ΟΛΣΑ: Επί ξυρού ακμή: άρθρο μου στην "Αιολίας λογος" /Δημοκράτης σήμερα (27.06.2026)

 

Αιολίας λόγος

ΟΛΣΑ:  Επί ξυρού ακμής

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Πρώτη προσπάθεια δημιουργίας της ΟΛΣΑ, έγινε μετά την μεταπολίτευση (1975-1977) από ομάδα συμπατριωτών μας στην Αθήνα με επικεφαλής τον στρατιωτικό Τσουπή(;). Η δεύτερη  μεταξύ 1978-1980, με πρωτοστάτες τους Προέδρους των Συλλόγων, Ερεσού, Πλωμαρίου, Πολυχνίτου Μανταμάδου και Αντίσσης (αντιστοίχως, Γαληνός,  Αρμενάκας, Πανσεληνάς, Στυλιανίδης και ο συντάκτης του παρόντος). Πέραν ημών, υπήρξαν και κάποιοι άλλοι που πλαισίωναν την προσπάθειά μας, οι οποίοι όμως  επιδίωκαν  να δημιουργηθεί μία Ομοσπονδία, παράρτημα κάποιου πολιτικού κόμματος. Κάτω απ’ αυτή την ατυχή κατάσταση, δεν είχαμε άλλη επιλογή  παρά να αποτρέψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.   Τελικά η προσπάθειά μας δεν τελεσφόρησε κι ο στόχος της δημιουργίας ομοσπονδίας,  δεν επιτεύχθηκε. Ό,τι δεν έγινε το 1980, έγινε στην τρίτη προσπάθεια, το 1988.  Δημιουργήθηκε η ΟΛΣΑ από επταμελή  καταστατική επιτροπή,  με πρωτεργάτες τους Αδ.Καρέκο (Πρόεδρος Σκαλοχωριτών), Αντ.Τρέχα  (Γεν. Γραμ. των Αντισσαίων)  και δικηγόρο την Ιωάννα Καραογλάνη (Γεν. Γραμ. Σκαλοχωριτών).

 Η εμπλοκή μου κατά τα προεκτεθέντα,  έκανε να μπολιαστώ με την ιδέα “Ομοσπονδία”.  Τη δεκαετία του ’90, σε δύο περιόδους υπήρξα μέλος του Δ.Σ. ΟΛΣΑ. Τελευταία φορά που συμμετείχα σε διαδικασία Γ.Σ. της Ομοσπονδίας μας  ήταν προ  εικοσαετίας  περίπου. Έκτοτε,  πάντα παρακολουθούσα τα σ’ αυτή τεκταινόμενα και όταν έκρινα ότι έπρεπε,  τοποθετούμουν δημόσια με σχετικά άρθρα μου στον Λεσβιακό τύπο. Μάλιστα όταν προέκυψε το 2019  το γεγονός της απώλειας των βιβλίων της, (Πρακτικών,  Ταμείου), προσέφυγα μαζί με τους π.Προέδρους Αντισσαίων και Σκαλοχωριτών (Θ.Καραγεώργη, Αδ.Καρέκο) στην Ελληνική δικαιοσύνη. (Ατυχώς παρά την παρέλευση επτά ήδη χρόνων, τα βιβλία αυτά δεν έχουν ακόμη ευρεθεί).   Τότε ήταν ήδη  κτισμένος ο πενταόροφος σκελετός, του «κτιρίου Μίλτης Παρασκευαΐδης» στο σπίτι του διαθέτη (Κοτυαίου 5), του από κάποιους υπερφίαλα σκεπτόμενους Διοικούντες τότε, που φιλοδόξησαν να κατασκευάσουν ένα Φαραωνικών για τις δυνατότητες της Ομοσπονδίας διαστάσεων κτίριο. [Κεφάλαιο, οι του αείμνηστου Μιλτη Παρασκευαϊδη 235(;) λίρες, μόνο]. Κατά τη διαθήκη του, θα μπορούσε, να είχε γίνει ανακαίνιση του υπάρχοντος εκεί  σπιτιού του και έτσι το Πνευματικό Κέντρο των Λεσβίων να  είχε δημιουργηθεί εδώ και είκοσι χρόνια. Παράλληλα,  η ΟΛΣΑ θα είχε μόνιμη στέγη, χωρίς να χρειάζεται να γυρίζει  ως πλάνητας, από σύλλογο σε σύλλογο.  Το εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια αυτό καρά γιαπί,  για να  ολοκληρωθεί  ως κτίριο,  κάποιοι στο Δ.Σ. τελευταία προωθούν τη λύση, της κατά τα 2/5 αντιπαροχής του. Ο εκ της οικονομικής αδυναμίας της ΟΛΣΑ ανολοκλήρωτος αυτός σκελετός, μένει σιωπηλός μάρτυρας  της εκ του μη ορθού λόγου των εμπνευσθέντων του, δημιουργίας. Δανείζομαι πρόσφατη σχετική γραφή υπέρμαχου  της αντιπαροχής που επί λέξει αναφέρει:  «Το κτίριο παραμένει καρά γιαπί-κορακοφωλιά με ότι αυτό συνεπάγεται». Τέλος, κατά γραφή τότε  μέλους του Δ.Σ. της  ΟΛΣΑ (προέδρου των Πλωμαριτών Δ.Χαλαυτή), αυτός ο σκελετός, κόστισε 400.000 Ευρώ.  

