Οφειλόμενη συγγνώμη, Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

 

σελ.  6                   ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                      ΣαββατοΚύριακο 6 Ιουνίου 2026

Αιολίας λόγος

Οφειλόμενη συγγνώμη

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Το 2015, το από  δεκαετίας ολοκληρωμένο κτίριο του γηροκομείου Αντίσσης, με τo όνομα ‘‘ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ’’  για το οποίο είχαν δαπανηθεί περί τα 2.500.000 Ευρώ εξ ευρωπαϊκών κονδυλίων (χρηματοδοτήθηκε επί υπουργίας Λάμπρου Παπαδήμα πριν το 2000) βρισκόταν σε κατάσταση ερήμωσης. Ήταν κρίμα, λαμβάνοντας υπ’ όψη ότι είχε γίνει ακόμα κι η προμήθεια όλου του ξενοδοχειακού-νοσοκομειακού εξοπλισμού  για την εξυπηρέτηση 60 τόσων τροφίμων, αξίας μισού εκατομμυρίου ευρώ. Απευθύνθηκα στον τότε αρμόδιο Υπουργό Κουρουμπλή  όπου σε έγγραφό μου  συνοπτικά ανέφερα το ιστορικό, την αναγκαιότητα λειτουργίας του ως και  στοιχεία   μερικής κάλυψης των λειτουργικών του εξόδων, (αντισταθμιστικά εξ ανεμογεννητριών, συντάξεις τροφίμων, δωρεές κ.άλ.). Το  Υπουργείο, εκ του ότι το κτίριο αυτό ανήκει στο Δήμο, επικοινώνησε σχετικά με τον τότε Δήμο Λέσβου. Οι του Δήμου, απάντησαν  ότι «…συνεχίζουν να διερευνούν κάθε δυνατότητα λειτουργίας του Γηροκομείου, ώστε να αξιοποιηθεί το ως άνω δημοτικό ακίνητο προς όφελος των ηλικιωμένων δημοτών του». Ως το θέρος του 2018, στην πράξη δεν είχε γίνει τίποτε και δεν προβλεπόταν να γίνει, εν όψει των τότε εκλογών(2019).

Τότε, ήταν δύο χρόνια αφότου είχαν πια τελεσφορήσει επιτυχώς οι προσπάθειες της ad hoc επιτροπής αγώνα που είχα δημιουργήσει απ’το 2013  για τη δημιουργία της δυτικής πύλης του νησιού μας, το λιμάνι του Σιγρίου. Επίσης πρόσφατη ήταν η επιτυχία της άλλης επιτροπής αγώνα για το δρόμο Καλλονής – Σιγρίου,  που οι εργασίες του ήταν πια σε πλήρη ανάπτυξη  και  σ’όλο το νησί και βέβαια και στη γενέτειρά μου Άντισσα ήταν γνωστό ότι οι  επιτροπές  αγώνα που δημιούργησα και των  οποίων ήμουν ο Πρόεδρος τους, τα είχαν καλά καταφέρει. Με βάση τα προαναφερθέντα κατά τις τότε καλοκαιρινές μου διακοπές, κάποιοι συγχωριανοί, μου έθεσαν το ερώτημα: «γιατί δεν κάνεις κάτι να λειτουργήσει επί τέλους το Γηροκομείο μας;». Τους απάντησα ότι υπάρχουν οι θεσμικά υπεύθυνοι, που θα πρέπει να μεριμνήσουν για αυτό. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι επέμειναν,  παροτρύνοντας με να κάνω κάτι αντίστοιχο προς αυτά που έκανα στα προαναφερθέντα δύο  θεμελιώδους σημασίας για τη Δυτική Λέσβο αλλά κι όλο το νησί  έργα, δηλ. μια επιτροπή αγώνα. 

Αφού  στάθμισα το θέμα και διαπίστωσα  ότι υπήρχαν συγχωριανοί μου που ήθελαν να υπάρξουν επισπεύδοντες, ετοίμασα κείμενο, με επικεφαλίδα «ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ  ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ  ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ ΑΝΤΙΣΣΗΣ  ΛΕΣΒΟΥ». Σ’αυτό μεταξύ άλλων ανέφερα: «… Διά του παρόντος ζητούμε όπως λειτουργήσει επί τέλους το από εικοσαετίας περίπου  ολοκληρωμένο Γηροκομείο Αντίσσης. Έτσι αφ’ ενός μεν θα αξιοποιηθεί η εκ τριών εκατομμυρίων περίπου  Ευρώ σχετική επένδυση, αφ’ετέρου  θα παρασχεθεί  η δυνατότητα πενήντα περίπου γέροντες εκ του συνεχώς  γηράσκοντος πληθυσμού  των χωριών μας να τύχουν  της  δικαιουμένης  φροντίδας και περιθάλψεως στα τελευταία έτη της ζωής τους».

Φεύγοντας, άφησα το έγγραφο αυτό σε ενεργούς πολίτες της Άντισσας με πρωτεργάτες τους  καλούς φίλους Γρηγόρη Τζιμή, Μαρία Κατέχου και Παναγιώτα Κρινέλου. Το κείμενο αυτό  προοδευτικά υπέγραψαν πάνω από 600. Μεταξύ αυτών, πέραν κατοίκων του χωριού, τούτο το υπέγραψαν Αντισσαίοι της Μυτιλήνης (επισπεύδων Χρ.Καλέμης), των Αθηνών ακόμη και της μακρινής Αυστραλίας (επισπεύδων Μπάμπης Ιατρού).  

Ως η επιτροπή αγώνα πολλαπλασιαζόταν, υπογράφοντας  το κείμενο αυτό νέα  μέλη, τούτο υποβαλλόταν στην τότε αρμόδια Υπουργό  Αχτσιόγλου, επισημαίνοντας στο εκάστοτε διαβιβαστικό την αναγκαιότητα λειτουργίας του γηροκομείου, γράφοντας: «…σε μία ακριτική περιοχή, υπανάπτυκτη όπου ο πληθυσμός της είναι γηρασμένος και οι υπέργηροι που χρειάζονται τις υπηρεσίες αυτές, ατυχώς περισσεύουν.»

Στις μετά το σπάσιμο του Δήμου Λέσβου εκλογές του 2019, η εκλεγείσα Δημοτική αρχή στο νέο Δήμο Δυτικής Λέσβου είχε στοχεύσει να λειτουργήσει αυτό το γηροκομείο και προέβη στις απαιτούμενες ενέργειες. Στις εκλογές του 2023 επανεξελέγη η ίδια Δημοτική αρχή που όμως χωρίς ποτέ να εξηγήσει το λόγο, εγκατέλειψε τον αρχικό της στόχο. Τελικά μίσθωσε το κτίριο του γηροκομείου (πάνω από 1.000 τ.μ.) στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Σιγρίου, έναντι 100 Ευρώ/έτος, για  να γίνει ξενώνας φιλοξενίας και εκπαίδευσης φοιτητών. Δηλ. κατ’ αυτό τον τρόπο επήλθε αλλαγή χρήσης αυτού. Τότε απηύθυνα στην Υπουργό Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης & Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κεραμέως  έγγραφο ερωτώντας,  το: «Επιτρέπεται η αλλαγή  χρήσης του κτιρίου του Ιδρύματος ‘‘ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ  ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ’’  στην Άντισσα Λέσβου, σε ‘‘ΞΕΝΩΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΑΙ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ’’ με απλή απόφαση του Δ.Σ. του Δήμου;».  Απάντηση, δεν έλαβα.   Το προαναφερθέν  έγγραφό μου  έστειλα  ξεχωριστά  στους Υπουργούς Εσωτερικών  ΛΙβάνιο  και Οικονομικών  Χατζηδάκη. Ατυχώς ουδεμία απάντηση και εξ αυτών. Στη συνέχεια  με τη δημιουργία  του Υπουργείου   Κοινωνικής Συνοχής & Οικογένειας, την υπόθεση μας χειρίσθηκε  αυτό. Τούτο, είχε απευθύνει  έγγραφο στο Δήμο Δυτικής Λέσβου  ζητώντας  ενημέρωση  σχετικά με τη λειτουργία   του  γηροκομείου.  Ατυχώς,  τελικά ο Δήμος δεν  απάντησε κι έτσι και αυτό το Υπουργείο ουδέποτε έδωσε την όποια απάντηση. Ως όλα αυτά χρονικώς επιμηκύνονταν  ατελέσφορα,  εκ του  ότι αρμόδια για την υπόθεση  μας ήταν η Γενική Διεύθυνση Δημοσίων Επενδύσεων του Υπουργείου Οικονομικών,  της υπέβαλα σχετικό  έγγραφο με την ίδια ερώτηση ως προς την αλλαγή χρήσης,  το θέρος  του 2025. Ατυχώς,  οι από τότε επανειλημμένες επικοινωνίες μου   με τον Γενικό Διευθυντή της,   ουδέν αποτέλεσμα είχαν, παρ’ όλο ότι μου έλεγε πως επεξεργάζεται τη σχετική απάντηση.

