Απολιγνιτοποίηση της χώρας και παγκόσμιο περιβάλλον.

 

Το ΔΣ της Ενώσεως των Συνταξιούχων Μηχανικών (30.000 μέλη) ΠΕΤΟΜ-ΤΕΕ, ενέκρινε το άρθρο μου "Απολιγνιτοποίηση της χώρας  και διεθνές περιβάλλον",  και έχει αποσταλεί στα ΜΜΕ.   

Παραθέτω την σχετική αποστολή που έκανε ο Γενικός Γραμματέας της Ενώσεως  Δημ. Καραπιστόλης.

<< Κύριοι

Το ΔΣ  του  σωματείου  μας  ΠΕΤΟΜ-ΤΕΕ  ( Πανελλήνιος  Ένωση  των Ομοτίμων Μελών ΤΕΕ )  μετά  από  σχετική  διαβούλευση  ενέκρινε  την  συνημμένη  επιστολή-ενημέρωση  σχετικά  με  την  πρόσφατη  ενέργεια  της  ΔΕΗ  για  καταστροφή  2  καδοφόρων  μηχανημάτων  στα  λιγνιτορυχεία  της  Πτολεμαίδος  και  της  απαξίωσης  χρήσης  λιγνίτη  για  παραγωγή  ενέργειας.

Κύριος  συντάκτης  ο  Αναπληρωτής  Γενικός  Γραμματέας.  Δρ  Παναγώτης  (Τάκης )  Ιορδάνης  Μεταλλειολόγος - Μεταλλουργός Μηχ. ΕΜΠ.  &  Ph.D. (Bath University, U.K.)    

Παρακλούμε  για  την  δημοσίευσή  της 

Απολιγνιτοποίηση της χώρας  και παγκόσμιο περιβάλλον.

 Τις τελευταίες μέρες ο Ελληνικός Λαός  έγινε μάρτυρας ενός απερίγραπτου  κανιβαλισμού εξοπλισμού παραγωγής λιγνίτη. Τούτο έγινε δια δυναμιτισμού.  Η παλαίωση  και το κλείσιμο του κύκλου ζωής  του εξοπλισμού αυτού  ασφαλώς και υπαγορεύει την αποσυναρμολόγησή του. Για την όποια αποσυναρμολόγηση παλαιού μηχανολογικού εξοπλισμού, η χρήση δυναμίτη δεν ενδείκνυται βάσει κάποιας προδιαγραφής. Στην  Μαυροπηγή της Περιφερειακής Ένωσης Κοζάνης, η ΔΕΗ στο εκεί λιγνιτωρυχείο δυναμίτισε και ανατίναξε μια ομάδα καδοφόρων εκσκαφέων. Των μηχανικών αυτών γιγάντων που στην ως τώρα ζωή τους εξόρυξαν εκατομμύρια τόνους λιγνίτη.  Αυτών  που μαζί με άλλα αντίστοιχα μηχανήματα και σχετικά μηχανικά μέσα, κατά τα εβδομήντα χρόνια αφ’ ότου συστήθηκε η ΔΕΗ συνέβαλαν στον εξηλεκτρισμό απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας και συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της. Ανάπτυξη που ως  την εποχή των μνημονίων είχε φθάσει η χώρα μας να συμπεριλαμβάνεται στην ομάδα των 25 πλέον αναπτυγμένων χωρών του κόσμου. Στα εβδομήντα ως τώρα χρόνια λειτουργίας  της ΔΕΗ, μηχανήματα όπως οι ανατιναχθέντες καδοφόροι εκσκαφείς  εξόρυξαν περί τους  2.000.000.000 τόνους λιγνίτη που   χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά στην  ηλεκτροπαραγωγή.   Ο δυναμιτισμός των καδοφόρων αυτών εκσκαφέων πέραν της καταστροφής και απώλειας εθνικής περιουσίας, έχει ένα καθαρό και μόνο συμβολισμό. Αυτόν, της ταφόπλακας για τον λιγνίτη της χώρας μας. Του μεγίστης σημασίας αυτού του εθνικού ενεργειακού πόρου που κατά το ΙΓΜΕ στο υπέδαφος της χώρας μας υπάρχουν ακόμη 7.000.000.000 τόνοι λιγνίτη, του οποίου η αξία υπερβαίνει τα 60.000.000.000 Ευρώ. Με την απολιγνιτοποίηση η αξία αυτή μηδενίζεται και ο λιγνίτης μας «χωματοποιείται» δηλ. λαμβάνει αξία απλού χώματος.   

