Ηρωικό Επετειακό

 

                  Ηρωικό Επετειακό.                                        

Στο μέτωπο στην Αλβανία, μέσα στον πανελλήνιο ξεσηκωμό,  βρέθηκαν να πολεμούν και συμπατριώτες μας Αντισσαίοι. Το πιο κάτω είναι από αφήγηση του πρωτοξαδέρφου της μητέρας μου, καλού μου  φίλου και συγκατοίκου  μου  στα φοιτητικά μας χρόνια, του αξέχαστου Θόδωρου Ψωμά.  Του τα είχε διηγηθεί ο πατέρας του Στέλιος Ψωμάς που ήταν λοχίας, πολεμώντας κι αυτός μαζί με άλλους συγχωριανούς μας, τους Ιταλούς. Ήταν επικεφαλής  της μονάδας (δεν θυμούμαι τι μου είχε πει, αν ήταν ουλαμός, διμοιρία ή λόχος)  που απαρτιζόταν στο σύνολό της από Αντισσαίους.  Κάποια μέρα στην όλη έξαψη του πολέμου, η μονάδα τους αυτή βρέθηκε ξεκομμένη, στην κυριολεξία σε μία χαράδρα, παγιδευμένη. Ο καιρός παγωνιά και ο ουρανός νεφοσκεπής. Δεν ήξεραν πού βρίσκονταν οι ίδιοι, πού βρίσκονταν οι Ιταλοί, δεν είχαν κανένα προσανατολισμό. Επαφή με ανώτερη μονάδα δεν υπήρχε. Πλήρες αδιέξοδο. Ο ήχος των πολυβόλων, τουφεκιών και κάθε λογής  ομοβροντιών, ακούγονταν μακριά. Κατάκοποι απ’ την πεζοπορία αλλά κυρίως με το ηθικό τους πεσμένο απ’ την όλη αυτή κατάσταση, βρέθηκαν δίπλα σ’ ένα βράχο  που από μακριά  έδινε την εικόνα ότι εκεί υπήρχε μια σπηλιά. Με στόχο να μπουν μέσα, να προφυλαχθούν όσο ήταν δυνατό απ’ το ψύχος, επιτάχυναν το βήμα τους. Απογοητεύτηκαν ότι δεν ήταν  σπηλιά όταν έφθασαν εκεί. Μη έχοντας άλλη εναλλακτική λύση   ο λοχίας διέταξε να  αποθέσουν μόνο τα γυλιό τους, αλλά να κρατούν το όπλο τους στο χέρι για παν ενδεχόμενο, να καθίσουν να ξεκουραστούν και να σκεφτούν τι θα μπορούσαν να κάνουν για να βγουν απ’ το αδιέξοδο που βρίσκονταν, χωρίς να σκοτωθούν. Αφού είχαν κουρνιάσει στην  κυριολεξία μέσα στην μικροεσοχή του μεγάλου βράχου, συζητούσαν μεταξύ τους το τι θα έπρεπε να γίνει για να μάθουν το πρώτο και κύριο που βρίσκονται οι Ιταλοί, ώστε  να μη πέσουν πάνω σε καμιά υπέρτερη μονάδα τους καθώς θα  προχωρούσαν προς το άγνωστο και σκοτωθούν όλοι τους. Αυτό που προέκυψε, ήταν ότι θα έπρεπε να βρεθεί τρόπος να πιάσουν αιχμάλωτο κάποιο Ιταλό για  να τους δώσει τις πληροφορίες που χρειάζονταν. Όμως ποιος ήταν εκείνος που εθελοντικά θα πήγαινε, πού  και πώς θα έπιανε ένα αιχμάλωτο. Τότε στο μυαλό του λοχία ήρθε η σκέψη. Απ’ τα δυο μπουκάλια κονιάκ που κουβαλούσε στο γυλιό του και μοίραζε ως θεία κοινωνία στους φαντάρους του για την καταπολέμηση του ψύχους, το ένα να είναι το βραβείο αυτού που θα το καταφέρει. Το είπε. Τότε βρέθηκαν τρεις εθελοντές. Αφού τους έδωσε εντολή να έχουν γυρίσει πίσω σε τακτό χρονικό διάστημα, είτε χωρίς, είτε με αιχμάλωτο, έφυγαν ο καθένα σε διαφορετική κατεύθυνση. Η αγωνία τους είχε φάει όλους, απ’ το χειρότερο να μη γυρίσει ζωντανός κανένας τους απ’ τους τρεις, ή να ελπίζουν να γυρίσουν έχοντας ο ένας τουλάχιστο επιτύχει στην αποστολή του. Πράγματι στον καθορισμένο χρόνο είχαν γυρίσει οι δύο, αλλά άπραγοι.  Ο τρίτος αργούσε και εκεί  είχαν αρχίσει όλοι τους να σκέφτονται το χειρότερο γι’ αυτόν. Όμως σε λίγο ακούστηκε από μακριά αγκομαχητό καθώς ανέβαινε την ανηφόρα προς το βράχο, κουβαλώντας ένα φορτίο στην πλάτη του. Αμέσως έτρεξαν άλλοι να τον βοηθήσουν και με έκπληξη διαπίστωσαν ότι το φορτίο  ήταν  ένας άνθρωπος, τυλιγμένος μέσα σε μια κουβέρτα. Ακούμπησε την κουβέρτα κάτω, την ξετύλιξε και φανερώθηκε ένας δύσμοιρος  όχι καλά ντυμένος Ιταλός, δεμένος δυνατά στα χέρια, με τη ζώνη του παντελονιού του. Όλοι ξέσπασαν προς στιγμή σε χειροκροτήματα. Τότε ο λοχίας αμέσως  διέταξε  να  σταματήσουν  μη και ακουστούν απ’  τους Ιταλούς. Όταν έγινε πάλι  ησυχία,  γυρίζει και του  λέει:

-       Μπράβο Κωστή, μπράβο σου. Αλλά, αφού τον είχες καλά δεμένο, γιατί δεν τον έβαλες να περπατά, παρά τον κουβαλάς στον ώμο  τυλιγμένο μέσα στην κουβέρτα;

-       Το έκανα έτσι μη πάει και μου παγώσει στο δρόμο. Έσκασα να τον πετύχω! Αν μου πάγωνε, μετά άντε πάλι να έβρισκα  άλλον Ιταλό για να τον πιάσω;

 Ο γενναίος αυτός στρατιώτης, που με τον ηρωισμό του έσωσε όλους τους συγχωριανούς του, συστρατιώτες της μονάδας του, ήταν ο αξέχαστος λεβεντάνθρωπος  Κωστής Τσαβδάρης, ο με το προσωνύμιο «Τσολιάς», που του είχε κολλήσει  απ’ το ότι την θητεία του ως στρατιώτης υπηρέτησε  ως τσολιάς στην τότε ανακτορική φρουρά.

Τιμή και δόξα του ανήκει.

                                                      28η Οκτωβρίου 2026          

Η Πλατεία Άντισσας προστατεύεται με σχετική απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού από το 1962.

 

Η Πλατεία Άντισσας προστατεύεται με  σχετική απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού από το 1962.

 Στις  9 τ.μ. μαζί με τον Γεν. Γραμματέα της Ένωσης μας,  (Συνταξιούχων Μηχανικών Ελλάδος, ΠΕΤΟΜ-ΤΕΕ), συνάδελφο Δημ. Καραπιστόλη επισκεφθήκαμε τη Διεύθυνση Προστασίας και Αναστήλωσης  Νεωτέρων και Συγχρόνων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού. Θέλαμε να μάθουμε, για ποιο λόγο δεν είχε δοθεί απάντηση τους ύστερα από 10 μήνες, σε  σχετικό από τον 12ο 2025 έγγραφό της Ένωσης. Εκεί μας ελέχθει  ότι ο Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962. Κατά το σχετικό ΦΕΚ  35 /B/ 2.2.1962, (αντίγραφο του οποίου που μας εδόθη), ο πολιούχος Ναός  Αντίσσης έχει « χώρο προστασίας κατά μεν την δυτικήν πλευράν  τα όρια της παρακειμένης πλατείας κατά δε τας λοιπάς 30 μέτρων πλάτους». Μας εξηγήθηκε δε ότι βάσει των ανωτέρω η πλατεία Αντίσσης αντιστοίχως κι αυτή προστατεύεται.   

Το ευχάριστο αυτό νέο για την εκκλησία μας, πληροφόρησα με ανάρτησή μου στο ιερέα του χωριού αγαπητό μου παπαΦώτη  και την κοινολόγησα για κάθε ενδιαφερόμενο στα ΜΚΔ. Δεν θέλησα  βέβαια να γράψω αυτό που μας ελέχθει προφορικά, διότι τα αναφερόμενα στο ανωτέρω ΦΕΚ δεν θα τολμούσα  να δώσω σχετική ερμηνεία.   

 Στη συνέχεια έλαβα την έγγραφη απάντηση της Διεύθυνσης Προστασίας και Αναστήλωσης  Νεωτέρων και Συγχρόνων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού της 16.10.2026, όπου επί λέξει καταγράφει  τα σχετικά με τα στο ανωτέρω ΦΕΚ αναφερόμενα και συνεχίζει <<… και η πλατεία προστατεύεται ήδη με την ανωτέρω απόφαση Υπουργού Πολιτισμού>>.

