Λιμάνι Σιγρίου: Μία άκρως αντιπαραγωγική δημόσια επένδυση. Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος" του ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ

 

σελ.6            ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ           Σαββατοκύριακο 20 Ιουνίου 2026

 

Αιολίας λόγος

Λιμάνι Σιγρίου: Μία άκρως  αντιπαραγωγική δημόσια  επένδυση.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Το πολύπαθο Λιμάνι του Σιγρίου, η Δυτική Πύλη του νησιού, προσβλέπαμε ότι θα αποτελέσει παράγοντα ανάπτυξης της Λέσβου και ειδικότερα της πλέον υπανάπτυκτης χερσονήσου της (Ορδύμνου).  Όσες ατέλειωτες ταλαιπωρίες είχε τούτο μέχρι να λάβει σάρκα και οστά, άλλες τόσες έχει, αφότου κατασκευάστηκε και δόθηκε σε δημόσια χρήση το 2022.  Επί έναν αιώνα μετά την απελευθέρωσή μας το 1912, ουδέποτε  ο Μυτιληνοκεντρισμός μερίμνησε για τη δημιουργία του. Υπέστη δε απηνή διωγμό απ’το Μυτιληνοκεντρικό  κατεστημένο Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ  ως τούτο να κατασκευαστεί. Ύστερα από 15 κοντά χρόνια “μαραθώνιο”   ολοκλήρωσης διαδικασιών και μελετών αυτού, το 2009 που ήταν “ώριμο” να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ (2006-2012) έγινε ότι ήταν δυνατό, τούτο να μη πραγματοποιηθεί. Συγκεκριμένα, ο τότε Υφυπουργός και βουλευτής Λέσβου Ν.Σηφουνάκης ανέπεμψε τον φάκελο στις αρμόδιες υπηρεσίες διότι διέγνωσε, λέει, δυσαρμονία του χερσαίου με τον θαλάσσιο αυτού  χώρο. Συνέπεια ήταν, να χαθούν άλλα τέσσερα χρόνια ως το Φθινόπωρο του 2013 που ολοκληρώθηκε ο φάκελος. Εκ του ότι το τότε Κοινοτικό Πλαίσιο (ΕΣΠΑ 2012-2018) δεν περιλάμβανε έργα υποδομής ως οδικοί άξονες, λιμάνια κ.λπ., η κατασκευή του δια Ευρωπαϊκών κονδυλίων, αποκλειόταν. Ήτοι, χανόταν για πάντα η ευκαιρία η Λέσβος να αποκτήσει τη Δυτική της Πύλη. Τούτο βέβαια ποσώς ενδιέφερε το Μυτιληνοκεντρισμό.

Το Λιμάνι μας, θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί  στο 2^ο  ΚΠΣ(1994-2000) ή ακόμη στο 3^ο ΚΠΣ(2000-2006), αν οι ρυθμοί διεκπεραιώσεως και προχώρησης των επί μέρους βημάτων όλων των διεργασιών που ξεκίνησαν το 1997 (ανάθεση  μελετών), δεν προχωρούσαν  με ρυθμούς χελώνας.

Μπροστά σ’αυτή την δυστοκία, δημιούργησα, όπως έκανα και για άλλα έργα,  για το νευραλγικής σημασίας «Λιμάνι Σιγρίου», την ad hoc επιτροπή αγώνα. Ως την κρίσιμο ημερομηνία 31.12.2013 (λήξη ΕΣΠΑ 2006-2012) είχαμε καταθέσει στον τότε Πρωθυπουργό  Αντ.Σαμαρά, 12 σχετικές επιστολές, με συνημμένα αντίγραφα της διακήρυξης μας υπογεγραμμένα, προοδευτικά  από  3.000 περίπου μέλη.

Ατυχώς,  εκπνέοντας  το ΕΣΠΑ  και συγκεκριμένα  τέσσερις μέρες προ της λήξης του στις 27.12.2013, ο τότε Περιφερειάρχης Αθ.Γιακαλής υπέγραψε την ένταξη του σ’αυτό! Τότε, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Αγώνα, τον ευχαρίστησα εγγράφως για αυτό το «δώρον, άδωρον» που μας  έκανε. Τούτο απεδείχθη στην πράξη, με την  απένταξή του έργου απ’το ΕΣΠΑ  στις 31.12.2014, αφού  το 2014 ουδέν έγινε στην πράξη.  

Αυτό το ατυχές γεγονός έκανε να εντατικοποιήσουμε την  επιτροπή μας και  ως το 2016 είχα καταθέσει στους τότε Πρωθυπουργούς (Α,Σαμαρά, και Αλ.Τσίπρα)  άλλες 12 επιστολές, συνοδευόμενες με αντίγραφα  της διακήρυξής μας,   υπογεγραμμένα  από νέα μέλη της επιτροπής μας.  

Ευτύχησα τελικά τον Μάϊο 2016, να μου τηλεφωνήσει ο τότε Γεν. Γραμματέας Δημοσίων Επενδύσεων του σχετικού Υπουργείου, Παναγ.Κορκολής, ο οποίος με πληροφόρησε ότι η Κυβέρνηση (Αλ.Τσίπρα) ενέκρινε για εθνικούς λόγους, την κατασκευή του Επιβατηγού, Εμπορικού Λιμανιού Σιγρίου με κονδύλια απ’το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, προϋπολογισμού 15.000.000 Ευρώ. Ακολούθησε και εγράφη επιβεβαίωση. Η κατασκευή του έργου μας άρχισε το Φθινόπωρο 2017, μετά την υπογραφή της σχετικής εργολαβικής σύμβασης. Τελικά, με κάποια  καθυστέρηση το πρώτο επιβατηγό πλοίο έδεσε το καλοκαίρι  2022. Είναι χαρακτηριστικό να αναφερθεί ότι τέτοια ήταν η “υποδοχή”  του γεγονότος απ’την Μυτιληνοκεντρική εξουσία, που καθιερωμένα για τέτοια ιστορικά γεγονότα εγκαίνια, δεν πραγματοποιήθηκαν  για το έργο, «Λιμάνι Σιγρίου».   Λες και ήταν κάτι το κλεμμένο και θα έπρεπε σιωπηρά να ξεκινήσει τη λειτουργία του. Μια λειτουργία, που απλά  μεταφράζεται σε ένα ταξίδι  πλοίου την εβδομάδα στους τρεις θερινούς μόνο μήνες. Ήτοι το χρόνο, 12-13 ταξίδια.  Αναφορικά  προς την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει το νέο αυτό λιμάνι στους επιβάτες των έστω 12-13 αυτών ταξιδιών, ένα και μόνο να γεγονός  το καταδεικνύει. Η άφιξή του πλοίου, που είναι πάντα η 12^η τα μεσάνυχτα, μετά από υπερδεκάωρο ταξίδι, διασχίζοντας  όλο το Αιγαίο, αφού περνά ακόμη κι απ’τη Μύκονο.  

 Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τη λύση αυτή επιβάλλουν οι πλοιοκτήτες, με δεδομένο ότι τους υπόλοιπους εννιά μήνες η επιβατική κίνηση είναι περιορισμένη. Ήτοι, την επιβάλλουν οι άτεγκτοι νόμοι της αγοράς. Τώρα το πώς με αυτό τον τρόπο που ακολουθείται  ήδη τέσσερα χρόνια  αξιοποιείται το ζωτικής σημασίας αυτό  λιμάνι  ώστε οι εθνικοί λόγοι κατασκευής του να  ικανοποιούνται, είναι απορίας άξιο. Γιατί  άραγε δεν εντάσσεται η προς και από το Σίγρι γραμμή από Λαύριο ή Ραφήνα, στην κατηγορία των άγονων γραμμών; Το 2021 είχε εγκριθεί από το  Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών (ΣΑΣ) του Υπουργείου Ναυτιλίας και είχε προκηρυχθεί η άγονη γραμμή Κύμης-Μεστών Χίου-Σιγρίου, που τελικά υπήρξε στείρα. Αν αντί της Κύμης  ήταν το Λαύριο ή η Ραφήνα, αναμφίβολα η γραμμή Λαύριο/Ραφήνα-Μεστά-Σίγρι  δεν θα ήταν στείρα. Έτσι θα αξιοποιούταν οι σύγχρονες λιμενικές εγκαταστάσεις και των δύο  νεότευκτων  αυτών  λιμανιών.  

Και αν  για το σκέλος «επιβατηγό λιμάνι» η λύση που ακολουθείται είναι εκτρωματική κατά τα προαναφερθέντα, για το «εμπορικό» είναι απόλυτα μηδενική. Ουδέν εμπόρευμα διακινείται δι’ αυτού. Ούτε εισάγεται, ούτε εξάγεται.  Η προδιαγραφή κατασκευής του, πουθενά δεν ορίζει ποια προϊόντα μπορούν να διακινούνται δια αυτού. Ακόμη καμία  περαιτέρω διάταξη  αναφέρει κάτι τέτοιο. Δηλαδή κι απ’αυτό το λιμάνι, μπορεί να διακινείται οποιοδήποτε εμπόρευμα όπως σ’οποιοδήποτε άλλο στην Ελλάδα. Πρόσφατα όμως ο Μυτιληνοκεντρισμός έκανε και πάλι το θαύμα του. Αυτή τη φορά δια του φορέα «Λιμενικό Ταμείο Λέσβου».  Συγκεκριμένα, η λατομική επιχείρηση στο Γαβαθά Αντίσσης, υπέβαλε αίτηση να λάβει άδεια, να φορτώνει σε πλοίο, τα αδρανή προϊόντα της. Αφού της ζητήθηκαν οι κάθε μορφής άδειες και διεπίστωσαν ότι τούτες είναι πανίσχυρες, ζήτησαν ακόμα και την εγκεκριμένη Περιβαλλοντική Μελέτη! Προς τι; Άραγε, αν ένα  ελαιοτριβείο  ζητούσε άδεια για να φορτώνει λάδια, θα ζητούσαν κι απ’αυτό, την  Περιβαλλοντική του Μελέτη; Αποτέλεσμα απορρίψανε την αίτηση  της. Το ότι η έγκριση  της αιτήσεως της θα διασφάλιζε σαράντα θέσεις εργασίας επί τόπου (Λατομείο, σπαστηροτριβείο), αλλά και περί τις δέκα εκτός αυτού (οδηγοί φορτηγών, εργάτες στο λιμάνι) ουδόλως ελήφθη υπ’ όψη, όπως δεν ελήφθησαν υπ’ όψη και τα σημαντικά ποσά που θα εισπράττονταν απ’τα σχετικά λιμενικά τέλη  ανά κ.μ.

Κατά τα προαναφερθέντα, απλοί συλλογισμοί, καταδεικνύουν ότι η γενομένη για εθνικούς λόγους αυτή επένδυση των 15.000.000 Ευρώ, είναι άκρως αντιπαραγωγική.

Περαίνων, εκ των ανωτέρω, αυτό που προκύπτει είναι ότι ένα δημόσιο έργο που έχει γίνει για εθνικούς λόγους, με τίποτα δεν θα πρέπει να παραμένει  «άεργο έργο», αποτελώντας και μόνο, απλά στοιχείο  «μόστρας».