Η Πλατεία Άντισσας προστατεύεται με σχετική απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού από το 1962.

 

Η Πλατεία Άντισσας προστατεύεται με  σχετική απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού από το 1962.

 Στις  9 τ.μ. μαζί με τον Γεν. Γραμματέα της Ένωσης μας,  (Συνταξιούχων Μηχανικών Ελλάδος, ΠΕΤΟΜ-ΤΕΕ), συνάδελφο Δημ. Καραπιστόλη επισκεφθήκαμε τη Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης  Νεωτέρων και Συγχρόνων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Θέλαμε να μάθουμε, για ποιο λόγο δεν είχε δοθεί απάντηση τους ύστερα από 10 μήνες, σε  σχετικό από τον 12ο 2025 έγγραφό της Ένωσης. Εκεί μας ελέχθει  ότι ο Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962. Κατά το σχετικό ΦΕΚ  35 /B/ 2.2.1962, (αντίγραφο του οποίου που μας εδόθη), ο πολιούχος Ναός  Αντίσσης έχει « χώρο προστασίας κατά μεν την δυτικήν πλευράν  τα όρια της παρακειμένης πλατείας κατά δε τας λοιπάς 30 μέτρων πλάτους». Μας εξηγήθηκε δε ότι βάσει των ανωτέρω η πλατεία Αντίσσης αντιστοίχως κι αυτή προστατεύεται.   

Το ευχάριστο αυτό νέο για την εκκλησία μας, πληροφόρησα με ανάρτησή μου στο ιερέα του χωριού αγαπητό μου παπαΦώτη  και την κοινολόγησα για κάθε ενδιαφερόμενο στα ΜΚΔ. Δεν θέλησα  βέβαια να γράψω αυτό που μας ελέχθει προφορικά, διότι τα αναφερόμενα στο ανωτέρω ΦΕΚ δεν θα τολμούσα  να δώσω σχετική ερμηνεία.   

 Στη συνέχεια έλαβα την έγγραφη απάντηση της Διεύθυνσης Προστασίας και Αναστήλωσης  Νεωτέρων και Συγχρόνων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού της 16.10.2026, όπου επί λέξει καταγράφει  τα σχετικά με τα στο ανωτέρω ΦΕΚ αναφερόμενα και συνεχίζει <<… και η πλατεία προστατεύεται ήδη με την ανωτέρω απόφαση Υπουργού Πολιτισμού>>.

Η σφαγή των αμνών της φετινής γέννας, τα Χριστούγεννα, θα ανακούφιζε ... Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

 

σελ 11         ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ            Σαβατοκύριακο 24 Οκτωβρίου  2026

 Αιολίας λόγος

Η σφαγή των αμνών της φετινής γέννας, τα Χριστούγεννα,  θα ανακούφιζε τα χωριά μας και την οικονομία του νησιού.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Όταν το 25% του ΑΕΠ του νησιού μας καταστρέφεται απ’τη μάστιγα που χτύπησε την κτηνοτροφία του(αφθώδης πυρετός),  αυτό που έχει ως αποτέλεσμα, είναι  η φτώχεια,  ένδεια και  μιζέρια για τη συμπαθέστατη τάξη των κτηνοτρόφων μας. Των ιδίων, αλλά ασφαλώς  και των παιδιών τους. Βέβαια για τα χωριά της Δυτικής Λέσβου, που κατά βάση η παραγωγική τους δραστηριότητα επικεντρώνεται στην κτηνοτροφία, το ΑΕΠ τους είναι πολύ πολύ μεγαλύτερο του 25%. Συνεπακόλουθο, οι εκ του αφθώδους συνέπειες εκεί, είναι προδήλως άκρως καταστροφικές. Τούτο είναι άμεσα φανερό στα χωριά Σκαλοχώρι, Φίλια και την ευρύτερη περιοχή της Πελόπης όπου πρωτοεκδηλώθηκε ο αφθώδης, την περασμένη Άνοιξη.    

Σε πρακτική βάση, τα εκ της μάστιγας αυτής  επακόλουθα είναι τα:  Πρώτο, για  τους κτηνοτρόφους αυτούς, που είχαν την ατυχία  στο κοπάδι τους να ιχνηλατηθεί η αρρώστια,  να τους σφάξουν όλα τα ζώα και αυτοί οι δύσμοιροι, να μείνουν στην κυριολεξία με την «γκλίτσα στο χέρι». Αυτό όπως είναι άμεσα αντιληπτό,  αποτελεί την  απόλυτη τραγωδία. Έτσι απ’τη μια στιγμή στην άλλη ο κάθε ένας απ’τους δυστυχείς αυτούς συντοπίτες μας, έμεινε χωρίς κεφάλαιο,  εισόδημα, δουλειά, κυρίως χωρίς προοπτική και επί προσθέτως να σωρεύονται καθημερινά τα οικογενειακά βάρη (παιδιά, αποκατάστασή τους, σπουδές, διαβίωσης της οικογένειας κ.άλ).  Οι άνθρωποι αυτοί ατυχώς έμειναν έρμαια στην τύχη τους, αφού τας αντανακλαστικά της Πολιτείας  είναι χειρότερα ρυθμού χελώνας,  που σημαίνει,  για μήνες τώρα να βρίσκονται χωρίς καμία στήριξη, όταν οι όποιες αποζημιώσεις δικαιούνται καθυστερούν, για ένα πια εξάμηνο.  