Από τα πιο πάνω, αυτό που καταφαίνεται είναι ότι όταν οι εντεταλμένοι φορείς της Πολιτείας, εν προκειμένω τα καθ’ ύλη Υπουργεία δεν υποστηρίζουν μια δημόσια επένδυση που αυτά τα ίδια έκαναν, άραγε τι μπορεί να κάνει μια  επιτροπή αγώνα για να καταστήσει αυτή παραγωγική κατά τον αρχικό σκοπό της πραγματοποίησης της;

Επειδή γι’αυτή  την τεράστια ανάγκη που τόσο πολύ χρειάζεται η Άντισσα κι όλη γενικά η χερσόνησος του Ορδύμνου, η εκ μέρους της επιτροπής προσπάθεια υπήρξε στείρα, τώρα πια που έχει παγιωθεί η λύση του “ΞΕΝΩΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ” αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω  μια μεγάλη συγγνώμη  από τα 600 τόσα  μέλη της δημιουργηθείσης επιτροπής αγώνα, και τους επισπεύδοντες Γρηγόρη Τζιμή, Μαρία Κατέχου και Παναγιώτα Κρινέλου για το ότι πίστεψαν, πως μέσω  της επιτροπής αγώνα, ότι θα τα καταφέρουμε.

Ασφαλώς ιδιαίτερα μεγάλη συγγνώμη θα ζητήσω που δεν τα καταφέραμε, απ’τους  διαχρονικά 60 τόσους γέροντες  που θα μπορούσαν στην τελευταία φάση της ζωής τους να υπάρξουν ευδαίμονες  στο ευαγές αυτό ίδρυμα, αν τούτο λειτουργούσε κατά την στόχευσή μας. Βλέπεις,  σήμερα οι νόμοι της αγοράς εξαλείφουν την οποιαδήποτε   κοινωνική ευαισθησία  και ανθρωπισμό…  

Ο Ετσιθελισμός σ’ όλο του το μεγαλείο!

 

Αιολίας λόγος

Ο Ετσιθελισμός σ’ όλο του το μεγαλείο!

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Πέρυσι τον Μάρτιο υπέβαλα στην Υπουργό Πολιτισμού  Λίνα Μενδώνη έγγραφό μου, με θέμα:  «Επαναχαρακτηρισμός   της   “Πλατείας  της  Αντίσσης”  Λέσβου, ως  οικοδόμημα  χρήζοντος  ειδικής  Προστασίας». Εισαγωγικά έγραφα: «Η Υπουργική Απόφαση, υπ΄ Αριθ.17054/24.9.1965-ΦΕΚ 644/Β/2.10.1965,  περιλαμβάνει μεταξύ των πολλών «οικοδομημάτων χρηζόντων ειδικής προστασίας»  στην Λέσβο, ως υπ’ αρίθ. 23 (από τα 26), την στην γενέτειρά μου, “Πλατεία της Αντίσσης”.  Τούτο δεν έγινε τυχαία, αφού έλαβε χώρα 20 μόλις χρόνια μετά την Γερμανική κατοχή και ήταν νωπές ακόμη οι μνήμες των γεγονότων των κατά την διάρκεια της, ότε και κατασκευάστηκε η Πλατεία αυτή».

 Συνέχιζα σ΄άλλο σημείο γράφοντας:«Δυστυχώς για λόγους άγνωστους, το 1971, επί Χούντας,με την Υ.Α. υπ’ ΄Αριθ.24611/17.2.1971- ΦΕΚ 162/Β/2.03.1971, αποχαρακτήρτηκε εκ των 26 οικοδομημάτων χρηζόντων ειδικής προστασίας, μόνο  την Πλατεία της Αντίσσης,…»: 

Το έγγραφό μου αυτό εστάλη απ’τον Γενικό Γραμματέα του ΥΠΠΟ στην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων του Βορ.Αιγαίου, προς  «εξέταση του θέματος με την παράλληλη ενημέρωση της ιεραρχίας και του ενδιαφερομένου πολίτη». Τούτο διεβίβασα στο Τ.Σ. Αντίσσης ζητώντας τους, να εισηγηθούν  θετικώς προς τον Δήμο μας, ώστε με τη σειρά του να εκδώσει σχετικό υποστηρικτικό έγγραφο. Ουδέν έπραξαν.     

Η Νεωτέρων Μνημείων, προκειμένου να ανταποκριθεί  στα απ’τον Γεν.Γενικό οριζόμενα, μεταξύ άλλων, ζήτησε απ’το Τ.Σ. Αντίσσης γνωμοδότηση για τον αιτούμενο επαναχαρακτηρισμό. Ατυχώς, αυτή  υπήρξε αρνητική. Δηλονότι, ευλόγησαν την απόφαση της Χούντας.

Προ μηνών ο Πρόεδρος της Άντισσας Ι.Η.Ιορδάνου, εξέδωσε φετφά,  ορίζοντας ότι προς σύγκληση του Τ.Σ. επί θέματος που απασχολεί το χωριό, απαιτείται αίτηση εκατό τουλάχιστον Αντισσαίων. Στην  προαναφερομένη αρνητική γνωμοδότηση του Τ.Σ.,  αντέδρασαν πολλοί. Προς ικανοποίηση  των απ’τον φετφά του Προέδρου οριζομένων,  127 Αντισσαίοι, (χωριού,  Μυτιλήνης, Αθηνών) αιτήθηκαν απ’το Τ.Σ. επανεξέταση  της υπόθεσης, για αλλαγή της αρνητικής γνωμοδότησης τους, με νέα, θετική. Επικεφαλής τους  ήταν ο Κώστας Βωβός (Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Κάμπος»). Στην αίτησή αυτή, μεταξύ άλλων έγραφαν:  «Γνωρίζουμε ότι το 1965, βάσει σχετικής Υπουργικής Αποφάσεως(Υ.Α.) η Πλατεία μας μαζί με άλλα 25 οικοδομήματα  ανά τη Λέσβο  είχε χαρακτηρισθεί  ως τέτοιο (οικοδόμημα «χρήζοντος ειδικής προστασίας»). Στη συνέχεια το 1971, η Χούντα το αποχαρακτήρισε. Άξιο λόγου είναι ότι αυτό έγινε, από τα 26 οικοδομήματα της Υ.Α. του 1965, μόνο για την Πλατεία μας. Καταθέτουμε την αίτηση αυτή και ζητούμε να επαναφέρετε το θέμα στο Τ.Σ.  ώστε να αλλάξετε την προηγούμενη γνωμοδότησή σας για να επαναχαρακτηριστεί ως ‘‘χρήζοντος ειδικής προστασίας”» 

