“Έφυγε” ένας ακάματος θεράπων των Λεσβιακών Γραμμάτων. Γραφή μου στο ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ, 10.10.2026

 

Σαββατοκύριακο 10 Οκτωβρίου 2026                              ΔHMOKPATHΣ                               σελ. 13

 

Αιολίας λόγος

“Έφυγε” ένας ακάματος θεράπων των Λεσβιακών Γραμμάτων.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Τα λεσβιακά γράμματα απ’τις  26 του περασμένου μήνα φτώχυναν, αφού έχασαν έναν από τους άοκνους θεράποντες τους. Τον αλησμόνητο Στράτο Δουκάκη, τον κατά το blog του, “Μηθυμναίο”. Στο διάβα της ζωής μου, γνώρισα πολλούς και με κάποιους απ’ αυτούς έγινα φίλος. Ένας, υπήρξε ο Στράτος, τον  οποίο γνώρισα μέσω της γραφής του στο «ΕΜΠΡΟΣ», όπου επί χρόνια είχε τακτική αρθρογραφία. Τότε, που κι εγώ αθρογραφούσα στην ίδια εφημερίδα. Αυτό, υπήρξε  η  αρχή  της γνωριμίας μας. Μια γνωριμία που εξελίχθηκε σε εγκάρδια φιλία. Ο Στράτος ήταν άνθρωπος χαμηλών τόνων με μεγάλες ευαισθησίες  και εξαιρετικά  ψυχικά χαρίσματα. Η γραφή του χαρακτηριζόταν από λεπτότητα, διακριτικότητα και ιδιαίτερη  ευπρέπεια.  Διακρινόταν ακόμη από την ευρύτητα γνώσεων και πείρας. Άρθρα του και κείμενά του δημοσιεύονταν σε εφημερίδες και σε περιοδικά συλλογικών δραστηριοτήτων αλλά και διάφορες ιστοσελίδες ανά τον κόσμο. Ακόμη τις αποθησαυρισμένες αναμνήσεις του, βιώματα και πείρα, κατέθετε σε λογοτεχνικά του πονήματα.  Γενικά, ο Στράτος Δουκάκης είχε πλούσιο πνευματικό και λογοτεχνικό έργο, καθολικά αναγνωρισμένο. Για τούτο, βραβεύθηκε  απ’το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ». Επί τέσσερις δεκαετίες έζησε στη Βενεζουέλα, όπου υπήρξε επιτυχημένος επιχειρηματίας. Εκεί νυμφεύθηκε την αγαπημένη του Αλεξάνδρα και απέκτησαν μια ευτυχισμένη οικογένεια.  

Τη δεκαετία του ’60, ο Στράτος έφηβος,  έφυγε για τη Βενεζουέλα, τότε στα δύσκολα εκείνα χρόνια της νιότης μας, που απ’την Ελλάδα έφευγαν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο μέλλον, κατά κύματα  νέοι μας. Επιτυχημένος, επέστρεψε οικογενειακώς και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα αρχές της δεκαετίας του 2000.  Το να μπορέσω να ιχνηλατήσω με ακρίβεια όλη την  του βίου διαδρομή, του αξέχαστου  αυτού φίλου και  να μην υποληφθώ κατ’ ελάχιστο στα επιτεύγματα και την προσωπικότητά του, δανείζομαι από το ftactal  το βιογραφικό του σημείωμα:

« Ο Στράτος Δουκάκης γεννήθηκε στη Μήθυμνα (Μόλυβο) της Λέσβου. Το 1963 μεταναστεύει στη Βενεζουέλα όπου ασχολείται με το εμπόριο. Εκεί έμεινε επί 41 χρόνια, μέχρι το 2004 οπότε και επέστρεψε στην Ελλάδα. Την εμφάνισή του στα γράμματα έκανε το 1974 με ποιήματα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Αιολικά Γράμματα» του Γιώργου Βαλέτα. Στη Βαλένσια της Βενεζουέλας, όπου ζούσε, εκδίδει για δυο χρόνια, τη δεκαπενθήμερη ελληνική εφημερίδα Άνθρωποι, παράλληλα δε, επιμελείται και παρουσιάζει τη ραδιοφωνική εκπομπή «ECOS GRIEGOS» (Ελληνικοί Αντίλαλοι).Στα γράμματα η παρουσία του γίνεται έντονη από το 2000 έως το 2003 όπου αρθρογραφεί τακτικά στο Athens Photo News (AΡΝ) καθώς και σε διάφορες ελληνικές ιστοσελίδες ανά τον κόσμο. Είναι από τα ιδρυτικά μέλη της «Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών – Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων» (ΕΕΛΣΠΗ) και συμμετέχει με κείμενά του στις Ανθολογίες της Ένωσης. Από το 2003 μέχρι και το 2012 αρθρογραφεί στην εφημερίδα Εμπρός της Λέσβου. Άρθρα του επίσης έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα συλλογικά περιοδικά και εφημερίδες. Το 2007 βραβεύεται από το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ» για το πνευματικό του έργο. Από το 2013, είναι τακτικός συνεργάτης στην Εφημερίδα της Νέας Υόρκης με τη στήλη «Χρονογράφημα από την Αθήνα». Στο διαδίκτυο διαθέτει τα προσωπικά του ιστολόγια: «Μηθυμναίος», «Φωτοχυσίες», «Ιστοχαστής» και το ισπανόφωνο «Añoranzas, y Recuerdos de Venezuela».

Από τις κατά περιπτώσεις καταθέσεις ψυχής του σε διάφορα κείμενα του,  φαίνεται  ότι ο σε μικρή ηλικία ξενιτεμός του και οι όποιες δυσκολίες και προβλήματα αντιμετώπισε εκεί στα ξένα, του άφησαν θλίψεις, απογοητεύσεις και  πικρίες. Το ότι ο ίδιος έζησε σε δυο διαφορετικούς κόσμους, την Ελλάδα, απ’ όπου έφυγε νέος και τη Βενεζουέλα όπου πέρασε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ζωής του δηλ.  το  θέμα της ξενιτιάς, της μετανάστευσης, της  διπλής πολιτισμικής ταυτότητας και των διλλημάτων που προκύπτουν από μια τέτοια συνθήκη, του άφησαν χαρακιές στην ψυχή,  όπως ο ίδιος γράφει στο βιβλίο του «Υστερόγραφα μιας διαδρομής» που εξέδωσε το 2016. Στη γραφή του πάντα καταφεύγει στην αποθησαυρεσμένη  θύμηση των βιωμάτων του.  Εξηγεί  δε γιατί έγραψε το βιβλίο του αυτό, αναφέροντας: «Γράφω για να συντηρώ τις αναμνήσεις, που ‘ρχονται συχνά στο μυαλό μου και μ’ αυτό τον τρόπο βρίσκομαι για κάποιο διάστημα συντροφιά με γνώριμα πρόσωπα και πράγματα. Σχεδόν όλα βιώματά μου. Η ζωή μου η ίδια. ...».