 Στο Σκαλοχώρι υπήρξε κτηνοτρόφος που του έσφαξαν 1500 κεφάλια. Αντίστοιχες περιπτώσεις υπήρξαν δυστυχώς στο Μεσότοπο,  Φίλια, και στην ευρύτερη περιοχή της Πελόπης.  Η “εκατόμβη”  της θυσίας αυτής σ’όλο το νησί έχει φθάσει στο σφαγιασμό 90.000 ζώων, πράγμα που σημαίνει  απώλεια ζωικού κεφαλαίου αξίας 30.000.000 ευρώ περίπου. Οι άνθρωποι αυτοί,  μόνιμο και κύριο προβληματισμό έχουν το κατά πόσο θα υπάρξει η δυνατότητα να ανασυστήσουν το κοπάδι τους. Αυτό, δεδομένου ότι οι πληροφορίες που τους έρχονται, είναι πως οι σχετικές αποζημιώσεις που θα πάρουν, είναι το τρίτο ή ακόμα ή και λιγότερο της αξίας του κάθε προβάτου.    

Δεύτερο, για τους “τυχερούς” κτηνοτρόφους, αυτούς που ευτυχώς στο κοπάδι τους δεν ιχνηλατήθηκε η αρρώστια. Γι’ αυτούς, ως εκ των κυβερνητικών αποφάσεων, τις εκ των ευρωπαϊκών νορμών, επιβλήθηκαν τα ακόλουθα:  το γάλα να μη παραλαμβάνεται  απ’τα τυροκομεία, αρνιά να μη σφάζονται, μετακίνηση του κοπαδιού, μεταξύ   βοσκοτόπων να απαγορεύεται.  Βάσει αυτών η κτηνοτρόφοι κι αυτής της κατηγορίας  βρίσκονται εδώ και 6-7 μήνες σε πλήρες οικονομικό  αδιέξοδο. Αφού, ούτε γάλα, ούτε κρέας  μπορούν να πουλήσουν και έτσι δεν έχουν καμία είσπραξη  κι απ’την άλλη έχουν αυξημένα έξοδα  για τη διατήρηση του κοπαδιού τους.   Τα έξοδα δε, είναι αυξημένα κατά πολύ  εκ της αυξήσεως του αριθμού των ζώων τους, αφού τα αρνιά που ήταν για τον Πασχαλινό οβελία, έμειναν ζωντανά.  Έτσι ο κάθε κτηνοτρόφος είναι αναγκασμένος να πληρώνει σχεδόν τα διπλάσια απ’ότι πριν, για την προμήθεια όλων απαιτούμενων εφοδίων (έτοιμες τροφές,  σανό κ.αλ.). Οι ποσότητες δε αυτών είναι αυξημένες, κι εκ του ότι βοσκή σ’άλλα βοσκοτόπια δεν  γίνεται, λόγω της απαγόρευσης των μετακινήσεων. Ακόμη συν, τα όποια μέτρα και δαπάνες απαιτούνται  για την υγειονομική θωράκιση του κοπαδιού τους. Αν και στις επικείμενες εορτές των Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς δεν διατεθούν τα φετινά αρνιά, ο αριθμός των ζώων του κοπαδιού σχεδόν θα  τριπλασιασθεί.

Εκ των προαναφερθέντων,  αυτό που προκύπτει είναι η έλλειψη ρευστού στα χωριά μας κι  έτσι, η αγορά στην κυριολεξία έχει στεγνώσει. Αλυσιδωτά, η αγοραστική αξία των Λεσβίων στο σύνολό τους στα χωριά,  κωμοπόλεις και την πρωτεύουσα έχει μειωθεί κατακόρυφα. Η αγορά δεν κινείται και η οικονομία του νησιού έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.

Κι αν νομοτελειακά συμβαίνουν τα προαναφερθέντα για την αγοραστική δύναμη των συμπατριωτών μας και την καθίζηση της αγοράς,  αυτό που συνεχίζεται είναι η αυστηρή τήρηση των σχετικών πρωτοκόλλων που επιβάλλει η Ε.Ε. και με τη σειρά της επιβάλλει η κυβέρνηση, που για την τήρησή τους, τον επιχειρησιακό συντονισμό, όπως είπαν, έχει αναθέσει  στις υπηρεσίες του Υπουργείου Αμύνης. Έτσι η διαδικασία της ιχνηλάτησης της ζωονόσου συνεχίζεται χωρίς καμία παρέκκλιση. Το ενδεχόμενο τέλος να χρησιμοποιηθεί το όπλο του εμβολιασμού ατυχώς, έχει πλήρως απαλειφθεί.

Είναι καλό το σημάδι, ότι τελευταία  αρχίζουν να φαίνονται σημάδια κάμψης της ζωονόσου. Υπήρξαν ημέρες που το εργαστήριο αναφοράς της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου,  γνωστοποιεί αποτελέσματα εξετάσεων, που όλα τους ήταν αρνητικά. Τούτο δίδει την ελπίδα ότι η αφαίρεση των περιοριστικών μέτρων, είναι εν όψει.  