Για πρώτη φορά μετά τόσα χρόνια συμμετείχα  ως αντιπρόσωπος, στη θεσμικά ορισμένη απολογιστική Γ.Σ. της Κυριακής  14 του μηνός, που έλαβε χώρα στην εξαιρετική αίθουσα των Αντισσαίων. Ομολογώ  ότι αυτά τα οποία βίωσα, τέσσερις ώρες κατ’ αυτή, ήταν τραυματική εμπειρία.

Αφού εξελέγη το τριμελές Προεδρείο της Γ.Σ. με επικεφαλής  τον Χρ. Μιχαλακέλλη (αντιπρόσωπο της Βατούσας), στην ερώτηση αναφορικά  με την απαρτία, η αντιπρόεδρος του Δ.Σ. Μαριόρα Βακαλούμη-Τσιώτου απάντησε ότι υπάρχει η κατά το καταστατικό προβλεπόμενη, (ατυχώς, τούτο δεν ήταν αληθές), κι έτσι άρχισε η διαδικασία.

 Άρχισε, να συζητιούνται ένα προς ένα  τα οκτώ θέματα, της ημερήσιας διάταξης. Από τα δύο πρώτα (Διοικητικός, Οικονομικός Απολογισμός)  φάνηκε το κλίμα να είναι φορτισμένο. Άμεσα  κι απ’ την πρώτη στιγμή καταφάνηκε ότι δεν υπήρχε πνεύμα σύμπνοιας και ομόνοιας μεταξύ των μελών του Δ.Σ. Το χειρότερο, ότι ο Πρόεδρος του Δ.Σ., Γιάννης Φράγκος, δεν υποστηριζόταν από μέλη του Δ.Σ. Είναι πάγιο δεδομένο, σε Γενικές Συνελεύσεις φορέων, τα υπό του Προέδρου στην τοποθέτηση του λεγόμενα να τυγχάνουν της αποδοχής των μελών του Δ.Σ. του (ως αποτέλεσμα, συζητήσεως και εγκρίσεως τους, σε προηγουμένη επί τούτου σύσκεψη του Δ.Σ.). Στην περίπτωσή μας δεν ήταν έτσι. Με τις όποιες διαφωνίες, γκρίνιες, φωνές και αντεγκλήσεις, η διαδικασία για τα  έξι πρώτα συζητηθέντα θέματα είχε ολοκληρωθεί και η Συνέλευση τα είχε εγκρίνει. Τότε, ύστερα από δυόμισι περίπου ώρες άρχισε να συζητιέται το 7^ο θέμα  το οποίο μάλιστα ήταν το θέμα αιχμής. Το με το όνομα «κτίριο Μίλτη Παρασκευαΐδη». Αυτό, εκ του δεδομένου ότι θα έπρεπε η Γ.Σ. να  εγκρίνει ή μη τα υπό του Δ.Σ. πραχθέντα, τα κατά την εντολή της  έκτακτης Γ.