Η σφαγή των αμνών της φετινής γέννας, τα Χριστούγεννα, θα ανακούφιζε ... Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

 

σελ 11         ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ            Σαβατοκύριακο 24 Οκτωβρίου  2026

 Αιολίας λόγος

Η σφαγή των αμνών της φετινής γέννας, τα Χριστούγεννα,  θα ανακούφιζε τα χωριά μας και την οικονομία του νησιού.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Όταν το 25% του ΑΕΠ του νησιού μας καταστρέφεται απ’τη μάστιγα που χτύπησε την κτηνοτροφία του(αφθώδης πυρετός),  αυτό που έχει ως αποτέλεσμα, είναι  η φτώχεια,  ένδεια και  μιζέρια για τη συμπαθέστατη τάξη των κτηνοτρόφων μας. Των ιδίων, αλλά ασφαλώς  και των παιδιών τους. Βέβαια για τα χωριά της Δυτικής Λέσβου, που κατά βάση η παραγωγική τους δραστηριότητα επικεντρώνεται στην κτηνοτροφία, το ΑΕΠ τους είναι πολύ πολύ μεγαλύτερο του 25%. Συνεπακόλουθο, οι εκ του αφθώδους συνέπειες εκεί, είναι προδήλως άκρως καταστροφικές. Τούτο είναι άμεσα φανερό στα χωριά Σκαλοχώρι, Φίλια και την ευρύτερη περιοχή της Πελόπης όπου πρωτοεκδηλώθηκε ο αφθώδης, την περασμένη Άνοιξη.    

Σε πρακτική βάση, τα εκ της μάστιγας αυτής  επακόλουθα είναι τα:  Πρώτο, για  τους κτηνοτρόφους αυτούς, που είχαν την ατυχία  στο κοπάδι τους να ιχνηλατηθεί η αρρώστια,  να τους σφάξουν όλα τα ζώα και αυτοί οι δύσμοιροι, να μείνουν στην κυριολεξία με την «γκλίτσα στο χέρι». Αυτό όπως είναι άμεσα αντιληπτό,  αποτελεί την  απόλυτη τραγωδία. Έτσι απ’τη μια στιγμή στην άλλη ο κάθε ένας απ’τους δυστυχείς αυτούς συντοπίτες μας, έμεινε χωρίς κεφάλαιο,  εισόδημα, δουλειά, κυρίως χωρίς προοπτική και επί προσθέτως να σωρεύονται καθημερινά τα οικογενειακά βάρη (παιδιά, αποκατάστασή τους, σπουδές, διαβίωσης της οικογένειας κ.άλ).  Οι άνθρωποι αυτοί ατυχώς έμειναν έρμαια στην τύχη τους, αφού τας αντανακλαστικά της Πολιτείας  είναι χειρότερα ρυθμού χελώνας,  που σημαίνει,  για μήνες τώρα να βρίσκονται χωρίς καμία στήριξη, όταν οι όποιες αποζημιώσεις δικαιούνται καθυστερούν, για ένα πια εξάμηνο.  

 Στο Σκαλοχώρι υπήρξε κτηνοτρόφος που του έσφαξαν 1500 κεφάλια. Αντίστοιχες περιπτώσεις υπήρξαν δυστυχώς στο Μεσότοπο,  Φίλια, και στην ευρύτερη περιοχή της Πελόπης.  Η “εκατόμβη”  της θυσίας αυτής σ’όλο το νησί έχει φθάσει στο σφαγιασμό 90.000 ζώων, πράγμα που σημαίνει  απώλεια ζωικού κεφαλαίου αξίας 30.000.000 ευρώ περίπου. Οι άνθρωποι αυτοί,  μόνιμο και κύριο προβληματισμό έχουν το κατά πόσο θα υπάρξει η δυνατότητα να ανασυστήσουν το κοπάδι τους. Αυτό, δεδομένου ότι οι πληροφορίες που τους έρχονται, είναι πως οι σχετικές αποζημιώσεις που θα πάρουν, είναι το τρίτο ή ακόμα ή και λιγότερο της αξίας του κάθε προβάτου.    

Δεύτερο, για τους “τυχερούς” κτηνοτρόφους, αυτούς που ευτυχώς στο κοπάδι τους δεν ιχνηλατήθηκε η αρρώστια. Γι’ αυτούς, ως εκ των κυβερνητικών αποφάσεων, τις εκ των ευρωπαϊκών νορμών, επιβλήθηκαν τα ακόλουθα:  το γάλα να μη παραλαμβάνεται  απ’τα τυροκομεία, αρνιά να μη σφάζονται, μετακίνηση του κοπαδιού, μεταξύ   βοσκοτόπων να απαγορεύεται.  Βάσει αυτών η κτηνοτρόφοι κι αυτής της κατηγορίας  βρίσκονται εδώ και 6-7 μήνες σε πλήρες οικονομικό  αδιέξοδο. Αφού, ούτε γάλα, ούτε κρέας  μπορούν να πουλήσουν και έτσι δεν έχουν καμία είσπραξη  κι απ’την άλλη έχουν αυξημένα έξοδα  για τη διατήρηση του κοπαδιού τους.   Τα έξοδα δε, είναι αυξημένα κατά πολύ  εκ της αυξήσεως του αριθμού των ζώων τους, αφού τα αρνιά που ήταν για τον Πασχαλινό οβελία, έμειναν ζωντανά.  Έτσι ο κάθε κτηνοτρόφος είναι αναγκασμένος να πληρώνει σχεδόν τα διπλάσια απ’ότι πριν, για την προμήθεια όλων απαιτούμενων εφοδίων (έτοιμες τροφές,  σανό κ.αλ.). Οι ποσότητες δε αυτών είναι αυξημένες, κι εκ του ότι βοσκή σ’άλλα βοσκοτόπια δεν  γίνεται, λόγω της απαγόρευσης των μετακινήσεων. Ακόμη συν, τα όποια μέτρα και δαπάνες απαιτούνται  για την υγειονομική θωράκιση του κοπαδιού τους. Αν και στις επικείμενες εορτές των Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς δεν διατεθούν τα φετινά αρνιά, ο αριθμός των ζώων του κοπαδιού σχεδόν θα  τριπλασιασθεί.