Πέραν των 127 αυτών συγχωριανών μου, θέση επί του θέματος πήρε κι ο Σύλλογος των Απανταχού Αντισσαίων με έδρα την Αθήνα, που σε έγγραφό τους, ανέφεραν στην αρμόδια διεύθυνση του ΥΠΠΟ:«…Κατά τη θερινή περίοδο  και όχι μόνο επισκεπτόμαστε ανελλιπώς το χωριό μας, συμμετέχοντας ενεργά σε πολιτιστικές και κοινωνικές δραστηριότητες του τόπου μας, με επίκεντρο την Κεντρική Πλατεία, η οποία αποτελεί τον πυρήνα συλλογικής μας ζωής και μνήμης. Τον χώρο αυτόν σεβόμαστε βαθύτατα, γνωρίζοντας την ιστορία της δημιουργίας του και ιδίως της πλακόστρωσής  του με ηφαιστειακό υλικό της περιοχής κατά τη δραματική περίοδο της Γερμανοκατοχής. Η κατασκευή της υπήρξε αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας των κατοίκων της Άντισσας. Οι παραγωγοί του χωριού προσέφεραν γεωργικά προϊόντα, ώστε να επιβιώσουν οι  άκληροι εργάτες (λατόμοι, μεταφορείς, τεχνίτες και εργάτες), οι οποίοι αμείβονταν με μία οκά ψωμί ημερησίως. Η αλληλεγγύη αυτή συνέβαλε καθοριστικά στο να μην υπάρξει ούτε ένας θάνατος από πείνα στην Άντισσα , σε αντίθεση με άλλες περιοχές του νησιού».                                                                                                    Συνεχίζουν δε γράφοντας ότι οι της Κοινοτικής αρχής της δεκαετίας του ’60 που είχαν βιώσει τα γεγονότα της κατοχής, με συντονισμένες κινήσεις επέτυχαν την κήρυξη της πλατείας ως διατηρητέο μνημείο, ως αποτυπώθηκε στην Υ.Α. του 1965.  «Το ιστορικό αυτό γεγονός επιβεβαιώνεται και από τον συγχωριανό μας Λυκειάρχη και φιλόλογο Πάνο Φραγκέλλη, ο οποίος στο έργο του «Η Άντισσα»(1995) αναφέρει χαρακτηριστικά: “Η Πλατεία ύστερα από συντονισμένες ενέργειες της Κοινοτικής Αρχής κηρύχθηκε διατηρητέο Μνημείο”»  

Ακόμη, στην τελευταία “ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΣΑΣ” με τίτλο «ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΤΙΣΣΑΣ» γράφουν: «Με αφορμή την επαναφορά του ζητήματος του επαναχαρακτηρισμού της Πλατείας Άντισσας - ενός χώρου με τεκμηριωμένη ιστορική, κοινωνική και αρχιτεκτονική σημασία για τον τόπο -  θα  θέλαμε, με απόλυτο σεβασμό προς τον θεσμικό σας ρόλο, να ζητήσουμε την επίσημη και σαφή ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας σχετικά με τους λόγους της αρνητικής γνωμοδότησης που έχει εκδοθεί.»  

Πλέον αυτών, η Πανελλήνιος Ένωση των 30.000 Συνταξιούχων Μηχανικών (ΠΕΤΟΜ-ΤΕΕ), αφού εξέτασε τα σχετικά στοιχεία, με έγγραφό τους προς την αρμόδια Διεύθυνση του ΥΠΠΟ επικεντρώθηκαν στο επί Χούντας έγγραφό του αποχαρακτηρισμού,  γράφοντας: «Ο καθένας θα μπορούσε να σκεφθεί πώς ήταν δυνατό να γίνει μέσα στην περίοδο της Χούντας, που εξεδόθη  η προαναφερθείσα Υ.Α. κατά την οποία όριζε “… Όπως αρθεί ο χαρακτηρισμός  ως ιστορικού διατηρητέου Μνημείου …”. Και συνέχιζε: «Η απόφαση αυτή αποχαρακτηρισμού της πλατείας,  είναι αντιφατική εκ του ότι προσπαθεί να συνδέσει την ιστορικότητα ή μη του διατηρητέου Μνημείου “Πλατεία Αντίσσης” με κάποιες αναγερθείσες νέες οικοδομές,…ενώ παραγνωρίζει εσκεμμένα το καθαυτό ιστορικό δεδομένο με το οποίο συνδέεται η υπό θεώρηση Πλατεία». Ακόμη, εξέφραζαν την απορία τους πώς μετά 54 χρόνια που η Χούντα  αποχαρακτήρισε την Πλατεία,  έρχεται το Τ.Σ. σήμερα και επικροτεί και διαιωνίζει τη Χουντική απόφαση. Τελειώνοντας  ανέφεραν: «Άραγε προς τι; Προς εξυπηρέτηση και ικανοποίηση των κάποιων που για ίδιο συμφέρον εξυπηρετούνται με το να μη είναι η Πλατεία του χωριού, οικοδόμημα χρήζον ειδικής προστασίας;»

Την 22^α Απριλίου που πραγματοποιήθηκε η κατά την αίτηση των 127 Αντισσαίων σύσκεψη, το περιεχόμενο όλων  των  προαναφερθέντων εγγράφων το γνώριζαν τα μέλη  του Τ.Σ. Μόνο τα δύο, εκ των τριών. Απουσίαζε ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης! Τυχαία; Σύσκεψη,  προσχηματική, ως φάνηκε απ’τα διαμειφθέντα και το αποτέλεσμά της. Ατυχώς, τα όποια επιχειρήματα των: Κ.Βωβού,  π.Προέδρου Κ.Καραμιχαήλ, και  ενεργού πολίτη Κ.Λουκαδέλλη, έπεσαν στο κενό. Ομοίως, και τα αδιάσειστα στοιχεία  στα προαναφερθέντα έγγραφα. Τελικά, προφορικά δηλώθηκε, ότι εμμένουν στην αρχική αρνητική εισήγησή τους. Αξιοπρόσεκτο είναι  ότι ο Αντιπρόεδρος του Τ.Σ. δήλωσε ότι αυτός είναι που πρότεινε την αρνητική εισήγηση, συμπληρώνοντας το αλλοπρόσαλλο:    «ας μας το ζητήσει το Υπουργείο κι εμείς θα την αλλάξουμε! ». Πάντως αυτό που προέκυψε απ’τη διαδικασία ήταν ότι αν επισπεύδων της υποθέσεως ήταν άλλος απ’τον συντάκτη το παρόντος, η αρχική γνωμοδότηση του Τ.Σ. θα ήταν θετική. Ακόμη, κατά το «ουδέν κακόν, αμιγές καλού», ο φετφάς του Προέδρου Ιορδάνου καταργήθηκε, που  δήλωσε ότι από τώρα και στο εξής δεν θα χρειάζονται 100 υπογραφές για να συζητηθεί κάποιο θέμα στο Τ.Σ. Τον φετφά αυτόν έβγαλε, στοχεύοντας μόνο στον γράφοντα το παρόν. Αυτόν, που η αγάπη του προς την γενέτειρά του κάνει να προβάλλει τα εκάστοτε  θέματα. Τέλος,  αναφέρεται  πως  εγγράφως σχετική απόφαση δεν έχει εκδοθεί  ακόμη!