Βέβαια η  στα διεθνή πρότυπα του Παγκόσμιου Οργανισμού για την Υγεία των Ζώων διάταξη απαρέγκλιτα ορίζει ότι για να αφαιρεθούν τα περιοριστικά μέτρα σε χώρα που την έχει χτυπήσει ο αφθώδης και δεν έχει γίνει χρήση εμβολίου, πρέπει να υπάρξουν τρεις μήνες καθαροί με κανένα αρνητικό αποτέλεσμα. Λαμβάνοντας δε υπ’ όψη ότι μέχρι τις γιορτές των  Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς  υπολείπονται μόνο δύο  μήνες  μάλλον κανένας αμνός απ’το νησί δεν  πρόκειται να διατεθεί και τώρα  στην αγορά. Και αν μεν τούτο φυσικά ισχύει για ένα μεγάλο μέρος του νησιού, υπάρχει η περιοχή των χωριών Βατούσας, Πτερούντας, Αντίσσης, Ερεσού και Σιγρίου που υπήρξε καθαρή για όλη την περίοδο της ζωονόσου. Άραγε δεν θα μπορούσε να  επιτραπεί να ανοίξουν τα σφαγεία για τα  εκεί αρνιά που  γεννούνται αυτή την εποχή;  Αν δεν γίνει τούτο, σημαίνει ότι το κάθε κοπάδι θα βρεθεί να έχει σχεδόν   τριπλασιάσει τη δύναμή του, έναντι του 1924.  

Αυτή η στασιμότητα σ’ότι αφορά το οικονομικό σκέλος, χωρίς να έρχονται η εκκρεμείς αποζημιώσεις, η μη προοπτική να πουληθούν αρνιά και γενικά να συνεχίζεται όλη αυτή η καχεξία απ’την Άνοιξη ως σήμερα, είναι μάντης κακών για το δημογραφικό των χωριών μας. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού οι νέοι κτηνοτρόφοι μη έχοντες προοπτική και μέλλον σκέφτονται να φύγουν. Οι γέροντες δε κτηνοτρόφοι χωρίς τη βοήθεια νέων, θα εγκαταλείψουν τη δραστηριότητα.   

Άραγε, σε αυτή την περίπτωση, χωριά όπως η Άντισσα που τα τελευταία 60-70 χρόνια έχει χάσει το 75% του πληθυσμού της, θα εκλείψει από το χάρτη; Αυτός ο προβληματισμός φυσικά επεκτείνεται και για τα άλλα χωριά μας. Αλίμονο …

 

Όταν ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Σεβασμιώτατος κ. Συμεών συμμετέχει στην Επιτροπή Αγώνα για τον «οδικό άξονα Καλλονής Σιγρίου», και ευλογεί αυτή.

Όταν ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Σεβασμιώτατος κ. Συμεών συμμετέχει στην Επιτροπή Αγώνα για  τον «οδικό  άξονα  Καλλονής Σιγρίου», και ευλογεί αυτή.

 

Το 2003, είχε βγει  στον τύπο  η προκήρυξη για τις μελέτες του  «Καλλονής – Σιγρίου», ως  «Καλλονής-Ερεσού-Σιγρίου». Τότε  αρθρογράφησα με επικεφαλίδα «Ζητείται πολιτική βούληση» στο να γίνει ο Καλλονής – Σιγρίου μέσω Σκαλοχωρίου (βόρειος κλάδος). Κανείς αρμόδιος δεν απάντησε. Τότε μάλιστα, ο βουλευτής Νίκος Σηφουνάκης μου είχε γράψει ότι ο δρόμος θα χαραχθεί από τους μελετητές στη βάση οικονομικοτεχνικών στοιχείων (δηλ. με ιδιωτικοοικονομικά  κριτήρια). Έτσι όταν πια  είχα πεισθεί, ότι πολιτική βούληση δεν υπήρχε και ότι  κάποιοι μεγαλοσχήμονες του νησιού επεδίωκαν τον μέσω Παρακοίλων -νότιο κλάδο-,  ετοίμασα την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ μας. Αυτήν την  υπέγραψαν, από κάθε χωριό μας στον άξονα αυτό, περί τους 15  προβεβλημένους  συμπατριώτες.

 Ως τώρα εδώ στο «Λαψαρνιώτης», έχω γράψει για το τμήμα της επιτροπής αγώνα των  χωριών Σκαλοχώρι και Βατούσα, αναφέροντας τα ονόματα των μελών τους.

Συνεχίζω με αυτή  της Πτεριούντας.

Θέλοντας, επικεφαλής για το τμήμα της επιτροπής του χωριού του  να είναι ένας συμμαθητής μου, (απ’το ημι-Γυμνάσιο τότε, στην Άντισσα), αλλά και με σκοπό με την παρουσία του να δώσει την δέουσα βαρύτητα που προσδίδει η αρχιερατική του ιδιότητα, πήγα στο Μητροπολιτικό μέγαρο Νέας Σμύρνης και του ζήτησα να λάβει μέρος  στον αγώνα μας  συμμετέχοντας και ευλογώντας αυτόν. Πράγματι ο Σεβασμιώτατος κ. Συμεών,  με τίμησε και  υπέγραψε πρώτος στο τμήμα της επιτροπής μας το για την γενέτειρα του Πτερούντα. Ομοίως ένας ακόμη συμμαθητής μου, (απ’το ημι-Γυμνάσιο τότε, στην Άντισσα), από την Πτερούντα με τίμησε κι αυτός, ο Γιάννης Καβέτσος. Το  κείμενο υπέγραψαν και άλλοι συγχωριανοί τους  δημιουργώντας, έτσι το τμήμα της Επιτροπής Αγώνα για τη Πτερούντα, ως ακολουθεί:

1)          Συμεών Π. Κούτσας , Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης

2)          Βακαλέλης Ιωάννης

3)          Γιώργος Τσελεμπής

4)          Καχραμάνης Θέμης

5)          Κυριάκου Αντώνης

 6) Βαγιάνος Θεολόγος

 7) Βατέλης Φώτης

 8) Κάμτσαδέλης Χρήστος

  9) Καραντώνης Παναγιώτης

10) Θεολόγος Τασ (δυσανάγνωστο)

  11) Δυσανάγνωστο

  12)  Καβέτσος Ιωάννης

  13)   Δυσανάγνωστο

  14)  Νταής Ιωάννης

  15) Μάντης  Δημήτρης  

 

Περαίνοντας, θα ήθελα για μια ακόμη φορά, να ευχαριστήσω δημόσια όλα μαζί τα μέλη της επιτροπής μας και οπωσδήποτε κάθε ένα απ' αυτά χωριστά για την υπογραφή τους που μου εμπιστεύτηκαν όλα αυτά τα  χρόνια. Έτσι, μου έδωσαν τη δύναμη να μπορώ να παρεμβαίνω απευθυνόμενος σ' όλα τα επίπεδα της Διοίκησης και της Κυβερνητικής εξουσίας ως πάνω σε επίπεδο Πρωθυπουργού και τελικά σήμερα να έχουμε την χαρά και ευχαρίστηση να χρησιμοποιούμε πια ολοκληρωμένο το μεγαλύτερο αυτό δημόσιο έργο (~60.000.000 Ευρώ) που έγινε ποτέ στο Αιγαιακό Αρχιπέλαγος.

“Έφυγε” ένας ακάματος θεράπων των Λεσβιακών Γραμμάτων. Γραφή μου στο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ, 10.10.2026

 

Σαββατοκύριακο 10 Οκτωβρίου 2026                              ΔHMOKPATHΣ                               σελ. 13

 

Αιολίας λόγος

“Έφυγε” ένας ακάματος θεράπων των Λεσβιακών Γραμμάτων.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Τα λεσβιακά γράμματα απ’τις  26 του περασμένου μήνα φτώχυναν, αφού έχασαν έναν από τους άοκνους θεράποντες τους. Τον αλησμόνητο Στράτο Δουκάκη, τον κατά το blog του, “Μηθυμναίο”. Στο διάβα της ζωής μου, γνώρισα πολλούς και με κάποιους απ’ αυτούς έγινα φίλος. Ένας, υπήρξε ο Στράτος, τον  οποίο γνώρισα μέσω της γραφής του στο «ΕΜΠΡΟΣ», όπου επί χρόνια είχε τακτική αρθρογραφία. Τότε, που κι εγώ αθρογραφούσα στην ίδια εφημερίδα. Αυτό, υπήρξε  η  αρχή  της γνωριμίας μας. Μια γνωριμία που εξελίχθηκε σε εγκάρδια φιλία. Ο Στράτος ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων με μεγάλες ευαισθησίες  και εξαιρετικά  ψυχικά χαρίσματα. Η γραφή του χαρακτηριζόταν από λεπτότητα, διακριτικότητα και ιδιαίτερη  ευπρέπεια.  Διακρινόταν ακόμη από την ευρύτητα γνώσεων και πείρας. Άρθρα του και κείμενά του δημοσιεύονταν σε εφημερίδες και σε περιοδικά συλλογικών δραστηριοτήτων αλλά και διάφορες ιστοσελίδες ανά τον κόσμο. Ακόμη τις αποθησαυρισμένες αναμνήσεις του, βιώματα και πείρα, κατέθετε σε λογοτεχνικά του πονήματα.  Γενικά, ο Στράτος Δουκάκης είχε πλούσιο πνευματικό και λογοτεχνικό έργο, καθολικά αναγνωρισμένο. Για τούτο, βραβεύθηκε  απ’το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ». Επί τέσσερις δεκαετίες έζησε στη Βενεζουέλα, όπου υπήρξε επιτυχημένος επιχειρηματίας. Εκεί νυμφεύθηκε την αγαπημένη του Αλεξάνδρα και απέκτησαν μια ευτυχισμένη οικογένεια.  

Τη δεκαετία του ’60, ο Στράτος έφηβος,  έφυγε για τη Βενεζουέλα, τότε στα δύσκολα εκείνα χρόνια της νιότης μας, που απ’την Ελλάδα έφευγαν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον, κατά κύματα  νέοι μας. Επιτυχημένος, επέστρεψε οικογενειακώς και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αρχές της δεκαετίας του 2000.  Το να μπορέσω να ιχνηλατήσω με ακρίβεια όλη την  του βίου διαδρομή, του αξέχαστου  αυτού φίλου και  να μην υποληφθώ κατ’ ελάχιστο στα επιτεύγματα και την προσωπικότητά του, δανείζομαι από το ftactal  το βιογραφικό του σημείωμα:

« Ο Στράτος Δουκάκης γεννήθηκε στη Μήθυμνα (Μόλυβο) της Λέσβου. Το 1963 μεταναστεύει στη Βενεζουέλα όπου ασχολείται με το εμπόριο. Εκεί έμεινε επί 41 χρόνια, μέχρι το 2004 οπότε και επέστρεψε στην Ελλάδα. Την εμφάνισή του στα γράμματα έκανε το 1974 με ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Αιολικά Γράμματα» του Γιώργου Βαλέτα. Στη Βαλένσια της Βενεζουέλας, όπου ζούσε, εκδίδει για δυο χρόνια, τη δεκαπενθήμερη ελληνική εφημερίδα Άνθρωποι, παράλληλα δε, επιμελείται και παρουσιάζει τη ραδιοφωνική εκπομπή «ECOS GRIEGOS» (Ελληνικοί Αντίλαλοι).Στα γράμματα η παρουσία του γίνεται έντονη από το 2000 έως το 2003 όπου αρθρογραφεί τακτικά στο Athens Photo News (AΡΝ) καθώς και σε διάφορες ελληνικές ιστοσελίδες ανά τον κόσμο. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών – Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων» (ΕΕΛΣΠΗ) και συμμετέχει με κείμενά του στις Ανθολογίες της Ένωσης. Από το 2003 μέχρι και το 2012 αρθρογραφεί στην εφημερίδα Εμπρός της Λέσβου. Άρθρα του επίσης έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα συλλογικά περιοδικά και εφημερίδες. Το 2007 βραβεύεται από το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ» για το πνευματικό του έργο. Από το 2013, είναι τακτικός συνεργάτης στην Εφημερίδα της Νέας Υόρκης με τη στήλη «Χρονογράφημα από την Αθήνα». Στο διαδίκτυο διαθέτει τα προσωπικά του ιστολόγια: «Μηθυμναίος», «Φωτοχυσίες», «Ιστοχαστής» και το ισπανόφωνο «Añoranzas, y Recuerdos de Venezuela».

Από τις κατά περιπτώσεις καταθέσεις ψυχής του σε διάφορα κείμενα του,  φαίνεται  ότι ο σε μικρή ηλικία ξενιτεμός του και οι όποιες δυσκολίες και προβλήματα αντιμετώπισε εκεί στα ξένα, του άφησαν θλίψεις, απογοητεύσεις και  πικρίες. Το ότι ο ίδιος έζησε σε δυο διαφορετικούς κόσμους, την Ελλάδα, απ’ όπου έφυγε νέος και τη Βενεζουέλα όπου πέρασε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής του δηλ.  το  θέμα της ξενιτιάς, της μετανάστευσης, της  διπλής πολιτισμικής ταυτότητας και των διλλημάτων που προκύπτουν από μια τέτοια συνθήκη, του άφησαν χαρακιές στην ψυχή,  όπως ο ίδιος γράφει στο βιβλίο του «Υστερόγραφα μιας διαδρομής» που εξέδωσε το 2016. Στη γραφή του πάντα καταφεύγει στην αποθησαυρεσμένη  θύμηση των βιωμάτων του.  Εξηγεί  δε γιατί έγραψε το βιβλίο του αυτό, αναφέροντας: «Γράφω για να συντηρώ τις αναμνήσεις, που ‘ρχονται συχνά στο μυαλό μου και μ’ αυτό τον τρόπο βρίσκομαι για κάποιο διάστημα συντροφιά με γνώριμα πρόσωπα και πράγματα. Σχεδόν όλα βιώματά μου. Η ζωή μου η ίδια. ...».

Τελευταία  φορά που μιλήσαμε ήταν πριν απ΄τις καλοκαιρινές διακοπές, όταν του τηλεφώνησα μετά την τραγωδία εκ του μεγάλου σεισμού των 7 τόσων Ρίχτερ στη Βενεζουέλα, τη δεύτερη πατρίδα του, που τόσο αγαπούσε και νοιαζόταν.  Ήταν συντετριμμένος, παρ’ όλο, όπως μου είχε πει, ευτυχώς, δεν είχε στον άμεσο κύκλο του κάποιο θύμα.  Αυτό που μου έλεγε ήταν ότι θλίψη, του είχε κατακλύσει την ψυχή για όλα τα δεινά που περνά τα τελευταία χρόνια η δεύτερή του πατρίδα, με  αποτελείωμά της, απ’τον τερατώδη αυτό σεισμό. Το μόνο που μου μένει, είπε, είναι να προσεύχομαι γι’ αυτή. Σ’ αυτή τη λογική, στην προτελευταία ανάρτηση του στο «Μυθημναίος», με επικεφαλίδα  «Ας προσευχηθούμε για τη Βενεζουέλα», κατέληγε: «… Προσευχηθείτε θερμά για τη Βενεζουέλα, για όσους περνούν δύσκολες στιγμές, για όσους νιώθουν φόβο, για όσους περιμένουν απαντήσεις, για όσους χρειάζονται ηρεμία μέσα στην αβεβαιότητα. Είθε κάθε όμορφη σκέψη, κάθε λέξη πίστης και κάθε ειλικρινής προσευχή να γίνει φως για όσους το χρειάζονται περισσότερο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ας έχουμε αγάπη, ενσυναίσθηση και ανθρωπιά».

Σε προσωπική βάση χρωστώ χάρη στο Στράτο που με τίμησε εισάγοντάς με στον σύγχρονο  κόσμο της τεχνολογίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτός, γνώστης καλός των σχετικών μ’ αυτή, μου δημιούργησε το mail μου. Ακόμα, κάποτε συζητώντας  για τα των νέων σχετικών τεχνολογικών αλμάτων, μου μίλησε για τα blogς (ιστολόγια). Ανέφερε, ότι είχε δημιουργήσει το προσωπικό του. Το «Μηθυμναίος». Έχοντας πλήρη άγνοια του πράγματος, άκουσα  ότι σ’αυτό γράφει  οτιδήποτε  σκέφτεται, χωρίς κανείς να παρεμβαίνει προκαλώντας του  το όποιο πρόβλημα, πράγμα που με εντυπωσίασε. Μου είπε δε ότι ονομάζοντας το έτσι, σηματοδοτεί  τον τόπο καταγωγής του. Συμπλήρωσε τέλος, ότι αν  ήθελα, θα μπορούσε να μου  ετοιμάσει ένα δικό μου. Πράγματι έτσι έγινε, κάνοντας, το «Λαψαρνιώτης»  μου. 