Σ. του περασμένου Δεκεμβρίου, σε σχέση προς την εξεύρεση πόρων (εκ του Δημοσίου, ή ιδιωτών) για την ολοκλήρωση του κτιρίου. Μία ολοκλήρωση που θα έδινε τη δυνατότητα,  η ΟΛΣΑ να διαθέτει περιουσία 550 τ.μ. στο ακέραιο, αξίας μεγαλύτερης των τριών  εκατομμυρίων Ευρώ. Εκεί, φάνηκε ότι το αρχικά φορτισμένο κλίμα, στην πραγματικότητα ήταν δυναμιτισμένο. Η συγχορδία των υπέρ της αντιπαροχής, ενώ ο Πρόεδρος   εξηγούσε τις σχετικές ενέργειες του Δ.Σ., αντιδρούσε κατά τρόπο μη συνάδοντα προ την σοβαρότητα του προβλήματος. Τέτοια ήταν η όλη κατάσταση, που ο Πρόεδρος Γιάν. Φράγκος κάποια στιγμή αγανακτισμένος   έκανε την καταγγελία, ότι ενώ η πρώτη άδεια από την πολεοδομία για το “κτίριο Μίλτη Παρασκευαϊδη” ήταν σύμφωνα με τη θέληση του διαθέτη για Πολιτιστικό Κέντρο Λεσβίων, υπήρξε δεύτερη άδεια που αλλάζει τη χρήση του κτιρίου από Πολιτιστικό Κέντρο κατά τα 2/5, ( ~220 τ.μ.), σε οικίες. Κεραυνός εν αιθρία! Ποιο Δ.Σ. και πότε πήρε την απόφαση αυτή για αλλαγή χρήσης; Ποια είναι η απόφαση αυτή; Ποιος υπέγραψε την απαιτούμενη αίτηση στην Πολεοδομία; Ουδείς είπε κάτι σχετικό.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν  κατετέθη στο Προεδρείο της Γ.Σ., έγγραφο του Συλλόγου Αντισσαίων με θέμα την αποπεράτωση του κτιρίου με αυτεπιστασία. Το έγγραφο αυτό συνυπογραφόταν κι από  άλλους έξι συλλόγους και συγκεκριμένα, τους: «Βρισαγωτών»,  «Παφλιωτών», «Σκαλοχωριτών», «Βατουσαίων», «Παγγεραγωτικός», «Ένωση Αγριτών».  Κατ’ αυτό,  θα πρέπει να εκλείψει για πάντα το θέμα αντιπαροχή. Κι ενώ ο Θεοφ.Καραγιώργης (αντιπρόσωπος των Αντισσαίων) από του βήματος διάβαζε το εν λόγω κείμενο, κατετέθη από εκπρόσωπο των υπέρ  της αντιπαροχής,   ένσταση απαρτίας. Πράγματι απαρτία δεν υπήρχε και έτσι η Γ.Σ., τινάχθηκε στον αέρα.