Περαίνων, γράφω ότι στην αίτησή τους οι 127, κλείνοντας, αναφέρουν: «Ασφαλώς ο αιτούμενος επαναχαρακτηρισμός, πλέον του ηθικού μέρους, πίστη μας είναι, ότι μέσω της σχετικής διαφήμισης κ.άλ. θα αποτελέσει αναπτυξιακό παράγοντα για το χωριό μας με την προσέλκυση επισκεπτών της(Πλατείας μας)». Είναι κρίμα κι άδικο, η προς εμένα συμπλεγματική του συμπεριφορά και εμπάθεια, του Προέδρου Ιορδάνου, συγγενούς μου εξ αίματος, με τον ετσιθελισμό του, να αποστερεί αυτή τη δυνατότητα.

Η απαξίωση των Κοινοτήτων. ΄Αρθρο μου στην Αιολίας λόγος/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

 

σελ .6                                 ΔHMOKPAΤΗΣ                                   Σαββατοκύριακο 9 Μαΐου 2026

 

Αιολίας λόγος

Η απαξίωση των Κοινοτήτων.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Η άμεση Δημοκρατία, περίλαμπρο δημιούργημα του σπινθηροβόλου αρχαιοελληνικού πνεύματος υπηρετούσε τον πολίτη δίνοντας άμεσα  λύσεις στα προβλήματα του στην εκκλησία του Δήμου. Την έχουν υμνήσει ανά τους αιώνες τα μεγαλύτερα πνεύματα της διανόησης της υφηλίου. Η Αθήνα υπήρξε η κοιτίδα της άμεσης δημοκρατίας. Η Ρώμη  αυτή, της δι΄ αντιπροσώπων δημοκρατίας.  Η τελευταία, ακολουθείται απ’τους λαούς του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου. Η  άμεση δημοκρατία του Κλεισθένη και του Περικλή,  μπορεί να αναστηθεί σήμερα με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Η σχετική δυνατότητα που παρέχει το internet με συστήματα όπως το ZOOM  κ.άλ., που ήδη εφαρμόζονται σε συνδικαλιστικούς φορείς, πιστεύω ότι στο μέλλον θα δώσει τη δυνατότητα να αποκαταστηθεί η άμεση δημοκρατία. Για το κάθε θέμα, δημοψηφισματικά θα έλεγα, ο καθένας θα έχει τη δυνατότητα  να ψηφίζει και η ψήφος του να μετρά. Έτσι,   όποιο πρόβλημα θα αντιμετωπίζεται άμεσα δια  της προσφυγής στη γνώμη όλων των  πολιτών.

Αν τελικά μέσω της τεχνολογίας αποκατασταθεί στο μέλλον η άμεση δημοκρατία τότε   ο απλός πολίτης θα αποκτήσει ισχύ και η ψήφος του  νόημα και περιεχόμενο. Κατά τους  απ’την κλασική εποχή παρεμβληθέντες αιώνες  με αριστοκρατίες, απολυταρχίες, αυτοκρατορίες κ.λπ.  οι πολίτες βρίσκονταν στην αφάνεια. Δεν είχαν  ψήφο αλλά ακόμα ούτε και φωνή.  Στη Γαλλική επανάσταση το 1789 με την δημιουργία της Εθνικής Συνέλευσης  επιβλήθηκε στην πράξη η δι’ αντιπροσώπων διακυβέρνηση, που ακολουθείται σήμερα σ’όλο τον Δυτικό Κόσμο.       

Τα πρωτόλεια κύτταρα της Κοινωνίας, οι οικογένειες οργανωνόμενες σιγά σιγά μορφοποίησαν τις κοινότητες. Τούτες  έχουν καταγράψει λαμπρές σελίδες στις δέλτους της Ιστορίας ανά τους αιώνες. Η Αθηναϊκή δημοκρατία είναι το κλασικότερο παράδειγμα.  Για τον νεότερο Ελληνισμό  μέσα στη μαύρη περίοδο της υπό τον βάρβαρο Οθωμανό δυνάστη σκλαβιάς, οι κοινότητες αποτέλεσαν τη  βάση στήριξης,  τόνωσης και ελπίδας του υπόδουλου ραγιά. Λαμπρό παράδειγμα,  τα Αμπελάκια του Κισσάβου, που μέσα στο ζόφο της καταπίεσης των Οθωμανών κατόρθωσαν απ’τον 18^ο αιώνα δια  της αυτοδιαχείρισης  να δημιουργήσουν πλούτο, παιδεία και προκοπή για όλους τους Αμπελακιώτες. Αυτά, αποτέλεσαν το παράδειγμα προς μίμηση όλων των   υπόδουλων Ρωμιών.

Από της απελευθέρωσής μας, εδώ και δύο  αιώνες η κεντρική εξουσία αναγνωρίζοντας την αξία των κοινοτήτων,  τους έδωσε  βαθμούς ελευθερίας σε ότι αφορούσε τη διαχείριση των πραγμάτων  του τόπου τους.

Διοικούνταν από  Συμβούλια που  είχαν αυτονομία,  αυτοδιοικητική ανεξαρτησία και το κυριότερο δικό τους ταμείο, ως τη μεταρρύθμιση «Καποδίστριας».  Ο αριθμός των κοινοτήτων της χώρας μας ως τα τέλη του 20^ου αιώνα, ήταν περίπου 5.300. Οι  Κοινότητες αυτές  μαζί με τους 400 περίπου δήμους αποτελούσαν το σύνολο των Οργανισμών Τοπικών Αυτοδιοίκησης(ΟΤΑ). Τούτο κράτησε για ~170 χρόνια, ως  που ήρθε το σχέδιο «Καπποδίστριας», με νόμο για τη μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης το 1997. Τον προαναφερθέντα αριθμό των ΟΤΑ, ο «Καποδίστριας» συμπύκνωσε σε 900 Δήμους και 100 τόσες κοινότητες. Καθένας των  Καποδιστριακών  Δήμων είχε μία έδρα και πέντε έξι  δορυφορούμενες κοινότητες.  Η εν λόγω μεταρρύθμιση, πραγματοποιήθηκε υπό την ισχυρή επιρροή των κατευθυντηρίων γραμμών  της Ε.Ε. Αποσκοπούσε,  πέραν του εκσυγχρονισμού της Δημόσιας Διοίκησης και στην αποκέντρωση, ενώ συνδέθηκε άμεσα με την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων. Από της εφαρμογής του «Καποδίστριας» άρχισε στην πράξη η αποδυνάμωση των κοινοτήτων. 

Τα προαναφερθέντα, φαίνεται δεν ικανοποιούσαν το Διευθυντήριο της Ε.Ε. και σε λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια,  το 2010 εφαρμόστηκε η αναδιάρθρωση της αρχιτεκτονικής των ΟΤΑ. όπως την είπαν, με το σχέδιο «Καλλικράτης».  Έτσι, δημιουργούνταν ευρύτερες γεωγραφικές ενότητες Δήμων προς καλύτερη οργάνωση  και διοίκηση, όπως διατείνονταν  οι σχετικώς επισπεύδοντες. Με την εφαρμογή νέου νόμου το 2010, οι περί τους χίλιους ΟΤΑ  συρρικνώθηκαν κατά τα 2/3,  σε 325 Δήμους. Μεταξύ αυτών και ο Δήμος Τέρας Λέσβου. Για τον νόμο  αυτόν  σκληρά πάλεψα προ  της ψηφίσεως ακόμη,  με την δημιουργία της επιτροπής αγώνα «ΟΧΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΟΛΗ Η ΛΕΣΒΟΣ»  που τα μέλη της έφθασαν στα δεκαπέντε χιλιάδες όταν ο αγώνας μας  κορυφώθηκε το 2019, λίγο προ της νέας νομοθετικής ρύθμισης. Τότε που οι  325 Δήμοι έγιναν 332, μεταξύ αυτών και ο Δήμος Δυτικής Λέσβου.          