Τούτο έγινε τον έβδομο χρόνο της Πρωθυπουργίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος έχει υπάρξει ο επισπεύδων της σχετικής νόρμας της ΕΕ, της σχετικής με την απεξάρτηση της ηλεκτροπαραγωγής  της Ευρώπης από στερεά καύσιμα. Τούτο δε ο Έλληνας πρωθυπουργός το έκανε νόμο του κράτους ( νόμος απολιγνιτοποίησης)  αφού προηγουμένως  είχε προηγηθεί η επί τούτου προκήρυξη, ως πολιτική της Κυβέρνησής του στο πλέον επίσημο βήμα της Υφηλίου, αυτό των Ηνωμένων Εθνών, μισό μόνο χρόνο μετά την εκλογή του ως Πρωθυπουργός.

Εκτός του τραγικού  δυναμιτισμού των προαναφερθέντων καδοφόρων εκσκαφέων άλλες δράσης προς την απολιγνιτοποίηση είναι και ο προγραμματισμός της κατεδάφισης των διαφόρων  μονάδων ΑΗΣ ως:

ΛΙΠΤΟΛ: Τα κτήρια της πρώτης ηλεκτροπαραγωγικής μονάδας και οι χαρακτηριστικές καμινάδες έχουν ήδη κατεδαφιστεί.

ΑΗΣ Καρδιάς: Ο σταθμός σταμάτησε οριστικά. Οι κατεδαφίσεις των βοηθητικών και παλαιών κτηρίων δρομολογούνται, ενώ στον χώρο κατασκευάστηκε και λειτουργεί μονάδα Συμπαραγωγής Ηλεκτρισμού και Θερμότητας Υψηλής Απόδοσης (ΣΗΘΥΑ) για την τηλεθέρμανση.

ΑΗΣ Αμύνταιου: Το εργοστάσιο είναι ανενεργό και ακολουθεί μελέτη αποκατάστασης του χώρου και σταδιακής καθαίρεσης

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι ενώ η χώρα μας υπήρξε ο άμεσα πιστός εφαρμοστής των υποδείξεων/νορμών του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. ως προς την εγκατάλειψη στερεών ανθράκων (ανθρακίτης, φαιάνθρακας, λιγνίτης), η Γερμανία που αποτελεί  την ηγέτιδα χώρα της, έχει πάρει παράταση στο να εξορύσσει και χρησιμοποιεί τα στερεά της καύσιμα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ως το 2035 και η Πολωνία ως το 2045.   

Συνέπεια αυτής της αλλοπρόσαλλης  πολιτικής σήμερα η ηλεκτροπαραγωγή της χώρας μας, σε ότι αφορά τα εργοστάσια βάσεως της τούτα να εξαρτώνται από εισαγόμενο πανάκριβο Φυσικό Αέριο που συνεπάγεται αιμορραγία συναλλάγματος. Ακόμη, τελικό επακόλουθο για τον Έλληνα πολίτη είναι ότι  το παραγόμενο έτσι πανάκριβο ρεύμα να είναι πανάκριβο και έτσι να  επιδεινώνονται κατά το χειρότερο τρόπο τα  οικονομικά του.

Οι Έλληνες καταναλωτές θα μπορούσαν να είχαν  μία κάποια ανακούφιση εάν η χώρα μας είχε αναπτύξει τα δίκτυα εκείνα που θα της επέτρεπαν να έχει την δυνατότητα να  διασυνδέεται (ως μέσω Ιταλίας) με αξιόπιστα ηλεκτρενεργειακά δίκτυα της Ευρώπης. Κάτι τέτοιο, θα παρείχε στη χώρα τη δυνατότητα να εισάγει ρεύμα σε ανταγωνιστικές τιμές. Πλέον αυτού η ύπαρξη τέτοιων δικτύων θα είχε το μεγάλο πλεονέκτημα να μπορεί η χώρα  μας να εξάγει το από τις ΑΠΕ ηλεκτρικό ρεύμα που δεν θα μπορούσε να διατεθεί εντός αυτής και  που μη έχοντας άλλους τρόπους αποθηκεύσεως της (συσσωρευτές, αντλιοαποταμίευση, αλ.), πολλές φορές τούτο απορρίπτεται.   

Και όλα αυτά τα τραγικά για τη χώρα μας με τη “χωματοποίηση” του λιγνίτη, γίνονται πάνω σε μία ιδεοληψία του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. από μόνη της να σώσει το Πλανήτη από την τρέχουσα Περιβαλλοντική κρίση,  χωρίς να υπάρχει η  απαιτούμενη συμφωνία με τις ενεργειοβόρες ηλεκτροπαραγωγές χώρες ως την Κίνα, ΗΠΑ, Ινδία , Ρωσία, Βραζιλία, κ.άλ. που αθροιστικά σε ποσοστό πάνω από 60% επιβαρύνουν το παγκόσμιο κλίμα με τις απ΄ αυτές παραγόμενες εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου. Συγκεκριμένα η Κίνα επιβαρύνει την ατμόσφαιρα της Υφηλίου  κατά 33%, οι ΗΠΑ, 12% ,  η Ινδία 8%, η Ρωσία 5%. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της ~ 6%. Τέλος, η Ελλάδα κατά το αμελητέο 0,13 %.  

Βάσει σχετικών στοιχείων του 2008, αναφέρεται:

«Η όποια περιβαλλοντική μας ευαισθησία και αναστολές ως προς την καύση του Λιγνίτη μας ας μη μας σκοτίζει το νου, όταν ατυχώς  ξέρουμε ότι ακόμη και αν μηδενίσουμε τις παραγόμενες ανά έτος ~ 40 δισεκατομμύρια κιλοβατώρες  από την καύση  του Λιγνίτη μας τούτο θα είναι σταγόνα στο ωκεανό. Η μείωση εκπομπής διοξειδίου του άνθρακος  εκ της περιστολής καύσεως των ελληνικών λιγνιτών και αν ακόμη θέλαμε να τη μηδενίσουμε, το αποτέλεσμα για το περιβαλλοντικό πρόβλημα του Πλανήτη θα είναι ελάχιστο. Σχεδόν μηδενική ωφέλεια. Αυτό, αφού γνωρίζουμε ότι κάθε χρόνο παράγουν και καίνε  λιθάνθρακα  για την παραγωγή της ηλεκτρικής τους ενέργειας  που : για τις   ΗΠΑ είναι ~ 2.000  δισεκατομμύρια κιλοβατώρες, για  την Κίνα  ~ 1.100  δισεκατομμύρια κιλοβατώρες, για την Ινδία ~ 450, τη Γερμανία ~ 300, την Ιαπωνία ~ 240, την Αυστραλία ~ 170, τη Ρωσία ~ 165, κ.ο.κ. »

Εκ των ανωτέρω το διάτρητο πιθάρι του Δαναού (αν θεωρήσουμε ότι έτσι είναι η κατάσταση του παγκόσμιου περιβάλλοντος σήμερα)  και να θέλαμε, δεν βουλώνει μόνο  με  την Ελληνική προσπάθεια. Αν βουλώσουν οι ΗΠΑ, Κίνα, Ινδία, κ.λπ. ότι τους αναλογεί, ίσως τότε το διάτρητο πιθάρι του Δαναού θα στεγανοποιηθεί και το Περιβάλλον θα σωθεί.>>