Εκ των προαναφερθέντων,  αυτό που προκύπτει είναι η έλλειψη ρευστού στα χωριά μας κι  έτσι, η αγορά στην κυριολεξία έχει στεγνώσει. Αλυσιδωτά, η αγοραστική αξία των Λεσβίων στο σύνολό τους στα χωριά,  κωμοπόλεις και την πρωτεύουσα έχει μειωθεί κατακόρυφα. Η αγορά δεν κινείται και η οικονομία του νησιού έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.

Κι αν νομοτελειακά συμβαίνουν τα προαναφερθέντα για την αγοραστική δύναμη των συμπατριωτών μας και την καθίζηση της αγοράς,  αυτό που συνεχίζεται είναι η αυστηρή τήρηση των σχετικών πρωτοκόλλων που επιβάλλει η Ε.Ε. και με τη σειρά της επιβάλλει η κυβέρνηση, που για την τήρησή τους, τον επιχειρησιακό συντονισμό, όπως είπαν, έχει αναθέσει  στις υπηρεσίες του Υπουργείου Αμύνης. Έτσι η διαδικασία της ιχνηλάτησης της ζωονόσου συνεχίζεται χωρίς καμία παρέκκλιση. Το ενδεχόμενο τέλος να χρησιμοποιηθεί το όπλο του εμβολιασμού ατυχώς, έχει πλήρως απαλειφθεί.

Είναι καλό το σημάδι, ότι τελευταία  αρχίζουν να φαίνονται σημάδια κάμψης της ζωονόσου. Υπήρξαν ημέρες που το εργαστήριο αναφοράς της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου,  γνωστοποιεί αποτελέσματα εξετάσεων, που όλα τους ήταν αρνητικά. Τούτο δίδει την ελπίδα ότι η αφαίρεση των περιοριστικών μέτρων, είναι εν όψει.  

Βέβαια η  στα διεθνή πρότυπα του Παγκόσμιου Οργανισμού για την Υγεία των Ζώων διάταξη απαρέγκλιτα ορίζει ότι για να αφαιρεθούν τα περιοριστικά μέτρα σε χώρα που την έχει χτυπήσει ο αφθώδης και δεν έχει γίνει χρήση εμβολίου, πρέπει να υπάρξουν τρεις μήνες καθαροί με κανένα αρνητικό αποτέλεσμα. Λαμβάνοντας δε υπ’ όψη ότι μέχρι τις γιορτές των  Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς  υπολείπονται μόνο δύο  μήνες  μάλλον κανένας αμνός απ’το νησί δεν  πρόκειται να διατεθεί και τώρα  στην αγορά. Και αν μεν τούτο φυσικά ισχύει για ένα μεγάλο μέρος του νησιού, υπάρχει η περιοχή των χωριών Βατούσας, Πτερούντας, Αντίσσης, Ερεσού και Σιγρίου που υπήρξε καθαρή για όλη την περίοδο της ζωονόσου. Άραγε δεν θα μπορούσε να  επιτραπεί να ανοίξουν τα σφαγεία για τα  εκεί αρνιά που  γεννούνται αυτή την εποχή;  Αν δεν γίνει τούτο, σημαίνει ότι το κάθε κοπάδι θα βρεθεί να έχει σχεδόν   τριπλασιάσει τη δύναμή του, έναντι του 1924.  

Αυτή η στασιμότητα σ’ότι αφορά το οικονομικό σκέλος, χωρίς να έρχονται η εκκρεμείς αποζημιώσεις, η μη προοπτική να πουληθούν αρνιά και γενικά να συνεχίζεται όλη αυτή η καχεξία απ’την Άνοιξη ως σήμερα, είναι μάντης κακών για το δημογραφικό των χωριών μας. Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού οι νέοι κτηνοτρόφοι μη έχοντες προοπτική και μέλλον σκέφτονται να φύγουν. Οι γέροντες δε κτηνοτρόφοι χωρίς τη βοήθεια νέων, θα εγκαταλείψουν τη δραστηριότητα.   

Άραγε, σε αυτή την περίπτωση, χωριά όπως η Άντισσα που τα τελευταία 60-70 χρόνια έχει χάσει το 75% του πληθυσμού της, θα εκλείψει από το χάρτη; Αυτός ο προβληματισμός φυσικά επεκτείνεται και για τα άλλα χωριά μας. Αλίμονο …

 

Όταν ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Σεβασμιώτατος κ. Συμεών συμμετέχει στην Επιτροπή Αγώνα για τον «οδικό άξονα Καλλονής Σιγρίου», και ευλογεί αυτή.

Όταν ο Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης Σεβασμιώτατος κ. Συμεών συμμετέχει στην Επιτροπή Αγώνα για  τον «οδικό  άξονα  Καλλονής Σιγρίου», και ευλογεί αυτή.

 

Το 2003, είχε βγει  στον τύπο  η προκήρυξη για τις μελέτες του  «Καλλονής – Σιγρίου», ως  «Καλλονής-Ερεσού-Σιγρίου». Τότε  αρθρογράφησα με επικεφαλίδα «Ζητείται πολιτική βούληση» στο να γίνει ο Καλλονής – Σιγρίου μέσω Σκαλοχωρίου (βόρειος κλάδος). Κανείς αρμόδιος δεν απάντησε. Τότε μάλιστα, ο βουλευτής Νίκος Σηφουνάκης μου είχε γράψει ότι ο δρόμος θα χαραχθεί από τους μελετητές στη βάση οικονομικοτεχνικών στοιχείων (δηλ. με ιδιωτικοοικονομικά  κριτήρια). Έτσι όταν πια  είχα πεισθεί, ότι πολιτική βούληση δεν υπήρχε και ότι  κάποιοι μεγαλοσχήμονες του νησιού επεδίωκαν τον μέσω Παρακοίλων -νότιο κλάδο-,  ετοίμασα την ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ μας. Αυτήν την  υπέγραψαν, από κάθε χωριό μας στον άξονα αυτό, περί τους 15  προβεβλημένους  συμπατριώτες.

 Ως τώρα εδώ στο «Λαψαρνιώτης», έχω γράψει για το τμήμα της επιτροπής αγώνα των  χωριών Σκαλοχώρι και Βατούσα, αναφέροντας τα ονόματα των μελών τους.

Συνεχίζω με αυτή  της Πτεριούντας.

Θέλοντας, επικεφαλής για το τμήμα της επιτροπής του χωριού του  να είναι ένας συμμαθητής μου, (απ’το ημι-Γυμνάσιο τότε, στην Άντισσα), αλλά και με σκοπό με την παρουσία του να δώσει την δέουσα βαρύτητα που προσδίδει η αρχιερατική του ιδιότητα, πήγα στο Μητροπολιτικό μέγαρο Νέας Σμύρνης και του ζήτησα να λάβει μέρος  στον αγώνα μας  συμμετέχοντας και ευλογώντας αυτόν. Πράγματι ο Σεβασμιώτατος κ. Συμεών,  με τίμησε και  υπέγραψε πρώτος στο τμήμα της επιτροπής μας το για την γενέτειρα του Πτερούντα. Ομοίως ένας ακόμη συμμαθητής μου, (απ’το ημι-Γυμνάσιο τότε, στην Άντισσα), από την Πτερούντα με τίμησε κι αυτός, ο Γιάννης Καβέτσος. Το  κείμενο υπέγραψαν και άλλοι συγχωριανοί τους  δημιουργώντας, έτσι το τμήμα της Επιτροπής Αγώνα για τη Πτερούντα, ως ακολουθεί:

1)          Συμεών Π. Κούτσας , Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης

2)          Βακαλέλης Ιωάννης

3)          Γιώργος Τσελεμπής

4)          Καχραμάνης Θέμης

5)          Κυριάκου Αντώνης

 6) Βαγιάνος Θεολόγος

 7) Βατέλης Φώτης

 8) Κάμτσαδέλης Χρήστος

  9) Καραντώνης Παναγιώτης

10) Θεολόγος Τασ (δυσανάγνωστο)

  11) Δυσανάγνωστο

  12)  Καβέτσος Ιωάννης

  13)   Δυσανάγνωστο

  14)  Νταής Ιωάννης

  15) Μάντης  Δημήτρης  

 

Περαίνοντας, θα ήθελα για μια ακόμη φορά, να ευχαριστήσω δημόσια όλα μαζί τα μέλη της επιτροπής μας και οπωσδήποτε κάθε ένα απ' αυτά χωριστά για την υπογραφή τους που μου εμπιστεύτηκαν όλα αυτά τα  χρόνια. Έτσι, μου έδωσαν τη δύναμη να μπορώ να παρεμβαίνω απευθυνόμενος σ' όλα τα επίπεδα της Διοίκησης και της Κυβερνητικής εξουσίας ως πάνω σε επίπεδο Πρωθυπουργού και τελικά σήμερα να έχουμε την χαρά και ευχαρίστηση να χρησιμοποιούμε πια ολοκληρωμένο το μεγαλύτερο αυτό δημόσιο έργο (~60.000.000 Ευρώ) που έγινε ποτέ στο Αιγαιακό Αρχιπέλαγος.