Αν ο «Καποδίστριας» αποδυνάμωσε τις Κοινότητες, ο «Καλλικράτης» τις αποτελείωσε. Υπήρξε στην κυριολεξία ένας κοινοτητοκτόνος νόμος. Αποτέλεσμα, η όποια απόφαση αφορά σε ένα πρόβλημα, θέμα, έργο μιας συγκεκριμένης κοινότητας δεν προχωρά, δεν υλοποιείται αν δεν ληφθεί απόφαση στο Δημοτικό Συμβούλιο του σχετικού  Δήμου. Το δεδομένο δε, ότι η κάθε Κοινότητα δεν διαθέτει δικό της ταμείο καθιστά αυτή άμεσα εξαρτώμενη από τη θέληση του Δημάρχου στο να γίνει κάτι σε συγκεκριμένη Κοινότητα. Αν δε τύχει ο Κοινοτάρχης να είναι της αντιπάλου  παρατάξεως, τότε τα όποια έργα στην κοινότητα αυτή … τα βλέπουν με το κιάλι “εις το απώτερο μέλλον”. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της στρεβλότητας είναι ότι ικανά στελέχη της τοπικής κοινωνίας στην κάθε κοινότητα, αποφεύγουν να πλαισιώσουν τα ψηφοδέλτια κατά τις  δημοτικές εκλογές, αφού η παρουσία τους  αν εκλεγούν, έχει  απλά  διακοσμητικό χαρακτήρα.      

Η γύμνια των Κοινοτήτων δυστυχώς κατεφάνει στο νησί μας κατά τον πιο εναργή τρόπο,  τούτο τον καιρό με τον όλεθρο του αφθώδους πυρετού. Ευτυχώς που υπάρχουν οι Συνεταιρισμοί που έχουν υποκαταστήσει τις Κοινότητες στην κινητοποίηση, στις διεκδικήσεις και στην εν γένει  δράση των κτηνοτρόφων μας. Τελείως αδύναμες, ισχνές και ανίκανες οι διοικήσεις των κοινοτήτων των χωριών μας δεν έχουν το κύρος, τη δύναμη και την έξωθεν καλή μαρτυρία στο να δημιουργήσουν πανστρατιά κινητοποίησης για τα δίκαια των κτηνοτρόφων μας. 

 Οι προ «Καποδίστρια» πανίσχυρες κοινότητες  (~70 τον αριθμό) με το συνδικαλιστικό τους όργανο την  Ένωση  Δήμων και Κοινοτήτων Λέσβου, είχαν την δύναμη  η θέλησή τους να γίνεται  σεβαστή απ’ όλους τους κρατούντες. Σήμερα, με την τραγωδία του αφθώδους πυρετού, σεισμό θα είχαν κάνει για την προβολή του δράματος που αντιμετωπίζει η Λεσβιακή κοινωνία λόγω της αλλοπρόσαλλης αντιμετώπισής του  απ’το Κράτος. Αυτή, που  πάει να εξαφανίσει το 70% της Λεσβιακής οικονομίας πράγμα που θα επιφέρει τον παντελή αφανισμό  ανθρώπων απ’την ύπαιθρο και την ερήμωση αυτής.   

Στη γενική αυτή απαξίωση των κοινοτήτων, η κάθε κοινότητα μέσα στη δίνη  των καιρών, μοιάζει μ’ένα καράβι σε τρικυμισμένη θάλασσα χωρίς καπετάνιο.  Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της γενέτειράς   μου, Άντισσας,  που το  Τ.Σ. της, ελλείψει μάλιστα  αντιπολίτευσης, είναι ισχνό, ανίσχυρο, αναρμόδιο,  έχοντα  ρόλο και μόνο διακοσμητικής παρουσίας.    

Η Κορύφωση του δράματος του Ελληνικού Λαού. Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ 18.04.2026

 σελ. 6                             ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                             Σαββατοκύριακο 18 Απριλίου 2026

 Αιολίας λόγος

Η Κορύφωση του δράματος του Ελληνικού Λαού.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Άνοιξη πια και ζήσαμε την κορύφωση του δράματος με την σταυρική Του θυσία. Κι αν μεν η κορύφωση των παθών του Θεανθρώπου έφερε με την ανάστασή Του την λύτρωση του  ανθρώπου απ’τις αμαρτίες  του, τέτοια  λύτρωση  απ’τα πάθη του, του Ελληνικού λαού δεν φαίνεται να υπάρξει  ετούτη δω την Άνοιξη. . Αντίθετα, η κορύφωση των παθών του ατυχώς βρίσκεται στο απόγειό της.

Τούτο σηματοδοτείται με τις πολλές  αμαρτίες της Κυβέρνησης των αρίστων. Η πιο πρόσφατη, η για πολλοστή φορά εκδηλούμενη, που την έφερε στην επιφάνεια την τελευταία εβδομάδα  η νέα παραγγελία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας η σχετική με  το περιβόητο πια σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Του σκανδάλου,  λόγω των  όποιων σχετικών  παρεμβάσεων Βουλευτών της Ν.Δ., αυτή τη φορά ένδεκα (11)!! Αυτό είναι συνέχεια προηγουμένων, με κορυφαίους του δράματος, τους πρώην Υπουργούς και κομπάρσους τους “φραπέδες”, τους “χασάπηδες” και τους άλλους με τις Lamporgini και Ferrari.  Και βρισκόμαστε ακόμη στη διερεύνηση των ετών 2021 και 2022. Προφανώς θα ακολουθήσουν αντίστοιχες και για τα υπόλοιπα χρόνια, πράγμα που έκανε τον Αντιπρόεδρο της Ν.Δ., Άδωνη Γεωργιάδη, να ομιλεί περί στόχευσης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας κατά της Ελληνικής Κυβέρνησης. Όπως και να ‘χουν τα πράγματα αυτό που είναι δεδομένο είναι ότι τα λεφτά που θα έπρεπε να πάνε στους δικαιούχους αγρότες, κατέληξαν στα θυλάκια των της Ν.Δ., “δικών μας παιδιών”.

Άλλο δράμα που βρίσκεται  στο αποκορύφωμά του  είναι αυτό της τραγωδίας των Τεμπών, της θυσίας των 57 αδικοχαμένων νέων μας, λόγω της ανεπάρκειας της όλης κρατικής δομής. Ύστερα από απερίγραπτες δαιδαλώδεις πορείες και διαδρομές που κράτησαν τρία ολόκληρα χρόνια η υπόθεση φθάνει επί τέλους στο ακροατήριο. Σε αίθουσα στην Λάρισα, που η ανακαίνισή της κόστισε ~1.500.000 Ευρώ. Όπως πολύκροτη υπήρξε η τρίχρονη πορεία απ’την ημέρα του δράματος(28/2/2023) ως σήμερα, αντίστοιχα πολύκροτη υπήρξε και η διαδικασία της έναρξης της δίκης στην αίθουσα αυτή, για το  είδος, το μέγεθος, τη διαρρύθμιση της, και την κάθε είδους λόγω αυτής φόρτιση,  την άκρως προβληματική κατά τους γονείς, συγγενείς και δικηγόρους των τραγικών θυμάτων. Με κομμένη την ανάσα ο Ελληνικός Λαός παρακολουθεί την δίκη, που διακόπηκε για μετά το Πάσχα.  .