Άραγε το ότι  το “κτίριο Mίλτη Παρασκευαΐδη” και συναφώς, όλη η ΟΛΣΑ βρίσκεται «επί ξυρού ακμής», δεν νοιάζει τους   μεθοδεύσαντες την  διάλυση της Γ.Σ.;                                                  .  Μπορεί κάποιος απ’ αυτούς, να μας πει μετά απ’αυτό, τι «μέλλει γενέσθαι»;       

Λιμάνι Σιγρίου: Μία άκρως αντιπαραγωγική δημόσια επένδυση. Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος" του ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ

 

σελ.6            ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ           Σαββατοκύριακο 20 Ιουνίου 2026

 

Αιολίας λόγος

Λιμάνι Σιγρίου: Μία άκρως  αντιπαραγωγική δημόσια  επένδυση.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Το πολύπαθο Λιμάνι του Σιγρίου, η Δυτική Πύλη του νησιού, προσβλέπαμε ότι θα αποτελέσει παράγοντα ανάπτυξης της Λέσβου και ειδικότερα της πλέον υπανάπτυκτης χερσονήσου της (Ορδύμνου).  Όσες ατέλειωτες ταλαιπωρίες είχε τούτο μέχρι να λάβει σάρκα και οστά, άλλες τόσες έχει, αφότου κατασκευάστηκε και δόθηκε σε δημόσια χρήση το 2022.  Επί έναν αιώνα μετά την απελευθέρωσή μας το 1912, ουδέποτε  ο Μυτιληνοκεντρισμός μερίμνησε για τη δημιουργία του. Υπέστη δε απηνή διωγμό απ’το Μυτιληνοκεντρικό  κατεστημένο Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ  ως τούτο να κατασκευαστεί. Ύστερα από 15 κοντά χρόνια “μαραθώνιο”   ολοκλήρωσης διαδικασιών και μελετών αυτού, το 2009 που ήταν “ώριμο” να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ (2006-2012) έγινε ότι ήταν δυνατό, τούτο να μη πραγματοποιηθεί. Συγκεκριμένα, ο τότε Υφυπουργός και βουλευτής Λέσβου Ν.Σηφουνάκης ανέπεμψε τον φάκελο στις αρμόδιες υπηρεσίες διότι διέγνωσε, λέει, δυσαρμονία του χερσαίου με τον θαλάσσιο αυτού  χώρο. Συνέπεια ήταν, να χαθούν άλλα τέσσερα χρόνια ως το Φθινόπωρο του 2013 που ολοκληρώθηκε ο φάκελος. Εκ του ότι το τότε Κοινοτικό Πλαίσιο (ΕΣΠΑ 2012-2018) δεν περιλάμβανε έργα υποδομής ως οδικοί άξονες, λιμάνια κ.λπ., η κατασκευή του δια Ευρωπαϊκών κονδυλίων, αποκλειόταν. Ήτοι, χανόταν για πάντα η ευκαιρία η Λέσβος να αποκτήσει τη Δυτική της Πύλη. Τούτο βέβαια ποσώς ενδιέφερε το Μυτιληνοκεντρισμό.

Το Λιμάνι μας, θα μπορούσε να είχε κατασκευαστεί  στο 2^ο  ΚΠΣ(1994-2000) ή ακόμη στο 3^ο ΚΠΣ(2000-2006), αν οι ρυθμοί διεκπεραιώσεως και προχώρησης των επί μέρους βημάτων όλων των διεργασιών που ξεκίνησαν το 1997 (ανάθεση  μελετών), δεν προχωρούσαν  με ρυθμούς χελώνας.

Μπροστά σ’αυτή την δυστοκία, δημιούργησα, όπως έκανα και για άλλα έργα,  για το νευραλγικής σημασίας «Λιμάνι Σιγρίου», την ad hoc επιτροπή αγώνα. Ως την κρίσιμο ημερομηνία 31.12.2013 (λήξη ΕΣΠΑ 2006-2012) είχαμε καταθέσει στον τότε Πρωθυπουργό  Αντ.Σαμαρά, 12 σχετικές επιστολές, με συνημμένα αντίγραφα της διακήρυξης μας υπογεγραμμένα, προοδευτικά  από  3.000 περίπου μέλη.

Ατυχώς,  εκπνέοντας  το ΕΣΠΑ  και συγκεκριμένα  τέσσερις μέρες προ της λήξης του στις 27.12.2013, ο τότε Περιφερειάρχης Αθ.Γιακαλής υπέγραψε την ένταξη του σ’αυτό! Τότε, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Αγώνα, τον ευχαρίστησα εγγράφως για αυτό το «δώρον, άδωρον» που μας  έκανε. Τούτο απεδείχθη στην πράξη, με την  απένταξή του έργου απ’το ΕΣΠΑ  στις 31.12.2014, αφού  το 2014 ουδέν έγινε στην πράξη.  

Αυτό το ατυχές γεγονός έκανε να εντατικοποιήσουμε την  επιτροπή μας και  ως το 2016 είχα καταθέσει στους τότε Πρωθυπουργούς (Α,Σαμαρά, και Αλ.Τσίπρα)  άλλες 12 επιστολές, συνοδευόμενες με αντίγραφα  της διακήρυξής μας,   υπογεγραμμένα  από νέα μέλη της επιτροπής μας.  

Ευτύχησα τελικά τον Μάϊο 2016, να μου τηλεφωνήσει ο τότε Γεν. Γραμματέας Δημοσίων Επενδύσεων του σχετικού Υπουργείου, Παναγ.Κορκολής, ο οποίος με πληροφόρησε ότι η Κυβέρνηση (Αλ.Τσίπρα) ενέκρινε για εθνικούς λόγους, την κατασκευή του Επιβατηγού, Εμπορικού Λιμανιού Σιγρίου με κονδύλια απ’το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, προϋπολογισμού 15.000.000 Ευρώ. Ακολούθησε και εγράφη επιβεβαίωση. Η κατασκευή του έργου μας άρχισε το Φθινόπωρο 2017, μετά την υπογραφή της σχετικής εργολαβικής σύμβασης. Τελικά, με κάποια  καθυστέρηση το πρώτο επιβατηγό πλοίο έδεσε το καλοκαίρι  2022. Είναι χαρακτηριστικό να αναφερθεί ότι τέτοια ήταν η “υποδοχή”  του γεγονότος απ’την Μυτιληνοκεντρική εξουσία, που καθιερωμένα για τέτοια ιστορικά γεγονότα εγκαίνια, δεν πραγματοποιήθηκαν  για το έργο, «Λιμάνι Σιγρίου».   Λες και ήταν κάτι το κλεμμένο και θα έπρεπε σιωπηρά να ξεκινήσει τη λειτουργία του. Μια λειτουργία, που απλά  μεταφράζεται σε ένα ταξίδι  πλοίου την εβδομάδα στους τρεις θερινούς μόνο μήνες. Ήτοι το χρόνο, 12-13 ταξίδια.  Αναφορικά  προς την ποιότητα των υπηρεσιών που παρέχει το νέο αυτό λιμάνι στους επιβάτες των έστω 12-13 αυτών ταξιδιών, ένα και μόνο να γεγονός  το καταδεικνύει. Η άφιξή του πλοίου, που είναι πάντα η 12^η τα μεσάνυχτα, μετά από υπερδεκάωρο ταξίδι, διασχίζοντας  όλο το Αιγαίο, αφού περνά ακόμη κι απ’τη Μύκονο.  

 Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τη λύση αυτή επιβάλλουν οι πλοιοκτήτες, με δεδομένο ότι τους υπόλοιπους εννιά μήνες η επιβατική κίνηση είναι περιορισμένη. Ήτοι, την επιβάλλουν οι άτεγκτοι νόμοι της αγοράς. Τώρα το πώς με αυτό τον τρόπο που ακολουθείται  ήδη τέσσερα χρόνια  αξιοποιείται το ζωτικής σημασίας αυτό  λιμάνι  ώστε οι εθνικοί λόγοι κατασκευής του να  ικανοποιούνται, είναι απορίας άξιο. Γιατί  άραγε δεν εντάσσεται η προς και από το Σίγρι γραμμή από Λαύριο ή Ραφήνα, στην κατηγορία των άγονων γραμμών; Το 2021 είχε εγκριθεί από το  Συμβούλιο Ακτοπλοϊκών Συγκοινωνιών (ΣΑΣ) του Υπουργείου Ναυτιλίας και είχε προκηρυχθεί η άγονη γραμμή Κύμης-Μεστών Χίου-Σιγρίου, που τελικά υπήρξε στείρα. Αν αντί της Κύμης  ήταν το Λαύριο ή η Ραφήνα, αναμφίβολα η γραμμή Λαύριο/Ραφήνα-Μεστά-Σίγρι  δεν θα ήταν στείρα. Έτσι θα αξιοποιούταν οι σύγχρονες λιμενικές εγκαταστάσεις και των δύο  νεότευκτων  αυτών  λιμανιών.  

Και αν  για το σκέλος «επιβατηγό λιμάνι» η λύση που ακολουθείται είναι εκτρωματική κατά τα προαναφερθέντα, για το «εμπορικό» είναι απόλυτα μηδενική. Ουδέν εμπόρευμα διακινείται δι’ αυτού. Ούτε εισάγεται, ούτε εξάγεται.  Η προδιαγραφή κατασκευής του, πουθενά δεν ορίζει ποια προϊόντα μπορούν να διακινούνται δια αυτού. Ακόμη καμία  περαιτέρω διάταξη  αναφέρει κάτι τέτοιο. Δηλαδή κι απ’αυτό το λιμάνι, μπορεί να διακινείται οποιοδήποτε εμπόρευμα όπως σ’οποιοδήποτε άλλο στην Ελλάδα. Πρόσφατα όμως ο Μυτιληνοκεντρισμός έκανε και πάλι το θαύμα του. Αυτή τη φορά δια του φορέα «Λιμενικό Ταμείο Λέσβου».  Συγκεκριμένα, η λατομική επιχείρηση στο Γαβαθά Αντίσσης, υπέβαλε αίτηση να λάβει άδεια, να φορτώνει σε πλοίο, τα αδρανή προϊόντα της. Αφού της ζητήθηκαν οι κάθε μορφής άδειες και διεπίστωσαν ότι τούτες είναι πανίσχυρες, ζήτησαν ακόμα και την εγκεκριμένη Περιβαλλοντική Μελέτη! Προς τι; Άραγε, αν ένα  ελαιοτριβείο  ζητούσε άδεια για να φορτώνει λάδια, θα ζητούσαν κι απ’αυτό, την  Περιβαλλοντική του Μελέτη; Αποτέλεσμα απορρίψανε την αίτηση  της. Το ότι η έγκριση  της αιτήσεως της θα διασφάλιζε σαράντα θέσεις εργασίας επί τόπου (Λατομείο, σπαστηροτριβείο), αλλά και περί τις δέκα εκτός αυτού (οδηγοί φορτηγών, εργάτες στο λιμάνι) ουδόλως ελήφθη υπ’ όψη, όπως δεν ελήφθησαν υπ’ όψη και τα σημαντικά ποσά που θα εισπράττονταν απ’τα σχετικά λιμενικά τέλη  ανά κ.μ.

Κατά τα προαναφερθέντα, απλοί συλλογισμοί, καταδεικνύουν ότι η γενομένη για εθνικούς λόγους αυτή επένδυση των 15.000.000 Ευρώ, είναι άκρως αντιπαραγωγική.

Περαίνων, εκ των ανωτέρω, αυτό που προκύπτει είναι ότι ένα δημόσιο έργο που έχει γίνει για εθνικούς λόγους, με τίποτα δεν θα πρέπει να παραμένει  «άεργο έργο», αποτελώντας και μόνο, απλά στοιχείο  «μόστρας».