Τελευταία  φορά που μιλήσαμε ήταν πριν απ΄τις καλοκαιρινές διακοπές, όταν του τηλεφώνησα μετά την τραγωδία εκ του μεγάλου σεισμού των 7 τόσων Ρίχτερ στη Βενεζουέλα, τη δεύτερη πατρίδα του, που τόσο αγαπούσε και νοιαζόταν.  Ήταν συντετριμμένος, παρ’ όλο, όπως μου είχε πει, ευτυχώς, δεν είχε στον άμεσο κύκλο του κάποιο θύμα.  Αυτό που μου έλεγε ήταν ότι θλίψη, του είχε κατακλύσει την ψυχή για όλα τα δεινά που περνά τα τελευταία χρόνια η δεύτερή του πατρίδα, με  αποτελείωμά της, απ’τον τερατώδη αυτό σεισμό. Το μόνο που μου μένει, είπε, είναι να προσεύχομαι γι’ αυτή. Σ’ αυτή τη λογική, στην προτελευταία ανάρτηση του στο «Μυθημναίος», με επικεφαλίδα  «Ας προσευχηθούμε για τη Βενεζουέλα», κατέληγε: «… Προσευχηθείτε θερμά για τη Βενεζουέλα, για όσους περνούν δύσκολες στιγμές, για όσους νιώθουν φόβο, για όσους περιμένουν απαντήσεις, για όσους χρειάζονται ηρεμία μέσα στην αβεβαιότητα. Είθε κάθε όμορφη σκέψη, κάθε λέξη πίστης και κάθε ειλικρινής προσευχή να γίνει φως για όσους το χρειάζονται περισσότερο. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ας έχουμε αγάπη, ενσυναίσθηση και ανθρωπιά».

Σε προσωπική βάση χρωστώ χάρη στο Στράτο που με τίμησε εισάγοντάς με στον σύγχρονο  κόσμο της τεχνολογίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτός, γνώστης καλός των σχετικών μ’ αυτή, μου δημιούργησε το mail μου. Ακόμα, κάποτε συζητώντας  για τα των νέων σχετικών τεχνολογικών αλμάτων, μου μίλησε για τα blogς (ιστολόγια). Ανέφερε, ότι είχε δημιουργήσει το προσωπικό του. Το «Μηθυμναίος». Έχοντας πλήρη άγνοια του πράγματος, άκουσα  ότι σ’αυτό γράφει  οτιδήποτε  σκέφτεται, χωρίς κανείς να παρεμβαίνει προκαλώντας του  το όποιο πρόβλημα, πράγμα που με εντυπωσίασε. Μου είπε δε ότι ονομάζοντας το έτσι, σηματοδοτεί  τον τόπο καταγωγής του. Συμπλήρωσε τέλος, ότι αν  ήθελα, θα μπορούσε να μου  ετοιμάσει ένα δικό μου. Πράγματι έτσι έγινε, κάνοντας, το «Λαψαρνιώτης»  μου. 

Έγραψα αυτό το λιτό κείμενο για ένα πνευματικό Λέσβιο, που αν και χρόνια στο εξωτερικό, κατάφερε να κρατήσει το λεσβιακό του λυρισμό και την  ελληνική του συνείδηση, ακέραια.  Τίμησε δε και τα δύο, με το παραπάνω.  Θέλω να πιστεύω ότι η Αττική γη που τον σκέπασε,  θα είναι ανάλαφρη στο μακρύ ταξίδι του προς το ανέσπερο φως της αιωνιότητάς.

 Στράτο, θα σε θυμόμαστε!    

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962

Ο Ιερός Ναός  Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962. Τούτο, γνωστοποίησα στον ιερέα του χωριού  πατερα Φώτη Κατσαμάτσα, σήμερα 9.10.2026, γραφοντάς του:

<< Αγαπητέ μου παπαΦώτη. 

 θα  ήθελα να γνωρίζεις ως ο καθ’ ύλη αρμόδιος ότι εκκλησία μας  Άγιος Γιάννης  είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος και ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1962 (ΦΕΚ  35/B , 2 Φεβρουαρίου  1962).

 Επί λέξει αναφερόμενο στη Λέσβο, γράφει:

<< 3.  Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Αντίσσης με χώρο προστασίας κατά μεν την δυτικήν πλευραν τα όρια της παρακειμένης πλατείας κατά δε τας λοιπάς 30 μέτρων πλάτους>>.

Θέλω να πιστεύω ότι χαροποιεί εσας ως και όλο το χριστεπώνυμο ποίμνιο σας.

Με εκτίμηση και αγάπη

Τάκης Ιορδανης>>

Τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα από τη Βατούσα για τον "οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου" .

 

Τα μέλη της Επιτροπής Αγώνα από τη Βατούσα για τον "οδικό άξονα Καλλονής - Σιγρίου" .

 

Προ μηνών έλαβε χώρα με τρόπο ιδιαίτερα πανηγυρικό, η εγκατάσταση του εργολάβου για τον «οδικό άξονα Καλλονής (Αγίας Παρασκευής)- Πέτρας» παρουσία του Περιφερειάρχη Κώστα Μουτζούρη, του Βουλευτή  Χαραλ. Αθανασίου, μελών του Π.Σ.,  προέδρων Κοινοτήτων κ.αλ.  Είναι ο άξονας που μαζί με αυτόν του «Καλλονής – Σιγρίου» εξαγγέλθηκε από τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη στην Καλλονή, τον Οκτώβρη 1999.  Για τον «Καλλονής – Σιγρίου»,  από το 2003 η από εμένα δημιουργηθείσα  Επιτροπή Αγώνα,  έδωσε με ακλόνητη πίστη, όλη την ικμάδα της,  με συνέπεια και αταλάντευτη συνέχεια, στις  προσπάθειες της  προς κάθε κατεύθυνση,  τούτος να ολοκληρωθεί. Να μη μας διαφεύγει, ότι προ δύο χρόνια την Άνοιξη 2024, ο Πρωθυπουργός Μητσοτάκης, «έκοψε την κορδέλα» (εν όψει των τότε Ευρωεκλογών) της παράδοσής του προς τους Λέσβιους και τους επισκέπτες του νησιού μας.   

Έγραφα το 2018, όταν ύστερα από τις περιπέτειες του έργου μας  «Καλλονής – Σιγρίου» με την “Τοξότη” (Καλογρίτσας), η ανάληψη, αυτού από την αξιόπιστο “ΑΚΤΟΡ”,  ήμασταν σίγουροι ότι τούτο πια θα ολοκληρωνόταν.

<<Τώρα που ο αγώνας μας τον οποίο ξεκινήσαμε πριν 15 ολόκληρα χρόνια φέρνει το πολυπόθητο αποτέλεσμα για την ολοκλήρωση του στόχου μας που στην πράξη ξεκίνησε το 2013 και που τον επιτύχαμε με πολύ κόπο, θέληση, επιμονή και υπομονή θα ήθελα δημόσια να ευχαριστήσω όλα μαζί τα μέλη της επιτροπής μας και οπωσδήποτε κάθε ένα απ' αυτά χωριστά. Τούτο γιατί με την υπογραφή τους που μου εμπιστεύτηκαν όλα αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, μου έδωσαν τη δύναμη να μπορώ να παρεμβαίνω απευθυνόμενος σ' όλα τα επίπεδα της Διοίκησης και της Κυβερνητικής εξουσίας ως πάνω σε επίπεδο Πρωθυπουργού και τελικά σήμερα να έχουμε την ευχαρίστηση να βλέπουμε να δρομολογείται η ολοκλήρωση του "δρόμου μας " .

Συνέχιζα, αναφέροντας τα μέλη που απάρτιζαν την επιτροπή μας, από το Σκαλοχώρι. 

Στην σημερινή μου ανάρτηση να αναφερθώ στα μέλη της επιτροπής μας, από την Βατούσα.

<< Τα μέλη της επιτροπής για τη Βατούσα :

1) Παύλος Καμβυσέλλης

2) Άβελ Σπανέλλης

3) Ελευθέριος Τσελεμπης

4) Χαράλαμπος Κοντούτζικος

5) Δημήτριος Παπτσας

6)

7) Ευάγγελος Γδοντέλλης

8) Ιωάννης Μαματσής

9)Ιωάννης  Μανούκας

10) Γεωργιος Βαζιργιαντζίκης

11) Αθανάσιος Μαματσής

 12) Χρήστος Σταυράκογλου

 13)  Ειρήνη Καλοντζή

Ο χώρος προτομής του ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΥ στην Άντισσα , Τοπόσημο Πολιτισμού, ή σκουπιδαριό;ΔHMOKPATHΣ / Αιολίας λόγος

 

Σαββατοκύριακο 26 Σεπτεμβρίου 2026                                ΔHMOKPATHΣ                     σελ. 11

Αιολίας λόγος

             Ο χώρος προτομής του ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΥ στην Άντισσα                                 Τοπόσημο Πολιτισμού, ή σκουπιδαριό;

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Κάθε πόλη, κάθε χωριό,  κάθε τόπος, έχει το δικό του τοπόσημο πολιτισμού. Τούτο προέκυψε από τη δημιουργία ανθρώπων που με το  δημιούργημα τους αυτό, θέλησαν να αποδώσουν τιμή και προβολή  ναού, μνημείου ή προσώπου  σχετιζόμενο  με  την  Ιστορία τους, την Πίστη, την κοινωνική δράση, γενικά τον Πολιτισμό τους. Κατ’ αυτό τον τρόπο, έδωσαν στον τόπο τους, «σήμα κατατεθέν». Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Ακρόπολη, για την Αθήνα. Η Αγιά Σοφιά για την Κωνσταντινούπολη, ο Πύργος του Άϊφελ για το Παρίσι,  το άγαλμα της Ελευθερίας για τη Νέα Υόρκη, άλλα πολλά ανά τον Κόσμο. Το νησί μας έχει πολλά τέτοια τοπόσημα, ειδικότερα στον τομέα της Πίστης, (Ταξιάρχης στο  Μανταμάδο, Άγιος Ραφαήλ Θερμή, Παναγιά Αγιάσο, Άγιος Θεράπων Μυτιλήνη). Βέβαια η Μυτιλήνη διαθέτει και το άγαλμα της Ελευθερίας, στη δημιουργία του οποίου συνέβαλαν όλοι οι Λέσβιοι, μετά την απελευθέρωση μας, ύστερα από τεσσερσήμισι αιώνες σκλαβιά στους  Τούρκους, καταδεικνύοντας έτσι, το πόσο τιμούν το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.   

Τα όποιας μορφής  τοπόσημα, με την ύπαρξη τους  δίνουν  αίγλη και φήμη στον τόπο όπου αυτά υπάρχουν.   Οι αρχές  δε του κάθε τόπου με τη σειρά τους,  δίδουν σ’ αυτά την δέουσα προσοχή και φροντίδα για τον απαιτούμενο καλλωπισμό,  ευπρεπισμό τους και την προσβασιμότητα στους επισκέπτες τους. 

Για την Άντισσα κάποιο μεγάλο και χαρακτηριστικό τοπόσημο πολιτισμού δεν υπήρχε ως τη δεκαετία του ’90. Αποκτήθηκε,  στη βάση της ύπαρξης του πιο επιφανούς τέκνου της, Τέρπανδρος, κατά την Ιστορία της (κλασική αρχαιότητα), που  υπήρξε ο σκαπανέας της  δημιουργίας  της αρχαιοελληνικής   Μουσικής.

Τούτος  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Άντισσα τον 7ο αιώνα π.Χ. αλλά  εγκαταστάθηκε, έδρασε  και διέπρεψε στη Σπάρτη. Η δράση του ασφαλώς με το ταλέντο του στην μουσική ως και κυρίως την μέσω αυτής  επίδραση του στο να καταστείλει τις τότε κοινωνικές  αναταραχές στην  πόλη/κρατος, του έδωσε ιδιαίτερη αίγλη και φήμη.  Ο Τέρπανδρος, μετέτρεψε  την ως τότε  4χορδη κιθάρα σε 7χορδη και δημιούργησε την επτάτονο αρμονία, που αποτέλεσε την απαρχή της Ελληνικής και κατ’ επέκταση της Δυτικής μουσικής. Τούτο πριν κληθεί στη Σπάρτη. Ήρθε εκεί, όταν ήταν πια διάσημος,  ύστερα από σχετικό χρησμό  του Μαντείου των Δελφών, λόγω των μεταξύ Σπαρτιατών διαμαχών τους, μετά τον α! Μεσσηνιακό πόλεμο. Πράγματι ο Τέρπανδρος με τη μουσική του, και την όλη κοινωνική του στάση κατάφερε να συμφιλιώσει τους Σπαρτιάτες. Έτσι  τούτοι τον τίμησαν εν ζωή, στο μάξιμουμ. Μάλιστα υπάρχει η πληροφορία που λέει ότι αν κάποιος ξένος διακεκριμένος μουσικός ερχόταν στη Σπάρτη, εθεωρείτο πολύ τιμητικό να τον κατατάξουν στη δεύτερη θέση, «μετά Λέσβιον ωδόν (αοιδόν)».  Εικοσιοκτώ αιώνες μετά, η  Σπάρτη θυμάται και τιμά σήμερα, τον μεγάλο αυτόν Αντισσαίο αοιδό, ως καταφαίνεται από την επιστολή του Δημάρχου της, Σαράντου Αντωνόπουλου προς τον Δήμαρχο Ερεσού- Άντισσης Σωτήρη Καρδαρά το 2007, γράφοντας: «Πριν από δύο περίπου χρόνια, πήρα μία επιστολή του συμπατριώτη σας Παναγ. Ιορδάνη, ο οποίος σκέφθηκε  ότι οι δυο πόλεις, η Άντισσα και η Σπάρτη είναι πρέπον να αδελφοποιηθούν αφού  συνδέονται με μία εξέχουσα προσωπικότητα της Ελληνικής αρχαιότητας, τον κιθαρωδό Τέρπανδρο από την Άντισσα, ο οποίος έζησε στη Σπάρτη, αγάπησε την πόλη, αγαπήθηκε και τιμήθηκε από τους Σπαρτιάτες. Παρακαλώ να έλθει η παρούσα στο Δημοτικό σας Συμβούλιο και εφόσον η απόφασή του είναι θετική, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να συνεννοηθούμε για τις λεπτομέρειες». Δυστυχώς ο Δήμαρχος Καρδαράς δεν έφερε το θέμα στο ΔΣ του Δήμου, διότι όπως ισχυρίσθηκε, δεν υπήρχε διαθέσιμο το απαιτούμενο ποσό για τις διαδικασίες της αδελφοποίησης.

Αυτό δεν το πετύχαμε.  Είχαμε επιτύχει όμως προηγουμένως, αρχές της δεκαετίας του ’90, να τελεσφορήσει η προσπάθειά μας, στο να δημιουργήσουμε την προτομή του μεγάλου αυτού προπάτορά μας και να την στήσουμε κατά πανηγυρικό τρόπο παρουσία των Δημαρχιακών και λοιπών αρχών και πλήθος κόσμου στην πλατεία «Ήρωα Αριστ. Μαραγκού» (π.Πέρας) στην είσοδο της γενέτειράς μας. Τούτη, είναι καλλιτεχνική δημιουργία του φημισμένου καθηγητού του Πολυτεχνείου και των Καλών Τεχνών Γεωργίου Καλακαλά. Έλαβε χώρα κατά την δεύτερη  περίοδο της θητείας μου ως Προέδρου του Συλλόγου Αντισσαίων της Αθήνας το 1992 και χρηματοδοτήθηκε στο σύνολό της από αυτόν. Έτσι με την προτομή του πλέον ιστορικού και προβεβλημένου τέκνου της, που  έκανε διάσημη την Άντισσα ανά τον κόσμο εδώ και 28 αιώνες, δημιουργήσαμε  το πολιτιστικό τοπόσημο της.

Στη μαρμάρινη  βάση, της  άκρως καλαίσθητης αυτής προτομής που απεικονίζει μία τυπική μορφή αρχαιοέλληνος, έχει γραφεί:

  Λύρες με τέσσερις χορδές/ μου είναι πια όργανα ξένα/ φόρμιγγες θέλω επτάφωνες/ να κελαϊδούν για μένα. Τούτο, είναι η μετάφραση του πρωτοτύπου κειμένου, που επίσης είναι χαραγμένο πάνω απ’ αυτό στη μαρμάρινη βάση.

Στη δημιουργία του τοποσήμου αυτού στην είσοδο του χωριού μας, πλέον της προσφοράς του Συλλόγου των Αντισσαίων, συνέτεινε και  η δωρεά του εκεί οικοπέδου, απ’ τον Ελληνοαμερικάνο  Νίκο Ευαγγελίδη, στη μνήμη της  μητέρας του.

Τέλος, με έξοδα της Κοινότητας μορφοποιήθηκε το οικόπεδο και περιστοιχίστηκε με καλαίσθητο τοιχίο. Ακόμη  το έτσι δημιουργέν μικρό πάρκο στη μέση του οποίου έχει στηθεί η προτομή, φυτεύθηκαν λουλούδια και δενδρύλλια, συναποτελώντας,  ένα προσήκον σύνολο της προτομής του τιμωμένου. 

Θυμούμαι, τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του, επισκέπτες του χωριού να σταματούν στην  εκεί πλατεία, να περιεργάζονται την προτομή, να διαβάζουν τα γραμμένα στη βάση της και να φωτογραφίζουν αυτή και το παρκάκι της.

Εφέτος δυστυχώς τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Το κύριο χαρακτηριστικό, ήταν η έλλειψη φροντίδας και όποιου ενδιαφέροντος απ’ την Κοινότητα στο πολιτιστικό της αυτό τοπόσημο.  Απεριποίητο το παρκάκι, γεμάτο ξερά χόρτα, απότιστα δεδρίλια ως και ενός  ξεραμένου φοινικόδενδρου ο κορμός, να στέκει πλησίον της προτομής, αποτελώντας  αδιάψευστο μάρτυρα της παντελούς απουσίας νιασίματος των κρατούντων στην Κοινότητα γι’ αυτό.  Το χειρότερο όλων δίπλα στο τοιχίο έχει τοποθετηθεί ενός αριθμός  κάδων σκουπιδιών που σε συνδυασμό προς την απ’ αυτά αναδυομένη  βρώμα, διώχνουν τον όποιον θα ήθελε να σταματήσει και να επισκεφθεί  την προτομή και το χώρο της.

Το να υπάρξει η απαιτούμενη φροντίδα για τον ευπρεπισμό του χώρου το κόστος είναι ελάχιστο, όμως αυτό που εκ των «ουκ άνευ» χρειάζεται, είναι η άμεση απομάκρυνση των κάδων σκουπιδιών. Όπως και να το κάνεις, προτομές, ποτέ δεν συνυπάρχουν με σκουπίδια. 

Για τον Αφθώδη Πυρετό στη Λέσβο :"Θεωρία Συνωμοσίας και Κυβερνητικός Ετσιθελισμός." Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος" ΔHMOKPAΤΗΣ

 

σελ.  6              ΔHMOKPAΤΗΣ                  Σαββατοκύριακο 12 Σεπτεμβρίου 2026

Αιολίας λόγος

Θεωρία Συνωμοσίας και Κυβερνητικός Ετσιθελισμός

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Έξι μήνες τραγικής πορείας  μαρτυρίου των κτηνοτρόφων  μας, εκ του αφθώδους πυρετού των αιγοπροβάτων και βοοειδών. Μαρτυρίου, παράλληλα, για όλο το νησί και τους ανθρώπους του. Αυτό, λόγω της ασταμάτητης σφαγής των κοπαδιών τους. Μήνες πόνου, μήνες ατέλειωτης θλίψης, αγωνίας και  οργής, αλλά και προσμονής στο  να λυθεί  απ’την Κυβέρνηση το πρόβλημα. Λύση, οριστικής  παύσης της σφαγής των κοπαδιών. Ατυχώς όμως, μισός χρόνος μ’αυτή την «οργή, του Θεού» παρούσα. Μία οργή που στο Μολώχ της ιογενούς αυτής λοιμώδους αρρώστιας, έχουν πια θυσιαστεί πάνω από 85.000 ζώα, δηλ. το ~1/5 του ζωϊκού κεφαλαίου του νησιού. Η Κυβέρνηση, απροετοίμαστη προ μιας τέτοιας συμφοράς, ως εκ των πραγμάτων φάνηκε, ενήργησε με ερασιτεχνική σπασμοδικότητα όταν ξέσπασε η επιδημία την Άνοιξη.  Έστειλε στο νησί  τον τότε υφυπουργό Χρ.Κέλλα προκειμένου να κατευνάσει την κοινωνικό-οικονομική αναταραχή που αμέσως ξέσπασε σ’όλη τη Λέσβο, και παράλληλα, να δώσει τις απαιτούμενες κατευθυντήριες γραμμές προς τιθάσευση της νόσου. Όμως η παρουσία του υπήρξε  κατώτερη του αναμενομένου. Σε τότε σχετικό άρθρο, έγραφα: «Σε σύσκεψη στην Περιφέρεια με τον Περιφερειάρχη, βουλευτές και άλλους αρμόδιους του τόπου, η λύση που έδωσε ήταν κατά το «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Έδωσε εντολή να πάψουν άμεσα τα τυροκομεία να παραλαμβάνουν  γάλα. Επίσης να μη εξάγονται  απ’τη Λέσβο ούτε  τα ώριμα  τυριά». Ακόμη, απαγόρευσε τη σφαγή κατσικιών και αμνών και την προώθησή αυτών προς κατανάλωση και στο ίδιο το νησί μας ακόμα και κατά το επικείμενο Πάσχα. Στη συνέχεια οι κάποιες παρεμβάσεις του Υπουργού Τσιάρα σε συσκέψεις με κτηνοτρόφους και  τυροκόμους δεν έδωσαν καμία λύση στο πρόβλημα. Οι ιχνηλατήσεις ασταμάτητες και δυστυχώς οι  σφαγές κοπαδιών ολόκληρων,  συνεχιζόμενες.  Η λαϊκή οργή στο νησί συνεχώς και φούντωνε, εκδηλούμενη  ποικιλοτρόπως. Λίγο μετά, τον Απρίλιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε αναδόμηση στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. ‘Έχρησε Υπουργό τον άλλοτε Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον πολύ Μαργαρίτη Σχοινά,  που γνωρίζοντας καλά τα των διαδικασιών της Ε.Ε. και έχοντας τις όποιες γνωριμίες με τους εκεί αρμόδιους, θα έδιδε  τάχα τη λύση που απαιτεί το ολέθριο αυτό πρόβλημα.  Άμεσα, μετά την υπουργοποίηση του ήρθε στο νησί, όπου είπε πολλά. Αυτό που έμενε στο μυαλό των Λεσβίων ήταν το: «θα πρέπει να μάθετε να ζείτε με τον αφθώδη». Και  τραγικά αλλά αληθινά «έμαθαν», βλέποντας κατά εκατοντάδες και χιλιάδες τα πρόβατα τους να σφάζονται. Η ελπίδες οι εκ της υπουργοποίησης Σχοινά απεδείχθησαν φρούδες.  Το εξάμηνο της Υπουργίας  του Μ.Σχοινά, ήταν  «μηδέν εις το πηλίκον».

Κι’εφέτος, τον Αύγουστο,  ήρθα   διακοπές στη γενέτειρά μου. Οι φετινές διακοπές μου δεν ήταν περίοδος ξενοιασιάς και ξεκούρασης. Ήταν περίοδος έντονου προβληματισμού και ανησυχίας. Πλείστοι όσοι φίλοι στην Άντισσα αλλά και σ’άλλα χωριά, ήταν κατηφείς, συνοφρυωμένοι, αγέλαστοι  εκ των σχετικών μ’αυτή την «οργή του Θεού», που συνεχίζουν τα ίδια σ’όλη αυτή τη μακρά περίοδο. Οι συζητήσεις μου με κτηνοτρόφους και άλλους, κατέληγαν σε ατελείωτα γιατί. Κυρίαρχο γιατί ήταν, το γιατί από μέρους της Κυβέρνησης  τέτοια ακαμψία και σκληρότητα. Σκληρότητα στο να εφαρμοστούν απαρέγκλιτα τα μέτρα τα απ’την Ε.Ε. επιβαλλόμενα κατά αυτής της καταστροφικής  ζωονόσου, αδιάφορο αν εξ αυτών επέρχεται κοινωνικο-οικονομική καταστροφή ατόμων, οικογενειών, κοινοτήτων,  κοντολογίς ολόκληρης της Λέσβου. Τούτο, πρόδηλα, όταν η κτηνοτροφία αποτελούσε το 25% του ΑΕΠ του νησιού μας και εκ της του αφθώδους τραγωδίας, τούτο καταβαραθρώνεται.  Μ’όλα αυτά, πολλοί συνομιλητές μου κατέληγαν ακόμα και σε συμπεράσματα «θεωριών συνομωσίας» προβάλλοντας ως βασικό επιχείρημα το γιατί δεν προωθεί η Κυβέρνηση την δια του εμβολιασμού λύση. Λέγοντας απλά, ότι δεν αποτρέπει την τραγωδία αυτή γιατί θέλει να μειώσει το ζωικό μας κεφάλαιο. Μάλιστα τούτο το συσχέτιζαν με την κυβερνητική αποτυχία, στα θέματα του πρωτογενούς τομέα ανά την επικράτεια, (ΟΠΕΚΕΠΕ, ευλογιά αιγοπροβάτων, μη ικανότητα της μείωσης  του κόστους της γεωργικής παραγωγής κ.άλ.). Θα μου μείνουν αξέχαστες εικόνες πόνου και οδύνης ανθρώπων που έχασαν τα κοπάδια τους, όπως  φίλου απ’το Σκαλοχώρι, του οποίου έσφαξαν χίλια πεντακόσια τόσα πρόβατα. «Αβάστακτο για μένα. Τι θα κάνω για την οικογένεια; Κυρίως για τα παιδιά μου που σπουδάζουν;» μου είπε συντετριμμένος. Επίσης  ο σπαρακτικός αποχαιρετισμός του κοπαδιού του απ’τον Πρόεδρο του Λεπέτιμνου, που είδα προ ημερών στα ΜΚΔ, ως τούτο οδηγούταν προς σφαγή. Ακόμη ο θάνατος κτηνοτρόφου που πέθανε λίγες ώρες αφότου είδε τα ζώα του να σφαγιάζονται. Τα ατομικά δράματα ασφαλώς γονατίζουν τους δυστυχείς που υπέστησαν την καταστροφή, ατσαλώνουν όμως την αγωνιστικότητα και το πείσμα του συνόλου των κτηνοτρόφων μας που με τους  φορείς τους, έχοντας  επικεφαλής την  Ομοσπονδία Συνεταιρισμών τους,  αδιάλειπτα  συνεχίζουν τους αγώνες τους καθόλο  το εξάμηνο. Κύριο αίτημά τους  το να πάψουν οι ιχνηλατήσεις και οι θανατώσεις ζώων, πέραν βεβαίως των αποζημιώσεων για τα θανατωθέντα ζώα και την απώλεια εισοδήματος των πληγέντων. Τούτο διατρανώθηκε κατά τη σύσκεψη του Περιφερειακού Συμβουλίου  της 27/8/2026 όπου η αγανάκτησή των κτηνοτρόφων  οδήγησε με οργή και ένταση σε διαδικασίες ακραίες, με τελικό αποτέλεσμα την παραίτηση της αντιπεριφερειάρχου  Πρωτογενούς τομέα  και του προϊστάμενου  της κτηνιατρικής υπηρεσίας της Περιφέρειας.

Και αν μεν σε τοπικό επίπεδο συμβαίνουν αυτά, στο Κέντρο τα πράγματα, αλλιώς εκτιμούνται. Τούτο το διαπιστώσαμε όταν προ εβδομάδος, ως κεραυνός εν αιθρία, η Κυβέρνηση με νομοθετική τροπολογία που κατέθεσε  στη Βουλή, ανακοίνωσε τη μεταφορά του επιχειρησιακού συντονισμού  της αντιμετώπισης του αφθώδους πυρετού στη Λέσβο, στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Είναι γνωστό ότι οι  Ένοπλες μας Δυνάμεις, πάντοτε είναι αρωγοί σε φυσικές καταστροφές, όπως σεισμοί, πλημμύρες, πυρκαγιές κ.λπ., παρεμβαίνοντας και δίνοντας τις κατά το δυνατό απαιτούμενες  λύσεις. Στην περίπτωσή μας, προς τι η «στρατιοτικοποίηση» της περί τον αφθώδη, τραγωδίας μας; Η περί του πεδίου παρέμβαση του στρατού θα αφορά απαρέγκλιτα  στα θέματα των ιχνηλατήσεων και θανατώσεως των μολυσμένων κοπαδιών ή θα αποσκοπεί και στον κατευνασμό της αγανάκτησης των κτηνοτρόφων μας;

Τούτα, παρά την πρόσφατη απόφαση  του Περιφερειακού Συμβουλίου που ζητά   την παύση κάθε ιχνηλάτησης και  σφαγής  ζώων. Δυστυχώς κατά σχετική επιστολή του Υφυπουργού Θ.Καββαδά  προς τον Περιφερειάρχη, η απόφαση αυτή του Π.Σ. αγνοείται και «διατάσσεται» η απαρέγκλιτη συνέχιση όλων των προβλεπομένων  κτηνιατρικών μέτρων μέχρι την εκρίζωση της νόσου.   

Γιατί τέτοια αγνόηση της βούλησης του Λεσβιακού λαού, ως εκφράζεται δια του Περιφερειακού Συμβουλίου; Γιατί τέτοιος και τόσος  ετσιθελισμός από μέρους της Κυβέρνησης Μητσοτάκη;

'Οταν τον Πολιτισμό εξαφανίζει η ζηλοφθονια, η εμπάθεια και το μίσος

 'Οταν τον Πολιτισμό εξαφανίζει η ζηλοφθονια, η εμπάθεια και το μίσος

Αιολίας λόγος

Με τι καρδιά … ;

                               Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Το πρώτο λογοτεχνικό μου βιβλίο,  το “Ανάμεσα στο Μύθο και στη Θύμηση”, εκδόθηκε αρχές του 2022. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους έγινε η βιβλιοπαρουσίασή του στην Κοινοτική Αίθουσα Άντισσας. Την αίθουσα  μου παραχώρησε άμεσα, το τότε Τοπικό Συμβούλιο(Τ.Σ.) Αντίσσης,  το υπό τον Πρόεδρο Κυριάκο Καραμιχαήλ. Ο Πρόεδρος, πλέον της αδείας, είχε επίσης την ευγένεια καλωσορίζοντας μας  να πει και δυο καλά λόγια για μένα.  Τότε, δεν ήμουν  ακόμα μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Λογοτεχνών(Ε.Ε.Λ). Πέρυσι αρχές του έτους, όταν είχα   εκδώσει και  το τρίτο  βιβλίο μου, ευτύχησα,  η Ε.Ε.Λ  να με κάνει μέλος της. Θέλησα, να κάνω νέα   βιβλιοπαρουσίαση στην γενέτειρά μου, αυτή τη φορά, του  απ’την Ε.Ε.Λ. βραβευμένου βιβλίου μου «ΨΑΡΟΣ ΡΑΧΤΗΣ το μονοπάτι μιας ψυχής …».  Αρχές Απριλίου υπέβαλα την απαιτούμενη αίτηση στην Κοινότητα για την παραχώρηση της αιθούσης. Το Τ.Σ. το υπό τον Ιορδάνη Η.Ιορδάνου (συγγενής μου εξ αίματος, ατυχώς) δεν μου  απάντησε. Επανήλθα, τον Μάϊο. Πάλι, ουδεμία απάντηση. Τότε χρησιμοποίησα τα μεγάλα μέσα, προς τον Πρόεδρο Ιορδάνου.  Ω! του θαύματος έλαβα απ’τον Δήμο Δυτικής Λέσβου την αιτηθείσα  έγκριση. Τούτη δόθηκε, κατόπιν  σχετικού Πρακτικού/εισήγησης του Τ.Σ., που υπογράφουν: Ι.Η.Ιορδάνου (Πρόεδρος), Γεώργιος Δουρουδής (Αντιπρόεδρος),   Βασίλης Καμινής (μέλος). Όταν έλαβα  αυτό και το διάβασα, στην κυριολεξία έμεινα άναυδος. Διάβαζα ένα  κείμενο επαίσχυντο, ιταμό, αχαρακτήριστο, άκρως προσβλητικό, αποπνέον εχθρότητα και μίσος προς το πρόσωπό μου. Κατά τα σ’αυτό αναφερόμενα,   είναι γραμμένο από τον Πρόεδρο Ιορδάνου. Τούτο παρουσιάζει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το ολιγογράμματο και το ψέμα.