Η εξ ίσου περιβόητη υπόθεση των παρακολουθήσεων  που ξέσπασε  την Άνοιξη του 2022 με το διαβόητο λογισμικό Pretador, επαναπαρουσιάσθηκε. Αρχικά αυτοί που είχαν παρακολουθηθεί ήταν ο τότε Ευρωβουλευτής και νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ν.Ανδρουλάκης και ένας δημοσιογράφος. Το θέμα κάτω απ’το σφυροκόπημα σύσσωμης της αντιπολίτευσης,  είχε το αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε παραίτηση ο  Διευθυντής του πολιτικού του γραφείο  του Πρωθυπουργού Ν.Δημητριάδης (ανιψός του)  και ο επικεφαλής της ΕΥΠ (υπηρεσιακά  ανήκει στον Πρωθυπουργό) και    τελικά έφθασε  στο Κοινοβούλιο όπου ο Κυρ.Μητσοτάκης αναγκάστηκε να δεχθεί τη δημιουργία  εξεταστικής επιτροπής. Μια καθαρά προσχηματική επιτροπή, αφού δεν εκλήθη κανείς άμεσα εμπλεκόμενος, ούτε  ο επί τούτου αποπεμφθείς ανιψιός του Πρωθυπουργού και φυσικά ούτε ο ίδιος και τελικά η Κυβερνητική πλειοψηφία  «ξέπλυνε» την υπόθεση.  Τα «παπαγαλάκια» του γκουβέρνου, αυτό που διαλαλούσαν ήταν  ότι τούτο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμα απ’τα τοξικά τερτίπια της αντιπολίτευσης για να βλάψει την Κυβέρνηση. Εκ των υστέρων  αποδείχθηκε ότι η παρακολούθηση με το Pretador   είχε επεκταθεί σ’ένα ευρύ φάσμα της πολιτικοκοινωνικής μας ζωής, ως, σε δημοσιογράφους, πολιτικούς ακόμη και υπουργούς της Κυβέρνησης, στρατιωτικούς, και απλούς πολίτες. Μετά την παρέλευση τεσσάρων χρόνων, τέλη Φεβρουαρίου δικαστήριο “ομίλησε”  καταδικάζοντας  τέσσερις επιχειρηματίες  σε 126 χρόνια φυλάκιση για  παράνομες  παρακολουθήσεις με το Pretador. Έτσι κατέρρευσε το σχετικό αφήγημα της Κυβέρνησης. Και τώρα έχουμε τα απόνερα της καταδίκης αυτής αφού  ο ένας εξ αυτών, ο Ταλ Ντίλιαν, (ιδρυτής της Intellexa), «αρνείται να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος» όπως είπε, απειλώντας  να αποκαλύψει τις σχέσεις του Μαξίμου με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Η φράση του «δεν θα πέσω μόνος μου» αφήνει να εννοηθεί άμεση εμπλοκή της Κυβέρνησης, στρέφοντας τις βολές του κατά του Κυρ.Μητσοτάκη, και ετοιμάζεται να καταθέσει έφεση. Οψόμεθα!

Άλλες θεσμικές ατασθαλίες της χώρας μας, της καταμαρτυρούνται ατυχώς σε διεθνές επίπεδο, κάθε τόσο. Μία εξ αυτών, χαρακτηριστική, αφορά στην «ελευθερία του τύπου». Αναφέρεται ότι η σχετική θέση της χώρας μας  παγκοσμίως είναι η 89^η  (μία πιο κάτω από πέρυσι) επί συνόλου 180 χωρών.

Και αν μεν όλα αυτά δεν αγγίζουν άμεσα  την τσέπη του απλού  πολίτη, αυτό που του την αδειάζει στην κυριολεξία,   είναι η χρόνια ακρίβεια.  Η αγοραστική δυνατότητα του είναι τέτοια που ο μισθός ή η σύνταξή του φθάνουν δεν φθάνουν, ως τις 20 του κάθε μήνα. Ας ληφθεί υπ’ όψη ότι το 2025  ο ετήσιος πληθωρισμό ήταν 2,6% όταν λ.χ. στην Γερμανία ήταν 2%. Ακόμη  ο κατώτατος μισθός στη Γερμανία ξεπερνά τα 2.200 Ευρώ, έναντι των 920 Ευρώ μόνο στη χώρα μας. Έτσι  η αγοραστική δύναμη του Έλληνα είναι πρόδηλο είναι πολύ πολύ χαμηλότερη  εκείνης του Γερμανού. Συγκριτικά πάντως,  βρίσκεται σε αρνητική απόκλιση μεγάλη έναντι αυτής που είχε προ 20ετιας. Μία παράμετρος του επιβαρύνει πολύ την τσέπη του είναι η τιμή της βενζίνης, που ατυχώς βρισκόμαστε  μεταξύ 3^ης-5^ης  ακριβότερης θέσης στην Ε.Ε. Άλλα που επιβαρύνουν τον Έλληνα είναι ο ηλεκτρισμός, τα νωπά λαχανικά, το λάδι, τα ψάρια, το κρέας κ.άλ. Για το τελευταίο, μεταξύ 2024 και σήμερα, οι τιμές του αυξήθηκαν κατά 40-50 %.   Γενικά  αναφέρεται ότι η  αγοραστική ικανότητα του Έλληνα δυστυχώς βρίσκεται στην τελευταία θέση μεταξύ των 27 χωρών της Ε.Ε.!

Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι η Κορύφωση του δράματος του Ελληνικού Λαού βρίσκεται στο ζενίθ. Δυστυχώς σημάδι ανάστασης δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ειδικότερα τούτο είναι ακόμη χειρότερο  για τον Λεσβιακό λαό μετά την οργή του «αφθώδους πυρετού» που τον έχει χτυπήσει.

Σ’αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η τραγωδία που περνά ο Κόσμος όλος με την κήρυξη του πολέμου απ’τον «ειρηνοποιό» πλανητάρχη Τραμπ και τον συνέταιρό του Νετανιαχου κατά του Ιράν μ’όλες τις απερίγραπτες δυσμενείς συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία.   

 Θεός να βάλει  το χέρι του!    

Τρίτωσε το κακό; Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος¨/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ 28.03.2026

 

σελ. 11                              ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                                  Σαββατοκυριακο 28 Μαρτίου 2026

  

Αιολίας λόγος

Τρίτωσε το κακό;

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια  οι μεγάλοι φίλοι, σύμμαχοι και εταίροι μας στην Ε.Ε.  ανάγκασαν τη χώρα μας να «πτωχεύσει», καταφέρνοντας να ρίξουν το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα, σ’αυτό των άλλων Βαλκάνιων. Έτσι  την επιδιωκόμενη  εξίσωση μας στο βιοτικό επίπεδο με τους άλλους λαούς της Ε.Ε.  τη βλέπουμε πια με το κιάλι. Δυστυχώς, πλέον αυτής της τραγωδίας, το νησί μας την ίδια περίοδο χτυπήθηκε από  τρεις απανωτές οργές.   

 Πρώτη, η «εισβολή» των παράνομων μεταναστών. Πάνω από ένα εκατομμύριο δύσμοιρων ανθρώπων από κάθε μεριά της Υφηλίου πέρασαν απ’το νησί μας, συνωστιζώμενοι κατά χιλιάδες και επί μακρόν γύρω από την Μυτιλήνη. Τα διεθνή μέσα,  τύπος, ραδιόφωνα και τηλεόραση καθημερινά σχεδόν αναφερόντουσαν στο νησί μας. Η προβολή του, παγκόσμια. Όμως από αρνητική πλευρά. Διεθνείς προσωπικότητες ήρθαν στο νησί, μέχρι και Πάπας ήρθε (πρώτη φορά στα 2.000 χρόνια της παπικής έδρας),  στο να δείξει την συμπαράστασή του  στους δυστυχείς παράνομους μετανάστες αλλά και να ευλογήσει τους Λέσβιους που δείχνοντας όλο το μεγαλείο της φιλαλληλίας  τους, έδωσαν το περίσσευμα ψυχής,  φιλοξενώντας τους. Το τελικό αποτέλεσμα ο τουρισμός μας εκ της αρνητικής αυτής διαφήμισης καταβαραθρώθηκε. Έγραφα  σε σχετικό άρθρο μου το 2018: «Σήμερα τέλος, με τη χαίνουσα πληγή την εκ της ασταμάτητης προσφυγικής πλημμυρίδας, το νησί μας καταδικάζεται  στο διηνεκές να είναι  μίζερο, υπανάπτυκτο και ερημούμενο από Έλληνες κατοίκους. Μήπως  τελικά αυτός είναι στόχος κάποιων ;;» Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, ατυχώς ο τουρισμός  στο νησί μας καρκινοβατεί ακόμα.