Έγραψα αυτό το λιτό κείμενο για ένα πνευματικό Λέσβιο, που αν και χρόνια στο εξωτερικό, κατάφερε να κρατήσει το λεσβιακό του λυρισμό και την  ελληνική του συνείδηση, ακέραια.  Τίμησε δε και τα δύο, με το παραπάνω.  Θέλω να πιστεύω ότι η Αττική γη που τον σκέπασε,  θα είναι ανάλαφρη στο μακρύ ταξίδι του προς το ανέσπερο φως της αιωνιότητάς.

 Στράτο, θα σε θυμόμαστε!    

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962

Ο Ιερός Ναός  Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962. Τούτο, γνωστοποίησα στον ιερέα του χωριού  πατερα Φώτη Κατσαμάτσα, σήμερα 9.10.2026, γραφοντάς του:

<< Αγαπητέ μου παπαΦώτη. 

 θα  ήθελα να γνωρίζεις ως ο καθ’ ύλη αρμόδιος ότι εκκλησία μας  Άγιος Γιάννης  είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962 (ΦΕΚ  35/B , 2 Φεβρουαρίου  1962).

 Επί λέξει αναφερόμενο στη Λέσβο, γράφει:

<< 3.  Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης με χώρο προστασίας κατά μεν την δυτικήν πλευραν τα όρια της παρακειμένης πλατείας κατά δε τας λοιπάς 30 μέτρων πλάτους>>.

Θέλω να πιστεύω ότι χαροποιεί εσας ως και όλο το χριστεπώνυμο ποίμνιο σας.

Με εκτίμηση και αγάπη

Τάκης Ιορδανης>>

Τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα από τη Βατούσα για τον "οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου" .

 

Τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα από τη Βατούσα για τον "οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου" .

 

Προ μηνών έλαβε χώρα με τρόπο ιδιαίτερα πανηγυρικό, η εγκατάσταση του εργολάβου για τον «οδικό άξονα Καλλονής (Αγίας Παρασκευής)- Πέτρας» παρουσία του Περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη, του Βουλευτή  Χαραλ. Αθανασίου, μελών του Π.Σ.,  προέδρων Κοινοτήτων κ.αλ.  Είναι ο άξονας που μαζί με αυτόν του «Καλλονής – Σιγρίου» εξαγγέλθηκε από τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη στην Καλλονή, τον Οκτώβρη 1999.  Για τον «Καλλονής – Σιγρίου»,  από το 2003 η από εμένα δημιουργηθείσα  Επιτροπή Αγώνα,  έδωσε με ακλόνητη πίστη, όλη την ικμάδα της,  με συνέπεια και αταλάντευτη συνέχεια, στις  προσπάθειες της  προς κάθε κατεύθυνση,  τούτος να ολοκληρωθεί. Να μη μας διαφεύγει, ότι προ δύο χρόνια την Άνοιξη 2024, ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης, «έκοψε την κορδέλα» (εν όψει των τότε Ευρωεκλογών) της παράδοσής του προς τους Λέσβιους και τους επισκέπτες του νησιού μας.   

Έγραφα το 2018, όταν ύστερα από τις περιπέτειες του έργου μας  «Καλλονής – Σιγρίου» με την “Τοξότη” (Καλογρίτσας), η ανάληψη, αυτού από την αξιόπιστο “ΑΚΤΟΡ”,  ήμασταν σίγουροι ότι τούτο πια θα ολοκληρωνόταν.

<<Τώρα που ο αγώνας μας τον οποίο ξεκινήσαμε πριν 15 ολόκληρα χρόνια φέρνει το πολυπόθητο αποτέλεσμα για την ολοκλήρωση του στόχου μας που στην πράξη ξεκίνησε το 2013 και που τον επιτύχαμε με πολύ κόπο, θέληση, επιμονή και υπομονή θα ήθελα δημόσια να ευχαριστήσω όλα μαζί τα μέλη της επιτροπής μας και οπωσδήποτε κάθε ένα απ' αυτά χωριστά. Τούτο γιατί με την υπογραφή τους που μου εμπιστεύτηκαν όλα αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, μου έδωσαν τη δύναμη να μπορώ να παρεμβαίνω απευθυνόμενος σ' όλα τα επίπεδα της Διοίκησης και της Κυβερνητικής εξουσίας ως πάνω σε επίπεδο Πρωθυπουργού και τελικά σήμερα να έχουμε την ευχαρίστηση να βλέπουμε να δρομολογείται η ολοκλήρωση του "δρόμου μας " .

Συνέχιζα, αναφέροντας τα μέλη που απάρτιζαν την επιτροπή μας, από το Σκαλοχώρι. 

Στην σημερινή μου ανάρτηση να αναφερθώ στα μέλη της επιτροπής μας, από την Βατούσα.

<< Τα μέλη της επιτροπής για τη Βατούσα :

1) Παύλος Καμβυσέλλης

2) Άβελ Σπανέλλης

3) Ελευθέριος Τσελεμπης

4) Χαράλαμπος Κοντούτζικος

5) Δημήτριος Παπτσας

6)

7) Ευάγγελος Γδοντέλλης

8) Ιωάννης Μαματσής

9)Ιωάννης  Μανούκας

10) Γεωργιος Βαζιργιαντζίκης

11) Αθανάσιος Μαματσής

 12) Χρήστος Σταυράκογλου

 13)  Ειρήνη Καλοντζή

Ο χώρος προτομής του ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΥ στην Άντισσα , Τοπόσημο Πολιτισμού, ή σκουπιδαριό;ΔHMOKPATHΣ / Αιολίας λόγος

 

Σαββατοκύριακο 26 Σεπτεμβρίου 2026                                ΔHMOKPATHΣ                     σελ. 11

Αιολίας λόγος

             Ο χώρος προτομής του ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΥ στην Άντισσα                                 Τοπόσημο Πολιτισμού, ή σκουπιδαριό;

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Κάθε πόλη, κάθε χωριό,  κάθε τόπος, έχει το δικό του τοπόσημο πολιτισμού. Τούτο προέκυψε από τη δημιουργία ανθρώπων που με το  δημιούργημα τους αυτό, θέλησαν να αποδώσουν τιμή και προβολή  ναού, μνημείου ή προσώπου  σχετιζόμενο  με  την  Ιστορία τους, την Πίστη, την κοινωνική δράση, γενικά τον Πολιτισμό τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο, έδωσαν στον τόπο τους, «σήμα κατατεθέν». Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Ακρόπολη, για την Αθήνα. Η Αγιά Σοφιά για την Κωνσταντινούπολη, ο Πύργος του Άϊφελ για το Παρίσι,  το άγαλμα της Ελευθερίας για τη Νέα Υόρκη, άλλα πολλά ανά τον Κόσμο. Το νησί μας έχει πολλά τέτοια τοπόσημα, ειδικότερα στον τομέα της Πίστης, (Ταξιάρχης στο  Μανταμάδο, Άγιος Ραφαήλ Θερμή, Παναγιά Αγιάσο, Άγιος Θεράπων Μυτιλήνη). Βέβαια η Μυτιλήνη διαθέτει και το άγαλμα της Ελευθερίας, στη δημιουργία του οποίου συνέβαλαν όλοι οι Λέσβιοι, μετά την απελευθέρωση μας, ύστερα από τεσσερσήμισι αιώνες σκλαβιά στους  Τούρκους, καταδεικνύοντας έτσι, το πόσο τιμούν το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.   

Τα όποιας μορφής  τοπόσημα, με την ύπαρξη τους  δίνουν  αίγλη και φήμη στον τόπο όπου αυτά υπάρχουν.   Οι αρχές  δε του κάθε τόπου με τη σειρά τους,  δίδουν σ’ αυτά την δέουσα προσοχή και φροντίδα για τον απαιτούμενο καλλωπισμό,  ευπρεπισμό τους και την προσβασιμότητα στους επισκέπτες τους. 

Για την Άντισσα κάποιο μεγάλο και χαρακτηριστικό τοπόσημο πολιτισμού δεν υπήρχε ως τη δεκαετία του ’90. Αποκτήθηκε,  στη βάση της ύπαρξης του πιο επιφανούς τέκνου της, Τέρπανδρος, κατά την Ιστορία της (κλασική αρχαιότητα), που  υπήρξε ο σκαπανέας της  δημιουργίας  της αρχαιοελληνικής   Μουσικής.

Τούτος  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άντισσα τον 7ο αιώνα π.Χ. αλλά  εγκαταστάθηκε, έδρασε  και διέπρεψε στη Σπάρτη. Η δράση του ασφαλώς με το ταλέντο του στην μουσική ως και κυρίως την μέσω αυτής  επίδραση του στο να καταστείλει τις τότε κοινωνικές  αναταραχές στην  πόλη/κρατος, του έδωσε ιδιαίτερη αίγλη και φήμη.  Ο Τέρπανδρος, μετέτρεψε  την ως τότε  4χορδη κιθάρα σε 7χορδη και δημιούργησε την επτάτονο αρμονία, που αποτέλεσε την απαρχή της Ελληνικής και κατ’ επέκταση της Δυτικής μουσικής. Τούτο πριν κληθεί στη Σπάρτη. Ήρθε εκεί, όταν ήταν πια διάσημος,  ύστερα από σχετικό χρησμό  του Μαντείου των Δελφών, λόγω των μεταξύ Σπαρτιατών διαμαχών τους, μετά τον α! Μεσσηνιακό πόλεμο. Πράγματι ο Τέρπανδρος με τη μουσική του, και την όλη κοινωνική του στάση κατάφερε να συμφιλιώσει τους Σπαρτιάτες. Έτσι  τούτοι τον τίμησαν εν ζωή, στο μάξιμουμ. Μάλιστα υπάρχει η πληροφορία που λέει ότι αν κάποιος ξένος διακεκριμένος μουσικός ερχόταν στη Σπάρτη, εθεωρείτο πολύ τιμητικό να τον κατατάξουν στη δεύτερη θέση, «μετά Λέσβιον ωδόν (αοιδόν)».  Εικοσιοκτώ αιώνες μετά, η  Σπάρτη θυμάται και τιμά σήμερα, τον μεγάλο αυτόν Αντισσαίο αοιδό, ως καταφαίνεται από την επιστολή του Δημάρχου της, Σαράντου Αντωνόπουλου προς τον Δήμαρχο Ερεσού- Άντισσης Σωτήρη Καρδαρά το 2007, γράφοντας: «Πριν από δύο περίπου χρόνια, πήρα μία επιστολή του συμπατριώτη σας Παναγ. Ιορδάνη, ο οποίος σκέφθηκε  ότι οι δυο πόλεις, η Άντισσα και η Σπάρτη είναι πρέπον να αδελφοποιηθούν αφού  συνδέονται με μία εξέχουσα προσωπικότητα της Ελληνικής αρχαιότητας, τον κιθαρωδό Τέρπανδρο από την Άντισσα, ο οποίος έζησε στη Σπάρτη, αγάπησε την πόλη, αγαπήθηκε και τιμήθηκε από τους Σπαρτιάτες. Παρακαλώ να έλθει η παρούσα στο Δημοτικό σας Συμβούλιο και εφόσον η απόφασή του είναι θετική, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες». Δυστυχώς ο Δήμαρχος Καρδαράς δεν έφερε το θέμα στο ΔΣ του Δήμου, διότι όπως ισχυρίσθηκε, δεν υπήρχε διαθέσιμο το απαιτούμενο ποσό για τις διαδικασίες της αδελφοποίησης.

