Καλώς ήλθατε στο blog μου * * * "Λαψαρνιώτης" * * * Τάκης Ιορδάνης * * * Καλώς ήλθατε στο blog μου * * * "Λαψαρνιώτης" * * * Τάκης Ιορδάνης

Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ Απόφαση της Χούντας για την Πλατεία του χωριού μας (΄Αντισσα Λέσβου).



ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ
Απόφαση της Χούντας
για την πετροπελεκητή Πλατεία του χωριού μας (΄Αντισσα Λέσβου).

Θεωρώ πως το οτιδήποτε αφορά στον τόπο μας πρέπει να τίθεται υπ’ όψη όλων, για να γίνει γνωστό απ’ τον καθένα μας. Ψάχνοντας το αρχείο μου για ένα άλλο θέμα, φθάνοντας πίσω το 1971 βρίσκω δύο εφημερίδες της Κυβερνήσεως μία του 1965 και δεύτερη του 1971 που αφορούν και αναφέρονται στην πετροπελεκητή πλατεία του χωριού μας.
Η εξ αντικειμένου ξεχωριστής παρουσίας/ εμφάνισης, μεγάλη και ωραία με όποιες προδιαγραφές πλατεία μας, δημιουργήθηκε επί Γερμανοκατοχής από πετράδες και εργάτες που δούλευαν με μεροκάματο μια οκά την ημέρα, ανάμικτο σιτάρι και κριθάρι (μέλισh). Το σιτάρι και το κριθάρι αυτό, το συγκέντρωναν από τους γεωργούς παραγωγούς μας με τη σχετική απόφαση φωτεινών μυαλών του χωριού. Μεταξύ αυτών απ’ τα Λάψαρνα οι παραγωγοί αυτοί ήταν ο Γιάννης Καραβασίλης,  ο Θωμάς Μαραγκός, οι αδερφοί Αθανασίου, ο Θεολόγος Βατούσης,  Βαγγ. Σαμινέλλης , ο  συγχωρεμένος ο πατέρας μου και άλλοι απ’τα Λάψαρνα όσο μπορώ να ξέρω. Το ίδιο γινόταν και από τις άλλες παραγωγικές περιοχές του χωριού, ως  Άπαστρα, Κάμπο, Λιώτα, Γαβαθά. Η ποσότητα από κάθε παραγωγό ήταν συνάρτηση των κτημάτων που είχε και καλλιεργούσε. 
Το συγκεκτρωνόμενο έτσι  υλικό, αφού αλεθόταν στους νερόμυλους της Τσίθρας μετά μετατρεπόταν σε ψωμί στους φούρνους Βεϊλή και Τζώρτζη. Το έτσι παρασκευαζόμενο ψωμί δινόταν στους συγχωριανούς μας που δεν «είχαν που την κεφαλή κλίναι», ανά οικογένεια μία οκά. Με την κοινωνική αυτή πολιτική αφ’ ενός μεν δεν πέθαναν άνθρωποι από πείνα,  όπως έγινε σ’ άλλα χωριά κατά τη Γερμανοκατοχή, αφ’ετέρου δε έμεινε στο χωριό μας και τους κατοίκους του η πλατεία μας που τόσο απολαμβάνουμε όλοι οι Αντισσαίοι και άλλο τόσο ή και περισσότερο θαυμάζεται απ’ τους όποιους επισκέπτες της.  
Επόμενο ήταν η Πολιτεία  να κάνει αυτό που χρειαζόταν ήτοι « κήρυξε αυτήν ως χρήζον ειδικής προστασίας οικοδόμημα». Τούτο έγινε το 1965 από σχετική απόφαση του τότε Υπουργού Προεδρίας της Κυβερνήσεως, Εμμ. Κοθρή,  μαζί με άλλα εικοσιέξ(26) παρόμοια σ’ όλη τη Λέσβο.
Ενδεικτικά αναφέρω, μερικά εξ αυτών : Το εξωκκλείσι των Ταξιαρχών στα Αλυφαντά, την οικία Τ.Μπλάνη στον Πολυχνίτο, Την εκκλησία της Παναγίας Αγιάσου με τον περίβολό της, την οδό της αγοράς της Μήθυμνας, την Παναγιά της Πέτρας και το γύρω της χώρο, το ναό των Ταξιαρχών στο χωριό Πελόπη (Γέλια), κ.αλ.
Απ’ την περιοχή μας ειδικά, είναι ακόμα τα :
-Το οίκημα Θεολόγου Στεργίου στο Γαβαθά (Αντίσσης),
- Η πλατεία της Ερεσού,
- Το «Μεγαλονήσιο» του Σιγρίου Λέσβου επί του οποίου διατηρούνται απολιθωμένα δένδρα.
Τούτα αναφέρονται στο ΦΕΚ 644/Β/2.10.65) όπου υπάρχει η Απόφαση του Υπουργού Προεδρίας της Κυβερνήσεως, υπ’ αριθμ. 17054.
Και πηγαίνουμε το 1971. Εποχή της Χούντας. Υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως ο ίδιος ο δικτάτορας ο πολύς Γεώργιος Παπαδόπουλος.!! Υφυπουργός ο Δημ. Τσάκωνας
Τότε που στην εφημερίδα της κυβερνήσεως ΦΕΚ 162/Β/2.3.1971, υπάρχει η απόφαση, υπ’αριθμ. 24611 «Περί αποχαρακτηρισμού Πλατείας Αντίσσης Λέσβου».
Αντιγράφω το κείμενο:

«Περί αποχαρακτηρισμού Πλατείας Αντίσσης Λέσβου.
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
Έχοντες υπ’ όψιν τας διατάξεις του άρθρου 1 του Νόμου 1469/1950 και την υπ’ αριθ2α)11.1.71 του Αρχαιολογικού Συμβουλίου, αποφασίζομεν
Όπως αρθή ο χαρακτηρισμός ως ιστορικό διατηρητέο Μνημείο της δυνάμει της υπ’ αριθ. 17054/24.9.65 Υ.Π. ΦΕΚ 644 /2.10.65 τ.Β΄ κηρυχθείσης Πλατείας Αντίσσης Λέσβου άτε μη παρουσιαζούσης πλέον ουδέν ιδιαίτερο αρχιτεκτονικόν ενδιαφέρον λόγω της επιγενόμενης αλλοιώσεως της εκ των ανεγερθεισών νέων οικοδομών και της άνευ αδείας επισκευής παλαιών.
Εν Αθήναις  17 Φεβρουαρίου 1971
Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ
 Δημ. Τσάκωνας»

Αυτή η φωτογραφική απόφαση που ακυρώνει το ένα (1) από τα 26 « ως χρήζοντα ειδικής προστασίας οικοδομήματα»  της σχετικής απόφασης του 1965 ήτοι την Πλατεία Άντισσας ασφαλώς και δεν έγινε τυχαία. Το σκεπτικό και η δικαιολόγηση και η σχετική επιχειρηματολογία είναι απίθανη!!.
Οι  ανεγερθείσες νέες οικοδομές που επικαλείται η απόφαση δεν είχαν λάβει την απαιτούμενη οικοδομική Άδεια; Αν όχι, τα όργανα της Πολιτείας τότε γιατί δεν σταμάτησαν την ανέγερσή τους;; Αν ναι γιατί δεν ελήφθη υπ’ όψη το ότι η πλατεία μας «έχρηζε ειδικής προστασίας» κατά την από το 1965 σχετική Υπουργική Απόφαση;  Τι είχε κάνει τότε το Αρχαιολογικό Συμβούλιο;; Πρώτα έπρεπε να καταπατηθεί και να γίνει κουρελόχαρτο επί Χούντας, η του 1965 Υπουργική Απόφαση για να έρθει νέα Υπουργική Απόφαση το 1971 του ιδίου του Δικτάτορα !!! για να «φέρει στα ίσα» τα πράγματα με το  να αποχαρακτηριστεί η Πλατεία μας από « ιστορικό διατηρητέο Μνημείο», που ουδέποτε είχε χαρακτηρισθεί  ως τέτοιο. Απλά ήταν χαρακτηρισμένο  ως «οικοδόμημα χρήζον ειδικής προστασίας».   
Τέλος, με τούτα και με κείνα η ΧΟΥΝΤΑ και μάλιστα ο Δικτάτορας ο ίδιος (αφού αυτός ήταν ο Υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως) αποχαρακτήρισε την Πλατεία μας. Και γεννώνται έτσι πολλά ερωτήματα εκ των οποίων τα ακόλουθα.
- Ποιος είχε ενδιαφέρον να γίνει ο αποχαρκτηρισμός αυτός ;
- Ποιος ωφελήθηκε και πώς απ’ αυτόν;
- Ποιος είχε την δυνατότητα να πλησιάζει τον ίδιο το Δικτάτορα;;
- Ποιος είχε τη δυνατότητα να υπαγορεύει φωτογραφικές διατάξεις στον ίδιο το Δικτάτορα;;

Πάντως φαίνεται ότι ο συγχωριανός μας αυτός ασφαλώς και  ήταν πολύ «μεγάλο δόντι» μέσα στη εποχή της ΧΟΥΝΤΑΣ.

Δρ. Τάκης Χαραλ. Ιορδάνης (Ph.D.) …….. 10.11.2015.

Δεν υπάρχουν σχόλια: