Ο Ετσιθελισμός σ’ όλο του το μεγαλείο!

 

Αιολίας λόγος

Ο Ετσιθελισμός σ’ όλο του το μεγαλείο!

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Πέρυσι τον Μάρτιο υπέβαλα στην Υπουργό Πολιτισμού  Λίνα Μενδώνη έγγραφό μου, με θέμα:  «Επαναχαρακτηρισμός   της   “Πλατείας  της  Αντίσσης”  Λέσβου, ως  οικοδόμημα  χρήζοντος  ειδικής  Προστασίας». Εισαγωγικά έγραφα: «Η Υπουργική Απόφαση, υπ΄ Αριθ.17054/24.9.1965-ΦΕΚ 644/Β/2.10.1965,  περιλαμβάνει μεταξύ των πολλών «οικοδομημάτων χρηζόντων ειδικής προστασίας»  στην Λέσβο, ως υπ’ αρίθ. 23 (από τα 26), την στην γενέτειρά μου, “Πλατεία της Αντίσσης”.  Τούτο δεν έγινε τυχαία, αφού έλαβε χώρα 20 μόλις χρόνια μετά την Γερμανική κατοχή και ήταν νωπές ακόμη οι μνήμες των γεγονότων των κατά την διάρκεια της, ότε και κατασκευάστηκε η Πλατεία αυτή».

 Συνέχιζα σ΄άλλο σημείο γράφοντας:«Δυστυχώς για λόγους άγνωστους, το 1971, επί Χούντας,με την Υ.Α. υπ’ ΄Αριθ.24611/17.2.1971- ΦΕΚ 162/Β/2.03.1971, αποχαρακτήρτηκε εκ των 26 οικοδομημάτων χρηζόντων ειδικής προστασίας, μόνο  την Πλατεία της Αντίσσης,…»: 

Το έγγραφό μου αυτό εστάλη απ’τον Γενικό Γραμματέα του ΥΠΠΟ στην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων του Βορ.Αιγαίου, προς  «εξέταση του θέματος με την παράλληλη ενημέρωση της ιεραρχίας και του ενδιαφερομένου πολίτη». Τούτο διεβίβασα στο Τ.Σ. Αντίσσης ζητώντας τους, να εισηγηθούν  θετικώς προς τον Δήμο μας, ώστε με τη σειρά του να εκδώσει σχετικό υποστηρικτικό έγγραφο. Ουδέν έπραξαν.     

Η Νεωτέρων Μνημείων, προκειμένου να ανταποκριθεί  στα απ’τον Γεν.Γενικό οριζόμενα, μεταξύ άλλων, ζήτησε απ’το Τ.Σ. Αντίσσης γνωμοδότηση για τον αιτούμενο επαναχαρακτηρισμό. Ατυχώς, αυτή  υπήρξε αρνητική. Δηλονότι, ευλόγησαν την απόφαση της Χούντας.

Προ μηνών ο Πρόεδρος της Άντισσας Ι.Η.Ιορδάνου, εξέδωσε φετφά,  ορίζοντας ότι προς σύγκληση του Τ.Σ. επί θέματος που απασχολεί το χωριό, απαιτείται αίτηση εκατό τουλάχιστον Αντισσαίων. Στην  προαναφερομένη αρνητική γνωμοδότηση του Τ.Σ.,  αντέδρασαν πολλοί. Προς ικανοποίηση  των απ’τον φετφά του Προέδρου οριζομένων,  127 Αντισσαίοι, (χωριού,  Μυτιλήνης, Αθηνών) αιτήθηκαν απ’το Τ.Σ. επανεξέταση  της υπόθεσης, για αλλαγή της αρνητικής γνωμοδότησης τους, με νέα, θετική. Επικεφαλής τους  ήταν ο Κώστας Βωβός (Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Κάμπος»). Στην αίτησή αυτή, μεταξύ άλλων έγραφαν:  «Γνωρίζουμε ότι το 1965, βάσει σχετικής Υπουργικής Αποφάσεως(Υ.Α.) η Πλατεία μας μαζί με άλλα 25 οικοδομήματα  ανά τη Λέσβο  είχε χαρακτηρισθεί  ως τέτοιο (οικοδόμημα «χρήζοντος ειδικής προστασίας»). Στη συνέχεια το 1971, η Χούντα το αποχαρακτήρισε. Άξιο λόγου είναι ότι αυτό έγινε, από τα 26 οικοδομήματα της Υ.Α. του 1965, μόνο για την Πλατεία μας. Καταθέτουμε την αίτηση αυτή και ζητούμε να επαναφέρετε το θέμα στο Τ.Σ.  ώστε να αλλάξετε την προηγούμενη γνωμοδότησή σας για να επαναχαρακτηριστεί ως ‘‘χρήζοντος ειδικής προστασίας”» 

Πέραν των 127 αυτών συγχωριανών μου, θέση επί του θέματος πήρε κι ο Σύλλογος των Απανταχού Αντισσαίων με έδρα την Αθήνα, που σε έγγραφό τους, ανέφεραν στην αρμόδια διεύθυνση του ΥΠΠΟ:«…Κατά τη θερινή περίοδο  και όχι μόνο επισκεπτόμαστε ανελλιπώς το χωριό μας, συμμετέχοντας ενεργά σε πολιτιστικές και κοινωνικές δραστηριότητες του τόπου μας, με επίκεντρο την Κεντρική Πλατεία, η οποία αποτελεί τον πυρήνα συλλογικής μας ζωής και μνήμης. Τον χώρο αυτόν σεβόμαστε βαθύτατα, γνωρίζοντας την ιστορία της δημιουργίας του και ιδίως της πλακόστρωσής  του με ηφαιστειακό υλικό της περιοχής κατά τη δραματική περίοδο της Γερμανοκατοχής. Η κατασκευή της υπήρξε αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας των κατοίκων της Άντισσας. Οι παραγωγοί του χωριού προσέφεραν γεωργικά προϊόντα, ώστε να επιβιώσουν οι  άκληροι εργάτες (λατόμοι, μεταφορείς, τεχνίτες και εργάτες), οι οποίοι αμείβονταν με μία οκά ψωμί ημερησίως. Η αλληλεγγύη αυτή συνέβαλε καθοριστικά στο να μην υπάρξει ούτε ένας θάνατος από πείνα στην Άντισσα , σε αντίθεση με άλλες περιοχές του νησιού».                                                                                                    Συνεχίζουν δε γράφοντας ότι οι της Κοινοτικής αρχής της δεκαετίας του ’60 που είχαν βιώσει τα γεγονότα της κατοχής, με συντονισμένες κινήσεις επέτυχαν την κήρυξη της πλατείας ως διατηρητέο μνημείο, ως αποτυπώθηκε στην Υ.Α. του 1965.  «Το ιστορικό αυτό γεγονός επιβεβαιώνεται και από τον συγχωριανό μας Λυκειάρχη και φιλόλογο Πάνο Φραγκέλλη, ο οποίος στο έργο του «Η Άντισσα»(1995) αναφέρει χαρακτηριστικά: “Η Πλατεία ύστερα από συντονισμένες ενέργειες της Κοινοτικής Αρχής κηρύχθηκε διατηρητέο Μνημείο”»  

Ακόμη, στην τελευταία “ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ” με τίτλο «ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΤΙΣΣΑΣ» γράφουν: «Με αφορμή την επαναφορά του ζητήματος του επαναχαρακτηρισμού της Πλατείας Άντισσας - ενός χώρου με τεκμηριωμένη ιστορική, κοινωνική και αρχιτεκτονική σημασία για τον τόπο -  θα  θέλαμε, με απόλυτο σεβασμό προς τον θεσμικό σας ρόλο, να ζητήσουμε την επίσημη και σαφή ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας σχετικά με τους λόγους της αρνητικής γνωμοδότησης που έχει εκδοθεί.»  

Πλέον αυτών, η Πανελλήνιος Ένωση των 30.000 Συνταξιούχων Μηχανικών (ΠΕΤΟΜ-ΤΕΕ), αφού εξέτασε τα σχετικά στοιχεία, με έγγραφό τους προς την αρμόδια Διεύθυνση του ΥΠΠΟ επικεντρώθηκαν στο επί Χούντας έγγραφό του αποχαρακτηρισμού,  γράφοντας: «Ο καθένας θα μπορούσε να σκεφθεί πώς ήταν δυνατό να γίνει μέσα στην περίοδο της Χούντας, που εξεδόθη  η προαναφερθείσα Υ.Α. κατά την οποία όριζε “… Όπως αρθεί ο χαρακτηρισμός  ως ιστορικού διατηρητέου Μνημείου …”. Και συνέχιζε: «Η απόφαση αυτή αποχαρακτηρισμού της πλατείας,  είναι αντιφατική εκ του ότι προσπαθεί να συνδέσει την ιστορικότητα ή μη του διατηρητέου Μνημείου “Πλατεία Αντίσσης” με κάποιες αναγερθείσες νέες οικοδομές,…ενώ παραγνωρίζει εσκεμμένα το καθαυτό ιστορικό δεδομένο με το οποίο συνδέεται η υπό θεώρηση Πλατεία». Ακόμη, εξέφραζαν την απορία τους πώς μετά 54 χρόνια που η Χούντα  αποχαρακτήρισε την Πλατεία,  έρχεται το Τ.Σ. σήμερα και επικροτεί και διαιωνίζει τη Χουντική απόφαση. Τελειώνοντας  ανέφεραν: «Άραγε προς τι; Προς εξυπηρέτηση και ικανοποίηση των κάποιων που για ίδιο συμφέρον εξυπηρετούνται με το να μη είναι η Πλατεία του χωριού, οικοδόμημα χρήζον ειδικής προστασίας;»

Την 22^α Απριλίου που πραγματοποιήθηκε η κατά την αίτηση των 127 Αντισσαίων σύσκεψη, το περιεχόμενο όλων  των  προαναφερθέντων εγγράφων το γνώριζαν τα μέλη  του Τ.Σ. Μόνο τα δύο, εκ των τριών. Απουσίαζε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης! Τυχαία; Σύσκεψη,  προσχηματική, ως φάνηκε απ’τα διαμειφθέντα και το αποτέλεσμά της. Ατυχώς, τα όποια επιχειρήματα των: Κ.Βωβού,  π.Προέδρου Κ.Καραμιχαήλ, και  ενεργού πολίτη Κ.Λουκαδέλλη, έπεσαν στο κενό. Ομοίως, και τα αδιάσειστα στοιχεία  στα προαναφερθέντα έγγραφα. Τελικά, προφορικά δηλώθηκε, ότι εμμένουν στην αρχική αρνητική εισήγησή τους. Αξιοπρόσεκτο είναι  ότι ο Αντιπρόεδρος του Τ.Σ. δήλωσε ότι αυτός είναι που πρότεινε την αρνητική εισήγηση, συμπληρώνοντας το αλλοπρόσαλλο:    «ας μας το ζητήσει το Υπουργείο κι εμείς θα την αλλάξουμε! ». Πάντως αυτό που προέκυψε απ’τη διαδικασία ήταν ότι αν επισπεύδων της υποθέσεως ήταν άλλος απ’τον συντάκτη το παρόντος, η αρχική γνωμοδότηση του Τ.Σ. θα ήταν θετική. Ακόμη, κατά το «ουδέν κακόν, αμιγές καλού», ο φετφάς του Προέδρου Ιορδάνου καταργήθηκε, που  δήλωσε ότι από τώρα και στο εξής δεν θα χρειάζονται 100 υπογραφές για να συζητηθεί κάποιο θέμα στο Τ.Σ. Τον φετφά αυτόν έβγαλε, στοχεύοντας μόνο στον γράφοντα το παρόν. Αυτόν, που η αγάπη του προς την γενέτειρά του κάνει να προβάλλει τα εκάστοτε  θέματα. Τέλος,  αναφέρεται  πως  εγγράφως σχετική απόφαση δεν έχει εκδοθεί  ακόμη!

Περαίνων, γράφω ότι στην αίτησή τους οι 127, κλείνοντας, αναφέρουν: «Ασφαλώς ο αιτούμενος επαναχαρακτηρισμός, πλέον του ηθικού μέρους, πίστη μας είναι, ότι μέσω της σχετικής διαφήμισης κ.άλ. θα αποτελέσει αναπτυξιακό παράγοντα για το χωριό μας με την προσέλκυση επισκεπτών της(Πλατείας μας)». Είναι κρίμα κι άδικο, η προς εμένα συμπλεγματική του συμπεριφορά και εμπάθεια, του Προέδρου Ιορδάνου, συγγενούς μου εξ αίματος, με τον ετσιθελισμό του, να αποστερεί αυτή τη δυνατότητα.