Αυτό δεν το πετύχαμε.  Είχαμε επιτύχει όμως προηγουμένως, αρχές της δεκαετίας του ’90, να τελεσφορήσει η προσπάθειά μας, στο να δημιουργήσουμε την προτομή του μεγάλου αυτού προπάτορά μας και να την στήσουμε κατά πανηγυρικό τρόπο παρουσία των Δημαρχιακών και λοιπών αρχών και πλήθος κόσμου στην πλατεία «Ήρωα Αριστ. Μαραγκού» (π.Πέρας) στην είσοδο της γενέτειράς μας. Τούτη, είναι καλλιτεχνική δημιουργία του φημισμένου καθηγητού του Πολυτεχνείου και των Καλών Τεχνών Γεωργίου Καλακαλά. Έλαβε χώρα κατά την δεύτερη  περίοδο της θητείας μου ως Προέδρου του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας το 1992 και χρηματοδοτήθηκε στο σύνολό της από αυτόν. Έτσι με την προτομή του πλέον ιστορικού και προβεβλημένου τέκνου της, που  έκανε διάσημη την Άντισσα ανά τον κόσμο εδώ και 28 αιώνες, δημιουργήσαμε  το πολιτιστικό τοπόσημο της.

Στη μαρμάρινη  βάση, της  άκρως καλαίσθητης αυτής προτομής που απεικονίζει μία τυπική μορφή αρχαιοέλληνος, έχει γραφεί:

  Λύρες με τέσσερις χορδές/ μου είναι πια όργανα ξένα/ φόρμιγγες θέλω επτάφωνες/ να κελαϊδούν για μένα. Τούτο, είναι η μετάφραση του πρωτοτύπου κειμένου, που επίσης είναι χαραγμένο πάνω απ’ αυτό στη μαρμάρινη βάση.

Στη δημιουργία του τοποσήμου αυτού στην είσοδο του χωριού μας, πλέον της προσφοράς του Συλλόγου των Αντισσαίων, συνέτεινε και  η δωρεά του εκεί οικοπέδου, απ’ τον Ελληνοαμερικάνο  Νίκο Ευαγγελίδη, στη μνήμη της  μητέρας του.

Τέλος, με έξοδα της Κοινότητας μορφοποιήθηκε το οικόπεδο και περιστοιχίστηκε με καλαίσθητο τοιχίο. Ακόμη  το έτσι δημιουργέν μικρό πάρκο στη μέση του οποίου έχει στηθεί η προτομή, φυτεύθηκαν λουλούδια και δενδρύλλια, συναποτελώντας,  ένα προσήκον σύνολο της προτομής του τιμωμένου. 

Θυμούμαι, τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του, επισκέπτες του χωριού να σταματούν στην  εκεί πλατεία, να περιεργάζονται την προτομή, να διαβάζουν τα γραμμένα στη βάση της και να φωτογραφίζουν αυτή και το παρκάκι της.

Εφέτος δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Το κύριο χαρακτηριστικό, ήταν η έλλειψη φροντίδας και όποιου ενδιαφέροντος απ’ την Κοινότητα στο πολιτιστικό της αυτό τοπόσημο.  Απεριποίητο το παρκάκι, γεμάτο ξερά χόρτα, απότιστα δεδρίλια ως και ενός  ξεραμένου φοινικόδενδρου ο κορμός, να στέκει πλησίον της προτομής, αποτελώντας  αδιάψευστο μάρτυρα της παντελούς απουσίας νιασίματος των κρατούντων στην Κοινότητα γι’ αυτό.  Το χειρότερο όλων δίπλα στο τοιχίο έχει τοποθετηθεί ενός αριθμός  κάδων σκουπιδιών που σε συνδυασμό προς την απ’ αυτά αναδυομένη  βρώμα, διώχνουν τον όποιον θα ήθελε να σταματήσει και να επισκεφθεί  την προτομή και το χώρο της.

Το να υπάρξει η απαιτούμενη φροντίδα για τον ευπρεπισμό του χώρου το κόστος είναι ελάχιστο, όμως αυτό που εκ των «ουκ άνευ» χρειάζεται, είναι η άμεση απομάκρυνση των κάδων σκουπιδιών. Όπως και να το κάνεις, προτομές, ποτέ δεν συνυπάρχουν με σκουπίδια.