ΟΛΣΑ : Όταν μια θεσμική διαδικασία καταπατάται από σκοπιμότητες!

 

ΟΛΣΑ :  Όταν μια θεσμική διαδικασία καταπατάται από σκοπιμότητες!

 Την Κυριακή στις 14 Ιουνίου,  έλαβε χώρα στην αίθουσα του Συλλόγου των Αντισσαίων στην Αθήνα, η 37η Τακτική Ετήσια Γενική Συνέλευση της ΟΛΣΑ.  

Αφού εκλέχτηκε το τριμελές Προεδρείο της Γ.Σ., με πρόεδρο τον Χρ. Μιχαλακέλλη, αντιπρόσωπο της Βατούσας, και ζητήθηκε το εάν υπάρχει απαρτία, η Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Μαριόρα Βακαλούμη – Τσιώτου ανέφερε, ναι υπάρχει απαρτία.  Έτσι άρχισαν αμέσως, να συζητιόνται  ένα ένα τα οκτώ θέματα της Ημερήσιας Διάταξης.

Δεν θα ήθελα να σχολιάσω τα διαλαμβανόμενα, το ύφος, τις αντιθέσεις  και τις όποιες αντεγκλήσεις και προχωρώ να πω ότι περί τις  δύο (2) το απόγευμα,  συζητιόταν το 7ο θέμα, «Κτίριο “Μίλτης Παρασκευαϊδης ”». Τότε κατετέθη στο Προεδρείο της Γ.Σ. από τον αντιπρόσωπο των Αντισσαίων Θεόφραστο Καραγεώργη έγγραφο του Συλλόγου τους με επικεφαλίδα «ΘΕΜΑ: ΑΠΟΠΕΡΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΛΕΣΒΙΑΚΟΎ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΎ ΚΕΝΤΡΟΥ ΜΕ ΑΥΤΕΠΙΣΤΑΣΙΑ».

Το έγγραφο αυτό συνυπογραφόταν από  άλλους έξη συλλόγους και συγκεκριμένα : Παγγεραγωτικό Σύλλογο, Σύλλογο Βρισαγωτών, Σύλλογο Παφλιωτών, Σύλλογο Σκαλοχωριτών, Ένωση Αγριτών, και Σύλλογος Βατουσαίων.  

Το εν λόγω κείμενο, ήταν μεστού περιεχομένου, σε ότι αφορά το θέμα της αποπεράτωσης του κτιρίου «Μίλτης Παρασκευαίδης» . Εν αναφορά προς  την προ εξαμήνου, από την τότε  Γ.Σ.  παράταση των ενεργειών του Δ.Σ.  για εξεύρεση λύσεως πέραν αυτής της αντιπαροχής,  που κάποιοι στα Δ.Σ. της ΟΛΣΑ για χρόνια τώρα είναι υπέρμαχοι, αναφερόταν επί λέξει:  « Απ’ όσο γνωρίζουμε μέχρι σήμερα δεν τελεσφόρησε το εγχείρημα. Αυτό ήταν αναμενόμενο όχι γιατί η προοπτική είναι ανεδαφική, αλλά γιατί δεν σηκώθηκε απ’ όλους “η σημαία” του εγχειρήματος ψηλά αφενός, αφετέρου γιατί ανάμεσα στα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων που προηγήθηκαν, υπήρξαν εκπρόσωποι – υποστηρικτές της λύσης της αντιπαροχής».  

Συνεχιζόταν η ανάλυση, του γιατί θα πρέπει να μη εγκαταλειφθεί η προσπάθεια να ολοκληρωθεί το κτίριο με αυτεπιστασία και όχι να εκχωρηθεί σε εργολάβους κατά  ένα μέρος του με αντιπαροχή προς δημιουργία οικιών. Μία τέτοια λύση όχι μόνο θα είναι αντιοικονομική για τα συμφέροντα της ΟΛΣΑ, αλλά το χειρότερο, το κτίριο θα πάψει να έχει τον χαρακτήρα του Πνευματικού Κέντρου των Λεσβίων, τον κατά την θέληση του διαθέτη, αείμνηστου Μίλτη Παρασκευαϊδη.