Δεύτερη, η παραγωγική καθίζηση του άλλοτε κραταιού ελαιώνα της Λέσβου. Τούτος, με τα 10.000.000 και πλέον  ελαιόδενδρα  κάποτε παρήγαγε  ~30.000 τόνους λάδι το χρόνο (~10% της πανελλήνιας παραγωγής). Ατυχώς τελευταία, μαστίζεται   από  ακαρπία. Την περίοδο 2023-2024 το λάδι που παρήγαγε ήταν μόνο 3.000 τόνοι! Αυτό, ως αποτέλεσμα της κλιματικής κρίσης, που  η Λέσβος τη βίωσε με παρατεταμένη ανομβρία.  Η ακαρπία, έχει ατυχώς οδηγήσει σε εγκατάλειψη του άλλοτε χρυσοφόρου αυτού πόρου.

Αποτέλεσμα των αρνητικών επιδόσεων των δύο προαναφερθέντων βασικών  πυλώνων της  οικονομίας του νησιού, υπήρξε η περαιτέρω μείωση του πληθυσμού του. Από 86.496 (εξ αυτών ~10.000 Αλβανοί) κατοίκους το 2011 στους 83.755  το 2021. Ήτοι μείωση του γηγενή πληθυσμού κατά 3,60 %  (όταν πανελλαδικά ήταν 3,10 %). Διαχρονικά στα τελευταία εβδομήντα χρόνια το νησί μας συνεχώς αιμορραγεί πληθυσμιακά. Σε άρθρο μου σχετικά με τον αγροτικό τομέα του νησιού μας, το 2016, έγραφα: «Η εξέλιξη του πληθυσμού μας στα τελευταία 60 χρόνια είχε ατυχώς τάση συνεχούς μειώσεως: 126.924 το 1951, 86.496 το 2011 ( εξ ών ~10.000 ξένοι, κυρίως Αλβανοί). Έτσι  καταγράφεται  η αλήθεια. Δηλ. στην περίοδο αυτή χάθηκε το ~40% του γηγενούς πληθυσμού μας. Επειδή δε κατ’αυτή, ο πληθυσμός της πρωτευούσης (Μυτιλήνης) έμεινε σταθερός (~30.000), συνεπάγεται ότι η απώλεια  αυτή (40%) έλαβε χώρα στη Λεσβιακή ύπαιθρο. Δηλ. περίπου 50.000 άνθρωποι χάθηκαν απ’τα χωριά μας. Τούτος ο «χαμένος» πληθυσμός ήταν οι νέοι Λέσβιοι, που μη έχοντας προοπτικές μέλλοντος πήραν των οματιών τους και μετανάστευσαν στην Αυστραλία, Καναδά , Γερμανία, κ.λπ., ή στην Αθήνα και αλλού στην Ελλάδα». Την δεκαετία που πέρασε η μείωση του πληθυσμού   έπληξε  πάλι τα χωριά μας που ατυχώς κινδυνεύουν  πια από ερήμωση.  

Αυτά καταδεικνύονται απ’ένα δυσμενέστατο δείκτη για τη Λέσβο, την αγοραστική δύναμη των κατοίκων της, που είναι μόλις 42,10% του μέσου όρου της Ε.Ε. Τούτο, ως πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, κατατάσσουν την Περιφέρειά Βορ. Αιγαίου στην ουρά, μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών περιφερειών και συγκεκριμένα  στην τέταρτη θέση απ’το τέλος.

Τρίτη, η«οργή του Θεού» θα’λεγα, η προ δεκαημέρου εκδήλωση, του αφθώδους πυρετού, των αιγοπροβάτων και βοοειδών στην περιοχή της Πελόπης. Η Κυβέρνηση έχοντας την τραγική εμπειρία της ευλογιάς στη Μακεδονία και Θεσσαλία προ έτους, έστειλε τον καθ’ύλη αρμόδιο υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Χρήστο Κέλλα για να κάνει ότι θα έπρεπε ώστε να προληφθεί η  εξάπλωση της νόσου αλλά και να δώσει λύση στο εξ αυτής οικονομικό-κοινωνικό πρόβλημα των κτηνοτρόφων μας. Σε σύσκεψη στην Περιφέρεια με τον Περιφερειάρχη, βουλευτές και άλλους αρμόδιους του τόπου, η λύση που έδωσε ήταν κατά το «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Έδωσε εντολή να πάψουν άμεσα τα τυροκομεία να παραλαμβάνουν  γάλα. Επίσης να μη εξάγονται  απ’τη Λέσβο ούτε  τα ώριμα  τυριά. Κι αυτό, για μια παρατεταμένη περίοδο. Φυσικά, σφάγια αμνοεριφίων εν όψει του Πάσχα  να μη διακινηθούν εκτός Λέσβου. Πλέον αυτών να θανατωθούν και ταφούν υγειονομικά όλα τα ζώα στις μολυσμένες μονάδες. Ακόμη, μετακινήσεις  ζώων  εκτός αλλά και εντός νησιού να μη επιτρέπεται. Αποτέλεσμα; Ο κακός χαμός. Άμεσες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες των κτηνοτρόφων  λόγω των τρομακτικών οικονομικών συνεπειών, με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της γαλακτοκομικής περιόδου.

Σ’αυτή τη λογική, εκείνο που σκέφτεται κανείς είναι ότι μόνο απ’το γάλα που θα αχρηστεύονταν, ~250 τόνοι κάθε μέρα, η Λεσβιακή αγορά θα αποστερούταν  ~400.000 Ευρώ. Έτσι, μέχρι τη λήξη της γαλακτοκομικής περιόδου η απώλεια αυτή θα ήταν ~30.000.000 Ευρώ! Τούτα θα  εισέπρατταν οι  κτηνοτρόφοι των 1.700 κοπαδιών, των 350.000 προβάτων του νησιού. Αυτά τα ποσά που θα ανακυκλώνονταν στην αγορά, είναι αντιληπτό ότι θα έλλειπαν και οι συνέπειες για όλο το οικονομικό κύκλωμα του νησιού θα ήταν καταστροφικές. Σ’αυτό θα πρέπει να προστεθεί και η πολλών εκατομμυρίων απώλεια από την μη πώληση των αμνοεριφίων εκτός νησιού. Δεν θα πρέπει να αγνοηθεί και το τρομακτικό κόστος από τη θανάτωση των ζώων των μολυσμένων μονάδων, συνέπεια της οποίας θα είναι η απώλεια της σιρμαγιάς των δυστυχών αυτών κτηνοτρόφων, στους οποίους έλαχε αυτή η οργή.