“Έφυγε” ένας ακάματος θεράπων των Λεσβιακών Γραμμάτων. Γραφή μου στο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ, 10.10.2026

 

Σαββατοκύριακο 10 Οκτωβρίου 2026                              ΔHMOKPATHΣ                               σελ. 13

 

Αιολίας λόγος

“Έφυγε” ένας ακάματος θεράπων των Λεσβιακών Γραμμάτων.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Τα λεσβιακά γράμματα απ’τις  26 του περασμένου μήνα φτώχυναν, αφού έχασαν έναν από τους άοκνους θεράποντες τους. Τον αλησμόνητο Στράτο Δουκάκη, τον κατά το blog του, “Μηθυμναίο”. Στο διάβα της ζωής μου, γνώρισα πολλούς και με κάποιους απ’ αυτούς έγινα φίλος. Ένας, υπήρξε ο Στράτος, τον  οποίο γνώρισα μέσω της γραφής του στο «ΕΜΠΡΟΣ», όπου επί χρόνια είχε τακτική αρθρογραφία. Τότε, που κι εγώ αθρογραφούσα στην ίδια εφημερίδα. Αυτό, υπήρξε  η  αρχή  της γνωριμίας μας. Μια γνωριμία που εξελίχθηκε σε εγκάρδια φιλία. Ο Στράτος ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων με μεγάλες ευαισθησίες  και εξαιρετικά  ψυχικά χαρίσματα. Η γραφή του χαρακτηριζόταν από λεπτότητα, διακριτικότητα και ιδιαίτερη  ευπρέπεια.  Διακρινόταν ακόμη από την ευρύτητα γνώσεων και πείρας. Άρθρα του και κείμενά του δημοσιεύονταν σε εφημερίδες και σε περιοδικά συλλογικών δραστηριοτήτων αλλά και διάφορες ιστοσελίδες ανά τον κόσμο. Ακόμη τις αποθησαυρισμένες αναμνήσεις του, βιώματα και πείρα, κατέθετε σε λογοτεχνικά του πονήματα.  Γενικά, ο Στράτος Δουκάκης είχε πλούσιο πνευματικό και λογοτεχνικό έργο, καθολικά αναγνωρισμένο. Για τούτο, βραβεύθηκε  απ’το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ». Επί τέσσερις δεκαετίες έζησε στη Βενεζουέλα, όπου υπήρξε επιτυχημένος επιχειρηματίας. Εκεί νυμφεύθηκε την αγαπημένη του Αλεξάνδρα και απέκτησαν μια ευτυχισμένη οικογένεια.  

Τη δεκαετία του ’60, ο Στράτος έφηβος,  έφυγε για τη Βενεζουέλα, τότε στα δύσκολα εκείνα χρόνια της νιότης μας, που απ’την Ελλάδα έφευγαν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον, κατά κύματα  νέοι μας. Επιτυχημένος, επέστρεψε οικογενειακώς και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αρχές της δεκαετίας του 2000.  Το να μπορέσω να ιχνηλατήσω με ακρίβεια όλη την  του βίου διαδρομή, του αξέχαστου  αυτού φίλου και  να μην υποληφθώ κατ’ ελάχιστο στα επιτεύγματα και την προσωπικότητά του, δανείζομαι από το ftactal  το βιογραφικό του σημείωμα:

« Ο Στράτος Δουκάκης γεννήθηκε στη Μήθυμνα (Μόλυβο) της Λέσβου. Το 1963 μεταναστεύει στη Βενεζουέλα όπου ασχολείται με το εμπόριο. Εκεί έμεινε επί 41 χρόνια, μέχρι το 2004 οπότε και επέστρεψε στην Ελλάδα. Την εμφάνισή του στα γράμματα έκανε το 1974 με ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Αιολικά Γράμματα» του Γιώργου Βαλέτα. Στη Βαλένσια της Βενεζουέλας, όπου ζούσε, εκδίδει για δυο χρόνια, τη δεκαπενθήμερη ελληνική εφημερίδα Άνθρωποι, παράλληλα δε, επιμελείται και παρουσιάζει τη ραδιοφωνική εκπομπή «ECOS GRIEGOS» (Ελληνικοί Αντίλαλοι).Στα γράμματα η παρουσία του γίνεται έντονη από το 2000 έως το 2003 όπου αρθρογραφεί τακτικά στο Athens Photo News (AΡΝ) καθώς και σε διάφορες ελληνικές ιστοσελίδες ανά τον κόσμο. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών – Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων» (ΕΕΛΣΠΗ) και συμμετέχει με κείμενά του στις Ανθολογίες της Ένωσης. Από το 2003 μέχρι και το 2012 αρθρογραφεί στην εφημερίδα Εμπρός της Λέσβου. Άρθρα του επίσης έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα συλλογικά περιοδικά και εφημερίδες. Το 2007 βραβεύεται από το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ» για το πνευματικό του έργο. Από το 2013, είναι τακτικός συνεργάτης στην Εφημερίδα της Νέας Υόρκης με τη στήλη «Χρονογράφημα από την Αθήνα». Στο διαδίκτυο διαθέτει τα προσωπικά του ιστολόγια: «Μηθυμναίος», «Φωτοχυσίες», «Ιστοχαστής» και το ισπανόφωνο «Añoranzas, y Recuerdos de Venezuela».

Από τις κατά περιπτώσεις καταθέσεις ψυχής του σε διάφορα κείμενα του,  φαίνεται  ότι ο σε μικρή ηλικία ξενιτεμός του και οι όποιες δυσκολίες και προβλήματα αντιμετώπισε εκεί στα ξένα, του άφησαν θλίψεις, απογοητεύσεις και  πικρίες. Το ότι ο ίδιος έζησε σε δυο διαφορετικούς κόσμους, την Ελλάδα, απ’ όπου έφυγε νέος και τη Βενεζουέλα όπου πέρασε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής του δηλ.  το  θέμα της ξενιτιάς, της μετανάστευσης, της  διπλής πολιτισμικής ταυτότητας και των διλλημάτων που προκύπτουν από μια τέτοια συνθήκη, του άφησαν χαρακιές στην ψυχή,  όπως ο ίδιος γράφει στο βιβλίο του «Υστερόγραφα μιας διαδρομής» που εξέδωσε το 2016. Στη γραφή του πάντα καταφεύγει στην αποθησαυρεσμένη  θύμηση των βιωμάτων του.  Εξηγεί  δε γιατί έγραψε το βιβλίο του αυτό, αναφέροντας: «Γράφω για να συντηρώ τις αναμνήσεις, που ‘ρχονται συχνά στο μυαλό μου και μ’ αυτό τον τρόπο βρίσκομαι για κάποιο διάστημα συντροφιά με γνώριμα πρόσωπα και πράγματα. Σχεδόν όλα βιώματά μου. Η ζωή μου η ίδια. ...».

Τελευταία  φορά που μιλήσαμε ήταν πριν απ΄τις καλοκαιρινές διακοπές, όταν του τηλεφώνησα μετά την τραγωδία εκ του μεγάλου σεισμού των 7 τόσων Ρίχτερ στη Βενεζουέλα, τη δεύτερη πατρίδα του, που τόσο αγαπούσε και νοιαζόταν.  Ήταν συντετριμμένος, παρ’ όλο, όπως μου είχε πει, ευτυχώς, δεν είχε στον άμεσο κύκλο του κάποιο θύμα.  Αυτό που μου έλεγε ήταν ότι θλίψη, του είχε κατακλύσει την ψυχή για όλα τα δεινά που περνά τα τελευταία χρόνια η δεύτερή του πατρίδα, με  αποτελείωμά της, απ’τον τερατώδη αυτό σεισμό. Το μόνο που μου μένει, είπε, είναι να προσεύχομαι γι’ αυτή. Σ’ αυτή τη λογική, στην προτελευταία ανάρτηση του στο «Μυθημναίος», με επικεφαλίδα  «Ας προσευχηθούμε για τη Βενεζουέλα», κατέληγε: «… Προσευχηθείτε θερμά για τη Βενεζουέλα, για όσους περνούν δύσκολες στιγμές, για όσους νιώθουν φόβο, για όσους περιμένουν απαντήσεις, για όσους χρειάζονται ηρεμία μέσα στην αβεβαιότητα. Είθε κάθε όμορφη σκέψη, κάθε λέξη πίστης και κάθε ειλικρινής προσευχή να γίνει φως για όσους το χρειάζονται περισσότερο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ας έχουμε αγάπη, ενσυναίσθηση και ανθρωπιά».

Σε προσωπική βάση χρωστώ χάρη στο Στράτο που με τίμησε εισάγοντάς με στον σύγχρονο  κόσμο της τεχνολογίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτός, γνώστης καλός των σχετικών μ’ αυτή, μου δημιούργησε το mail μου. Ακόμα, κάποτε συζητώντας  για τα των νέων σχετικών τεχνολογικών αλμάτων, μου μίλησε για τα blogς (ιστολόγια). Ανέφερε, ότι είχε δημιουργήσει το προσωπικό του. Το «Μηθυμναίος». Έχοντας πλήρη άγνοια του πράγματος, άκουσα  ότι σ’αυτό γράφει  οτιδήποτε  σκέφτεται, χωρίς κανείς να παρεμβαίνει προκαλώντας του  το όποιο πρόβλημα, πράγμα που με εντυπωσίασε. Μου είπε δε ότι ονομάζοντας το έτσι, σηματοδοτεί  τον τόπο καταγωγής του. Συμπλήρωσε τέλος, ότι αν  ήθελα, θα μπορούσε να μου  ετοιμάσει ένα δικό μου. Πράγματι έτσι έγινε, κάνοντας, το «Λαψαρνιώτης»  μου. 

Έγραψα αυτό το λιτό κείμενο για ένα πνευματικό Λέσβιο, που αν και χρόνια στο εξωτερικό, κατάφερε να κρατήσει το λεσβιακό του λυρισμό και την  ελληνική του συνείδηση, ακέραια.  Τίμησε δε και τα δύο, με το παραπάνω.  Θέλω να πιστεύω ότι η Αττική γη που τον σκέπασε,  θα είναι ανάλαφρη στο μακρύ ταξίδι του προς το ανέσπερο φως της αιωνιότητάς.

 Στράτο, θα σε θυμόμαστε!    

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962

Ο Ιερός Ναός  Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962. Τούτο, γνωστοποίησα στον ιερέα του χωριού  πατερα Φώτη Κατσαμάτσα, σήμερα 9.10.2026, γραφοντάς του:

<< Αγαπητέ μου παπαΦώτη. 

 θα  ήθελα να γνωρίζεις ως ο καθ’ ύλη αρμόδιος ότι εκκλησία μας  Άγιος Γιάννης  είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962 (ΦΕΚ  35/B , 2 Φεβρουαρίου  1962).

 Επί λέξει αναφερόμενο στη Λέσβο, γράφει:

<< 3.  Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης με χώρο προστασίας κατά μεν την δυτικήν πλευραν τα όρια της παρακειμένης πλατείας κατά δε τας λοιπάς 30 μέτρων πλάτους>>.

Θέλω να πιστεύω ότι χαροποιεί εσας ως και όλο το χριστεπώνυμο ποίμνιο σας.

Με εκτίμηση και αγάπη

Τάκης Ιορδανης>>

Τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα από τη Βατούσα για τον "οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου" .

 

Τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα από τη Βατούσα για τον "οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου" .

 

Προ μηνών έλαβε χώρα με τρόπο ιδιαίτερα πανηγυρικό, η εγκατάσταση του εργολάβου για τον «οδικό άξονα Καλλονής (Αγίας Παρασκευής)- Πέτρας» παρουσία του Περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη, του Βουλευτή  Χαραλ. Αθανασίου, μελών του Π.Σ.,  προέδρων Κοινοτήτων κ.αλ.  Είναι ο άξονας που μαζί με αυτόν του «Καλλονής – Σιγρίου» εξαγγέλθηκε από τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη στην Καλλονή, τον Οκτώβρη 1999.  Για τον «Καλλονής – Σιγρίου»,  από το 2003 η από εμένα δημιουργηθείσα  Επιτροπή Αγώνα,  έδωσε με ακλόνητη πίστη, όλη την ικμάδα της,  με συνέπεια και αταλάντευτη συνέχεια, στις  προσπάθειες της  προς κάθε κατεύθυνση,  τούτος να ολοκληρωθεί. Να μη μας διαφεύγει, ότι προ δύο χρόνια την Άνοιξη 2024, ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης, «έκοψε την κορδέλα» (εν όψει των τότε Ευρωεκλογών) της παράδοσής του προς τους Λέσβιους και τους επισκέπτες του νησιού μας.   

Έγραφα το 2018, όταν ύστερα από τις περιπέτειες του έργου μας  «Καλλονής – Σιγρίου» με την “Τοξότη” (Καλογρίτσας), η ανάληψη, αυτού από την αξιόπιστο “ΑΚΤΟΡ”,  ήμασταν σίγουροι ότι τούτο πια θα ολοκληρωνόταν.

<<Τώρα που ο αγώνας μας τον οποίο ξεκινήσαμε πριν 15 ολόκληρα χρόνια φέρνει το πολυπόθητο αποτέλεσμα για την ολοκλήρωση του στόχου μας που στην πράξη ξεκίνησε το 2013 και που τον επιτύχαμε με πολύ κόπο, θέληση, επιμονή και υπομονή θα ήθελα δημόσια να ευχαριστήσω όλα μαζί τα μέλη της επιτροπής μας και οπωσδήποτε κάθε ένα απ' αυτά χωριστά. Τούτο γιατί με την υπογραφή τους που μου εμπιστεύτηκαν όλα αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, μου έδωσαν τη δύναμη να μπορώ να παρεμβαίνω απευθυνόμενος σ' όλα τα επίπεδα της Διοίκησης και της Κυβερνητικής εξουσίας ως πάνω σε επίπεδο Πρωθυπουργού και τελικά σήμερα να έχουμε την ευχαρίστηση να βλέπουμε να δρομολογείται η ολοκλήρωση του "δρόμου μας " .

Συνέχιζα, αναφέροντας τα μέλη που απάρτιζαν την επιτροπή μας, από το Σκαλοχώρι. 

Στην σημερινή μου ανάρτηση να αναφερθώ στα μέλη της επιτροπής μας, από την Βατούσα.

<< Τα μέλη της επιτροπής για τη Βατούσα :

1) Παύλος Καμβυσέλλης

2) Άβελ Σπανέλλης

3) Ελευθέριος Τσελεμπης

4) Χαράλαμπος Κοντούτζικος

5) Δημήτριος Παπτσας

6)

7) Ευάγγελος Γδοντέλλης

8) Ιωάννης Μαματσής

9)Ιωάννης  Μανούκας

10) Γεωργιος Βαζιργιαντζίκης

11) Αθανάσιος Μαματσής

 12) Χρήστος Σταυράκογλου

 13)  Ειρήνη Καλοντζή