Ως αναφέρεται σ’αυτό, συζητώντας την αίτηση μου, «…ο Πρόεδρος αντιμετώπισε μία  σύσσωμη άρνηση από τα μέλη του Συμβουλίου με την αιτιολογία ότι ο συγκεκριμένος κύριος με επίσημες επιστολές αλλά και δημοσιεύσεις του σε μέσα μαζικής ενημέρωσης, ευθαρσώς μας έχει αποκαλέσει άτιμους και ταγούς… συπεριλαμβανομένης και όλης της ηγεσίας του Δήμου Δυτικής Λέσβου και παραβλέποντας όλη αυτή την συμπεριφορά του έχει την τόλμη να αιτείται την παραχώρηση της Κοινοτικής Αίθουσας για προσωπική του χρήση». Στο σύνολό του το Πρακτικό αυτό, είναι ένα κείμενο αλλοπρόσαλλο, ανερμάτιστο, αντιφατικό, γραμμένο από  συντάκτη  διακατεχόμενο  από συμπλεγματικό σύνδρομο και μίσος προς εμένα.

Το ολιγογράμματο  του Προέδρου, φαίνεται απ’την  στην παράγραφο αυτή αδόκιμη  χρήση της Ελληνικής γλώσσας (συντακτικά, εννοιολογικά). Η άγνοια εννοιών, καταφαίνεται ειδικότερα στη λέξη “ταγός”,  που ενώ είναι λέξη επαίνου, εκείνος την θεωρεί λέξη προσβολής. Προσβολής, που   έκανα  σ’όλους (ηγεσία του Δήμου, το Τ.Σ. Αντίσσης, τον ίδιο).  Τούτα από μόνα τους,  καθιστούν την  όλη υπόθεση άκρως γελοία. Η γραφή αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί μόνο στην εξ άκρατου εκνευρισμού  σύγχυση και εχθρότητα του Προέδρου προς εμένα. Αναφέρεται στο Πρακτικό αυτό,  ότι τους είχα  «αποκαλέσει ταγούς». Όντως τη λέξη «ταγός» την έχω  χρησιμοποιήσει στο άρθρο μου   «Περί  γηροκομείου Αντίσσης… .» (ΔHMOKPATHΣ/25.12.2024). Μ’ αυτό τον χαρακτηρισμό ασφαλώς, όχι μόνο δεν  πρόσβαλα κανένα, αλλά αντίθετα τους προσέδωσα τίτλο. Τίτλο αξίας, τέτοιον που οι Αρχαίοι πρόγονοί μας απέδιδαν σε αρχηγούς τους, στρατιωτικούς και πολιτικούς. Ασφαλώς δε, τούτος  χρησιμοποιείται και σήμερα (π.χ. ταγοί της εξουσίας).

Ακόμη, στο Πρακτικό αυτό, αναφέρεται ότι  τους έχω «αποκαλέσει άτιμους». Τούτο  είναι απολύτως, ψέμα. Ποτέ δεν έχω κάνει αυτό. Δεν είναι ίδιον μου, να προσβάλλω. Εξ άλλου, χρήση τέτοιων φράσεων εναντίον κάποιου, συνεπάγεται πλέον των άλλων, δικαστικές περιπέτειες. Το ολιγογράμματο του Προέδρου,  ασφαλώς κάνει να μη γνωρίζει τα στην γραμματική διδασκόμενα. Ως  λ.χ. σχήματα λόγου, υποθετικές προτάσεις και ρητορικές ερωτήσεις. Έτσι μη γνωρίζοντας όλα αυτά, απομόνωσε τη λέξη «άτιμος», στην τελευταία παράγραφο του άρθρου μου  «Όταν οι κοινωνικές ευαισθησίες αμβλύνονται»,  (ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ/16.11.2024) και έτσι τάχα βρήκε την αφορμή που χρειαζόταν για να γράψει εναντίον μου το απερίγραπτο, αισχρό  αυτό κείμενο. Συγκεκριμένα, στο άρθρο αυτό έγραφα, ότι κατά τον μεγάλο Ερέσιο φιλόσοφο Θεόφραστο,  στην Αθηναϊκή Δημοκρατία τον 5ο – 4ο αιώνα π.Χ., τα παιδιά  έπρεπε, βάσει σχετικού νόμου, να φροντίζουν από κάθε άποψη τους  γέροντες γονείς τους. Στους παραβάτες, επιβάλλονταν αυστηρές ποινές. κηρύσσοντάς τους άτιμους,  και ακόμη  αποστερώντας τους  τα πολιτικά  δικαιώματα. Με δεδομένο ότι το Γηροκομείο του χωριού εκχωρήθηκε  για αλλότρια, οι γέροντες μας έχασαν το «σπίτι» τους  και άρα τη φροντίδα, περίθαλψη τους, κ.λπ.. Συσχετίζοντας, ερωτούσα.  Άραγε, αν η περίπτωση μας αυτή συνέβαινε  τότε στην κλασική αρχαιότητα, κατά τον Λέσβιο ιστορικό Απόστολο Γονιδέλλη και μελετητή του Θεοφράστου, «όλοι αυτοί που αποφάσισαν την εκχώρηση του Γηροκομείου, θα είχαν κηρυχθεί άτιμοι και θα είχαν χάσει τα πολιτικά τους δικαιώματα;»

Εκ των  πλείστων όσων εγγράφων και δημοσιευμάτων μου, που προφανώς έψαξε εναγωνίως, ο Πρόεδρος Ιορδάνου, απομόνωσε  τις λέξεις “ταγοί”, “άτιμοι”,  που τις αντιλήφθηκε όπως τις αντιλήφθηκε,   και τάχα του έδωσαν το δικαίωμα να γράψει το προαναφερόμενο  επαίσχυντο αυτό Πρακτικό/εισήγηση. 

Προσβλέποντας στην  ανασκευή του Πρακτικού σε πνεύμα  διεπόμενο από ανθρωπιά, ευπρέπεια  και βέβαια όχι εχθρότητα, απαλείφοντας  τις σ΄αυτό γραμμένες  απάνθρωπες σε βάρος μου προσβολές, απευθύνθηκα στην Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Ζαχ.Ιωακείμ. Το ίδιο έκανα και στον Δήμαρχο Ταξ.Βέρρο, στο να παρέμβει για να ανασκευασθεί,   ακυρωθεί, ή  εξαλειφθεί  το αποπνέον κόμπλεξ, μικρόνοια και εμπάθεια  ως και μίσος προς το πρόσωπό μου. Ατυχώς ουδέν αποτέλεσμα.

Έτσι το έγγραφο αυτό που φέρει τη σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας, εκδοθέν από το Τ.Σ. της γενέτειράς μου, θα αποτελεί  αναπόσπαστο τμήμα της ιστορίας μου,  αμαυρώνον  “ες αεί” την όποια φήμη μου. Ευελπιστώ  το παρόν, (το έγραψα και γι’αυτό τον λόγο)  να μπορέσει να αμβλύνει τούτο, σ’οποιονδήποτε από τους επιγενόμενους εμβριθήσει στην υπόθεση.

Το ότι έρχεται ένας 80χρονος συγχωριανός τους, που μάλιστα τυγχάνει να είναι ο  μόνος Αντισσαίος που έχει γίνει μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, των (Ξενόπουλου, Καζαντζάκη,  Καββαδία  κ.λπ.) να προβάλλει  ένα έργο του, που εξελίσσεται στην γενέτειρά του, βραβευμένο απ’την Ε.Ε.Λ., όχι μόνο δεν το αξιολογούν ως πολιτιστική ενέργεια  που τιμά την ίδια την Κοινότητα, αλλά ως αναφέρουν στο Πρακτικό «προσωπική του χρήση».    

Ύστερα απ’τα προαναφερθέντα, το “δια ταύτα”: «… Το Συμβούλιο προτάσσοντας τον ανθρωπιστικό και κοινωνικό του ρόλο ΓΝΩΜΟΔΟΤΕΙ  ΟΜΟΦΩΝΑ θετικά προς το…Δήμο». Οποία αντιφατικότητα!

Έγραψα  το παρόν, ύστερα από παρότρυνση κάποιων  να κάνω εφέτος τον Αύγουστο τη βιβλιοπαρουσίαση που ακύρωσα πέρυσι, για  να τιμήσω τη μνήμη ενός  νέου παλικαριού,  γιου συγχωριανών μου φίλων,  που  ενταφιάζονταν την ίδια μέρα. Ύστερα από τον προαναφερθέντα «φιλιππικό», άραγε με “τι καρδιά …;”  να θελήσω κάτι τέτοιο;

Θερμά συγχαρητήρια.

 

Θερμά συγχαρητήρια.

 

Προχθές  έγινε με ιδιαίτερη επισημότητα η έναρξη κατασκευής του “οδικού άξονα Αγ. Παρασκευής (Καλλονής)_- Πέτρας”. Σε σχετική παρουσίασης της εκδήλωσης «στο Νησί» έγραψα τα ακόλουθα:

 

 

Θερμά συγχαρητήρια, εκ μέρους της Επιτροπής Αγώνα  για «τον οδικό άξονα  Καλλονής – Σιγρίου» κι εμένα τον Πρόεδρό της. Είναι ασφαλώς  ευχάριστο για το νησί μας να ξεκινά η κατασκευή του έργου “οδικός άξονας Αγίας Παρασκευής (Καλλονής)  Πέτρας”, του διδύμου έργου “οδικός άξονας Καλλονής Σιγρίου”,  που εξαγγέλθηκαν  στην Καλλονή ταυτόχρονα το 1999 από τον τότε πρωθυπουργό  Κώστα Σημίτη. Το έργο αυτό αφ’ ότου πέθανε ο τότε επισπεύδων, αξέχαστος Στέλιος Παυλής ( Δήμαρχος Πέτρας)  έμεινε στα αζήτητα αφού ουδέν είχε πράξει “ο  αυτόματος πιλότος”  μέχρι το 2019. Ετσι ενώ οι  μελέτες του  είχαν ολοκληρωθεί το 2014 μόλις το 2019 όταν ανέλαβε ο  Περίφειαρχης Κώστας  Μουτζουρης (τούτο γνωρίζω από  πρώτο χέρι)  τότε στην ουσία ξεκίνησε  η διαδικασίας πραγματοποίησης του  νευραλγικού αυτού άξονα. Και επειδή ατυχώς είχε χαθεί η δυνατότητα να έχει ενταχθεί στο ΕΣΠΑ ( όπως είχαμε επιτύχει  για τον 46.664 μέτρα  “οδικό άξονα Καλλονής- Σιγρίου”, που  ολοκληρώθηκε  από το Υπουργείο Υποδομών με ποσά της τάξεως 60 εκατομμυρίων πης  ( 60.000.000) ευρώ).  Το παρόν έργο γίνεται  μέσω της περιφέρειας   από κονδύλια  του Ελληνικού Δημοσίου.

Το έργο αυτό, 14.500 περίπου μέτρων είναι προϋπολογισμού 20 εκατομμυρίων  (20.000.000)  Ευρώ. Τούτο φτάνει ως την Στύψη περίπου  και  υπόλοιπο ως την Πέτρα σε δεύτερη φάση.

 Συγχαίρω τον Περιφερειάρχη μας ως και τις  υπηρεσίες  της Περιφέρειας για την επιτυχία τους αυτή . Ευελπιστώ  να ολοκληρωθεί το έργο και να το εγκαινιάσει ο ίδιος.

 Τα εγκαίνια του Καλλονής-Σιγρίου,  να μην το ξεχνούμε,  το έκανε προ διετίας,  εν όψει των τότε ευρωεκλογών ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

                                                                  20.07.2026