ΟΛΣΑ: Επί ξυρού ακμή: άρθρο μου στην "Αιολίας λογος" /Δημοκράτης σήμερα (27.06.2026)

 

Αιολίας λόγος

ΟΛΣΑ:  Επί ξυρού ακμής

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Πρώτη προσπάθεια δημιουργίας της ΟΛΣΑ, έγινε μετά την μεταπολίτευση (1975-1977) από ομάδα συμπατριωτών μας στην Αθήνα με επικεφαλής τον στρατιωτικό Τσουπή(;). Η δεύτερη  μεταξύ 1978-1980, με πρωτοστάτες τους Προέδρους των Συλλόγων, Ερεσού, Πλωμαρίου, Πολυχνίτου Μανταμάδου και Αντίσσης (αντιστοίχως, Γαληνός,  Αρμενάκας, Πανσεληνάς, Στυλιανίδης και ο συντάκτης του παρόντος). Πέραν ημών, υπήρξαν και κάποιοι άλλοι που πλαισίωναν την προσπάθειά μας, οι οποίοι όμως  επιδίωκαν  να δημιουργηθεί μία Ομοσπονδία, παράρτημα κάποιου πολιτικού κόμματος. Κάτω απ’ αυτή την ατυχή κατάσταση, δεν είχαμε άλλη επιλογή  παρά να αποτρέψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.   Τελικά η προσπάθειά μας δεν τελεσφόρησε κι ο στόχος της δημιουργίας ομοσπονδίας,  δεν επιτεύχθηκε. Ό,τι δεν έγινε το 1980, έγινε στην τρίτη προσπάθεια, το 1988.  Δημιουργήθηκε η ΟΛΣΑ από επταμελή  καταστατική επιτροπή,  με πρωτεργάτες τους Αδ.Καρέκο (Πρόεδρος Σκαλοχωριτών), Αντ.Τρέχα  (Γεν. Γραμ. των Αντισσαίων)  και δικηγόρο την Ιωάννα Καραογλάνη (Γεν. Γραμ. Σκαλοχωριτών).

 Η εμπλοκή μου κατά τα προεκτεθέντα,  έκανε να μπολιαστώ με την ιδέα “Ομοσπονδία”.  Τη δεκαετία του ’90, σε δύο περιόδους υπήρξα μέλος του Δ.Σ. ΟΛΣΑ. Τελευταία φορά που συμμετείχα σε διαδικασία Γ.Σ. της Ομοσπονδίας μας  ήταν προ  εικοσαετίας  περίπου. Έκτοτε,  πάντα παρακολουθούσα τα σ’ αυτή τεκταινόμενα και όταν έκρινα ότι έπρεπε,  τοποθετούμουν δημόσια με σχετικά άρθρα μου στον Λεσβιακό τύπο. Μάλιστα όταν προέκυψε το 2019  το γεγονός της απώλειας των βιβλίων της, (Πρακτικών,  Ταμείου), προσέφυγα μαζί με τους π.Προέδρους Αντισσαίων και Σκαλοχωριτών (Θ.Καραγεώργη, Αδ.Καρέκο) στην Ελληνική δικαιοσύνη. (Ατυχώς παρά την παρέλευση επτά ήδη χρόνων, τα βιβλία αυτά δεν έχουν ακόμη ευρεθεί).   Τότε ήταν ήδη  κτισμένος ο πενταόροφος σκελετός, του «κτιρίου Μίλτης Παρασκευαΐδης» στο σπίτι του διαθέτη (Κοτυαίου 5), του από κάποιους υπερφίαλα σκεπτόμενους Διοικούντες τότε, που φιλοδόξησαν να κατασκευάσουν ένα Φαραωνικών για τις δυνατότητες της Ομοσπονδίας διαστάσεων κτίριο. [Κεφάλαιο, οι του αείμνηστου Μιλτη Παρασκευαϊδη 235(;) λίρες, μόνο]. Κατά τη διαθήκη του, θα μπορούσε, να είχε γίνει ανακαίνιση του υπάρχοντος εκεί  σπιτιού του και έτσι το Πνευματικό Κέντρο των Λεσβίων να  είχε δημιουργηθεί εδώ και είκοσι χρόνια. Παράλληλα,  η ΟΛΣΑ θα είχε μόνιμη στέγη, χωρίς να χρειάζεται να γυρίζει  ως πλάνητας, από σύλλογο σε σύλλογο.  Το εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια αυτό καρά γιαπί,  για να  ολοκληρωθεί  ως κτίριο,  κάποιοι στο Δ.Σ. τελευταία προωθούν τη λύση, της κατά τα 2/5 αντιπαροχής του. Ο εκ της οικονομικής αδυναμίας της ΟΛΣΑ ανολοκλήρωτος αυτός σκελετός, μένει σιωπηλός μάρτυρας  της εκ του μη ορθού λόγου των εμπνευσθέντων του, δημιουργίας. Δανείζομαι πρόσφατη σχετική γραφή υπέρμαχου  της αντιπαροχής που επί λέξει αναφέρει:  «Το κτίριο παραμένει καρά γιαπί-κορακοφωλιά με ότι αυτό συνεπάγεται». Τέλος, κατά γραφή τότε  μέλους του Δ.Σ. της  ΟΛΣΑ (προέδρου των Πλωμαριτών Δ.Χαλαυτή), αυτός ο σκελετός, κόστισε 400.000 Ευρώ.  

Για πρώτη φορά μετά τόσα χρόνια συμμετείχα  ως αντιπρόσωπος, στη θεσμικά ορισμένη απολογιστική Γ.Σ. της Κυριακής  14 του μηνός, που έλαβε χώρα στην εξαιρετική αίθουσα των Αντισσαίων. Ομολογώ  ότι αυτά τα οποία βίωσα, τέσσερις ώρες κατ’ αυτή, ήταν τραυματική εμπειρία.

Αφού εξελέγη το τριμελές Προεδρείο της Γ.Σ. με επικεφαλής  τον Χρ. Μιχαλακέλλη (αντιπρόσωπο της Βατούσας), στην ερώτηση αναφορικά  με την απαρτία, η αντιπρόεδρος του Δ.Σ. Μαριόρα Βακαλούμη-Τσιώτου απάντησε ότι υπάρχει η κατά το καταστατικό προβλεπόμενη, (ατυχώς, τούτο δεν ήταν αληθές), κι έτσι άρχισε η διαδικασία.

 Άρχισε, να συζητιούνται ένα προς ένα  τα οκτώ θέματα, της ημερήσιας διάταξης. Από τα δύο πρώτα (Διοικητικός, Οικονομικός Απολογισμός)  φάνηκε το κλίμα να είναι φορτισμένο. Άμεσα  κι απ’ την πρώτη στιγμή καταφάνηκε ότι δεν υπήρχε πνεύμα σύμπνοιας και ομόνοιας μεταξύ των μελών του Δ.Σ. Το χειρότερο, ότι ο Πρόεδρος του Δ.Σ., Γιάννης Φράγκος, δεν υποστηριζόταν από μέλη του Δ.Σ. Είναι πάγιο δεδομένο, σε Γενικές Συνελεύσεις φορέων, τα υπό του Προέδρου στην τοποθέτηση του λεγόμενα να τυγχάνουν της αποδοχής των μελών του Δ.Σ. του (ως αποτέλεσμα, συζητήσεως και εγκρίσεως τους, σε προηγουμένη επί τούτου σύσκεψη του Δ.Σ.). Στην περίπτωσή μας δεν ήταν έτσι. Με τις όποιες διαφωνίες, γκρίνιες, φωνές και αντεγκλήσεις, η διαδικασία για τα  έξι πρώτα συζητηθέντα θέματα είχε ολοκληρωθεί και η Συνέλευση τα είχε εγκρίνει. Τότε, ύστερα από δυόμισι περίπου ώρες άρχισε να συζητιέται το 7^ο θέμα  το οποίο μάλιστα ήταν το θέμα αιχμής. Το με το όνομα «κτίριο Μίλτη Παρασκευαΐδη». Αυτό, εκ του δεδομένου ότι θα έπρεπε η Γ.Σ. να  εγκρίνει ή μη τα υπό του Δ.Σ. πραχθέντα, τα κατά την εντολή της  έκτακτης Γ.Σ. του περασμένου Δεκεμβρίου, σε σχέση προς την εξεύρεση πόρων (εκ του Δημοσίου, ή ιδιωτών) για την ολοκλήρωση του κτιρίου. Μία ολοκλήρωση που θα έδινε τη δυνατότητα,  η ΟΛΣΑ να διαθέτει περιουσία 550 τ.μ. στο ακέραιο, αξίας μεγαλύτερης των τριών  εκατομμυρίων Ευρώ. Εκεί, φάνηκε ότι το αρχικά φορτισμένο κλίμα, στην πραγματικότητα ήταν δυναμιτισμένο. Η συγχορδία των υπέρ της αντιπαροχής, ενώ ο Πρόεδρος   εξηγούσε τις σχετικές ενέργειες του Δ.Σ., αντιδρούσε κατά τρόπο μη συνάδοντα προ την σοβαρότητα του προβλήματος. Τέτοια ήταν η όλη κατάσταση, που ο Πρόεδρος Γιάν. Φράγκος κάποια στιγμή αγανακτισμένος   έκανε την καταγγελία, ότι ενώ η πρώτη άδεια από την πολεοδομία για το “κτίριο Μίλτη Παρασκευαϊδη” ήταν σύμφωνα με τη θέληση του διαθέτη για Πολιτιστικό Κέντρο Λεσβίων, υπήρξε δεύτερη άδεια που αλλάζει τη χρήση του κτιρίου από Πολιτιστικό Κέντρο κατά τα 2/5, ( ~220 τ.μ.), σε οικίες. Κεραυνός εν αιθρία! Ποιο Δ.Σ. και πότε πήρε την απόφαση αυτή για αλλαγή χρήσης; Ποια είναι η απόφαση αυτή; Ποιος υπέγραψε την απαιτούμενη αίτηση στην Πολεοδομία; Ουδείς είπε κάτι σχετικό.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν  κατετέθη στο Προεδρείο της Γ.Σ., έγγραφο του Συλλόγου Αντισσαίων με θέμα την αποπεράτωση του κτιρίου με αυτεπιστασία. Το έγγραφο αυτό συνυπογραφόταν κι από  άλλους έξι συλλόγους και συγκεκριμένα, τους: «Βρισαγωτών»,  «Παφλιωτών», «Σκαλοχωριτών», «Βατουσαίων», «Παγγεραγωτικός», «Ένωση Αγριτών».  Κατ’ αυτό,  θα πρέπει να εκλείψει για πάντα το θέμα αντιπαροχή. Κι ενώ ο Θεοφ.Καραγιώργης (αντιπρόσωπος των Αντισσαίων) από του βήματος διάβαζε το εν λόγω κείμενο, κατετέθη από εκπρόσωπο των υπέρ  της αντιπαροχής,   ένσταση απαρτίας. Πράγματι απαρτία δεν υπήρχε και έτσι η Γ.Σ., τινάχθηκε στον αέρα.

Άραγε το ότι  το “κτίριο Mίλτη Παρασκευαΐδη” και συναφώς, όλη η ΟΛΣΑ βρίσκεται «επί ξυρού ακμής», δεν νοιάζει τους   μεθοδεύσαντες την  διάλυση της Γ.Σ.;                                                  .  Μπορεί κάποιος απ’ αυτούς, να μας πει μετά απ’αυτό, τι «μέλλει γενέσθαι»;