Κατέληγε δε στο ακόλουθο: «Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο σύλλογός μας δεν προκρίνει την προοπτική της αντιπαροχής και  προκρίνει την άμεση σύσταση μικτής επιτροπής μελών του Δ.Σ. και προσωπικοτήτων της Λεσβιακής μας παροικίας της Αθήνας, ...».

Την ώρα που ο αντιπρόσωπος των Αντισσαίων Θεόφραστος Καραγεώργης, ολοκλήρωνε την ανάγνωση του κειμένου αυτού,  τότε ο Γιάννης Δεληγιαννίδης αντιπρόσωπος των Μανταμαδιωτών, υπέρμαχος και μέλος της ομάδας  των υπέρ της αντιπαροχής, υπέβαλε ένσταση κατά της απαρτίας. Με δεδομένο ότι έτσι ήταν  από την αρχή  και οι διαβεβαιώσεις οι αρχικές από την Αντιπρόεδρο της ΟΛΣΑ ατυχώς δεν ανταποκρινόταν στην  πραγματικότητα, τότε η διαδικασία κατέρρευσε και η Γ.Σ. διαλύθηκε. Τέσσερις ώρες χαμένες για ένα πλήθος ανθρώπων που τις θυσίασαν το κυριακάτικο αυτό πρωϊνό για το καλό της Ομοσπονδίας,  υπήρξαν τελείως άχρηστες προκειμένου να ικανοποιηθούν σκοπιμότητες κάποιων.   

Άραγε, γιατί οι επισπεύδοντες της προαναφερθείσας μακιαβελίστικης αυτής προσέγγισης, αδιαφορούν για το ότι με αυτή καταπατήθηκε η θεσμική διαδικασία της ετήσιας Γ.Σ. ;  Άραγε αδιαφορούν ακόμη, για το ότι με την ενέργειά τους αυτή τραυματίζουν έτι περαιτέρω το επί πολλά χρόνια πολύπαθο  κορμί της Ομοσπονδίας μας;

Αξίζει η Ομοσπονδίας μας,  μιας τέτοιας μεταχείρισης;

Μπορεί κάποιος τους, να δώσει μία πειστική απάντηση;

18.06.2026

Θα δοθούν απαντήσεις απο πρώην Διοικούντες της ΟΛΣΑ;

  Θα δοθούν απαντήσεις απο πρώην Διοικούντες της ΟΛΣΑ;

 Στη Γ.Σ. της ΟΛΣΑ χθες 14.06.2026, σε κάποια στιγμή αγανάκτησής του, ο Πρόεδρος της Γιάννης Φράγκος έκανε την καταγγελία ότι ενώ η πρώτη άδεια από την πολεοδομία για το “ κτίριο Μίλτη Παρασκευαϊδη” ήταν σύμφωνα με τη θέληση του διαθέτη για Πολιτιστικό Κέντρο Λεσβίων , υπήρξε δεύτερη άδεια που αλλάζει τη χρήση του κτιρίου από Πολιτιστικό Κέντρο κατά τα 2/5, που είναι περίπου 220 τ.μ. , σε οικίες. Στη βάση αυτής της άδειας υπάρχει εδώ και μερικά χρόνια  η ατελείωτη ταλαιπωρία για όλη την ΟΛΣΑ με το θέμα της αντιπαροχής με εργολάβο(ους).

- Ποιο Δ.Σ. και πότε πήρε την απόφαση αυτή για αλλαγή χρήσης του κτιρίου “Μίλτη Παρασκευαϊδη” κατα τα προεκτεθέντα;

- Ποια είναι η απόφαση αυτή;

- Ποιος υπέγραψε την απαιτούμενη αίτηση στην Πολεοδομία