Στις διαμαρτυρίες, συλλαλητήρια και λοιπές δυναμικές ενέργειες των κτηνοτρόφων μας που ακολούθησαν για  τα τραγικά που θα επακολουθούσαν αν εφαρμόζονταν  τα απ’τον Χρήσ.Κέλλα ορισθέντα, ευτυχώς κάπως διορθώθηκαν με τη σύσκεψη στην Αθήνα του Υπουργού Κώστα Τσιάρα με τους κτηνοτρόφους και τους τυροκόμους του νησιού  μας,  που κατ’ αυτή αποφασίσθηκε το γάλα να παραλαμβάνεται απ’τα τυροκομεία και το σχετικό τίμημα ανά παραγωγό να καταβάλλεται απ’το Κράτος, δεύτερο τα ώριμα τυριά των τυροκομείων να διατεθούν κατά το δυνατό άμεσα εκτός νησιού.  Τούτα τα μέτρα κάπως μετρίασαν το κακό.  

Αυτό που ο θυμόσοφος λαός μας λέει «ήταν καλό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάϊδαρος»  ταιριάζει απόλυτα ατυχώς, στο νησί μας, με τη  τρίτη αυτή οργή που μας χτύπησε. Ας ευχηθούμε,  το εκ τρίτου αυτό  κακό, να είναι το τελευταίο που μας βρήκε.

"Βουβάλια και … βατράχια" Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ.

σελ. 16                                 ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                                 Σαββατοκυριακό 14 Μαρτίου 2026  

 Αιολίας λόγος

Βουβάλια και … βατράχια.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Εδώ και δεκαπέντε  μέρες η γειτονιά μας φλέγεται με τον  αδυσώπητο πόλεμο που έχει αρχίσει στη Μέση Ανατολή.  Ο πόλεμος των ΗΠΑ και Ισραήλ  κατά του Ιράν.  Ο λόγος ένας. Το Ιράν δεν πρέπει με κανένα τρόπο να αποκτήσει ατομική βόμβα. Χρόνια κρατά η υπόθεση  αυτή, αποτελώντας  διελκυστίνδα διαπραγματεύσεων σε μια σειρά Προέδρων των ΗΠΑ, με την ηγεσία του Ιράν  που εδώ και σαράντα τόσα χρόνια το διοικούν οι μουλάδες  Θεοκρατικού καθεστώτος. Ό,τι κατάφεραν οι  προηγούμενοι Πρόεδροι, το ακύρωσε ο Πρόεδρος Τραμπ.   Σε άμεση συνεργασία  με τον Ισραηλινό  Πρωθυπουργό Νετανιάχου, το περασμένο καλοκαίρι  κήρυξαν τον πόλεμο κατά του Ιράν. Αφορμή ήταν το  ότι, κατά τον επί μακρόν πόλεμο στη Γαζα,  η Χαμάς που δρούσε εναντίον του Ισραήλ,  καθοδηγούταν και ενισχυόταν οικονομικά απ’το Ιράν. Ο πόλεμος αυτός κράτησε  δώδεκα μέρες.  Κατ΄αυτόν  οι δυνάμεις τους κατά συνδυασμένο τρόπο  χτύπησαν τα  κέντρα εμπλουτισμού ουρανίου (προς παραγωγή ατομικής βόμβας) ώστε να  τα εξαφανίσουν. Αρχικά εξουδετερώνοντας  την αεροπορία και  αεράμυνά του Ιραν, τελικά κατάφεραν αυτό, ως τότε οι δύο σύμμαχοι, διακήρυξαν. Μάλιστα ο Πρόεδρος Τραμπ καυχιόταν ότι είχαν εξαφανίσει ακόμα και τις βάσεις εκτοξεύσεως των βαλιστικών του πυραύλων. Ως προέκυψε όμως με τον παρόντα  πόλεμο, προφανώς δεν είχαν  καταφέρει να εξαλείψουν  τον κίνδυνο,  να αποκτήσει ατομική βόμβα το Ιράν, στο μέλλον. Απ’το καλοκαίρι,  οι ΗΠΑ  διαπραγματεύονταν με το Ιράν για μήνες προς τον  σκοπό  της εξαλείψεως της δυνατότητας αυτής,  προσχηματικά απ’ότι αποδείχθηκε.   Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε σχετικά: «Έπρεπε να χτυπήσουμε εμείς πρώτοι»,  αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι Ιρανοί σχεδίαζαν κάτι τέτοιο.  Το προ δεκαπενθημέρου χτύπημα από κοινού ΗΠΑ και Ισραήλ, είχε ως αποτέλεσμα το Ιράν να  μη διαθέτει πια ούτε αεροπορία και αεράμυνα αλλά και ούτε Ναυτικό. Τούτο  δήλωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος, λέγοντας: «Το Ιράν δεν διαθέτει πια ούτε Ναυτικό, αφού τους έχουμε βουλιάξει 46 πλοία». Βάσει όλων αυτών, ο Πρόεδρος Τραμπ διατείνονταν με έμφαση  πως ο πόλεμος τελειώνει. Τούτο μάλιστα στην πράξη σηματοδοτούσε η στοχευμένη ενέργεια  που επέτυχε να σκοτώσουν τον αρχηγό της επανάστασης και θρησκευτικό ηγέτη Αχιοτολάχ Αλί Χαμενεΐ. Εκ του πλήγματος αυτού, που πλέον του αφανισμού πολλών μελών της οικογένειας  του, τραγικά, είχε ως παράπλευρη τραγωδία τον φρικτό  θάνατο  εκατοεβδομήντα μαθητριών  από βλήμα τόμαχοκ των ΗΠΑ χτυπώντας  το γυμνάσιό τους, που ήταν δυστυχώς δίπλα στο ισοπεδωθέν κτίριο/καταφύγιο του Χαμενεΐ.

Και ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ απ’τη μια λέγει ότι ο πόλεμος τελειώνει, κάποιες άλλες διφορούμενες  δηλώσεις του περί της εις μάκρος διάρκειας του, οδηγούν  την τιμή του πετρελαίου -πολλοί  λένε ότι αυτό είναι ο τελικός στόχος του εν λόγω πολέμου, κατ’ αντίστοιχο τρόπο προς τα σχετικά προ μηνών γεγονότα στη Βενεζουέλα-  να ανεβοκατεβαίνει απ’τα ~80 (προ της ενάρξεως του πολέμου) στα ~150 $/βαρέλι. Αυτές τις μέρες βρίσκεται γύρω στα  100 $/βαρέλι. Αυτό το ράλι των τιμών του πετρελαίου έχει αρχίσει να έχει πλείστες όσες  παράπλευρες συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία. Άμεση και εμφανώς πρόδηλη υπήρξε η τιμή της βενζίνης στα πρατήρια που λ.χ. εδώ στη χώρα μας από την μέση τιμή του 1,75, έφθασε ήδη στα 2,00 Ευρώ/λίτρο.  Έμμεση, είναι οι τιμές των λιπασμάτων (που πρώτη ύλη τους αλλά και ενέργεια παραγωγής τους  είναι το πετρέλαιο)  που παγκοσμίως σχεδόν διπλασιάστηκαν. Αυτή η τρομακτική αύξηση των λιπασμάτων πλήττει άμεσα την γεωργική παραγωγή, παγκοσμίως. Τελική συνέπεια είναι οι τιμές των γεωργικών προϊόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετς να έχουν πάρει την ανηφόρα, πράγμα που  μετακυλύεται  στις τσέπες του  καταναλωτή. Κατ’αντίστοιχο τρόπο επιβαρύνεται η παραγωγή: ηλεκτρισμού, μεταφορών,  βιομηχανίας κ.λπ. Όλα αυτά σηματοδοτούν  το γεγονός ότι η παγκόσμιος οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση μεταστάθειας, με απρόβλεπτα τελικά αποτελέσματα εάν ο πόλεμος  συνεχιστεί.    

Παρά την αισιόδοξη προσέγγιση που επαναλαμβάνει κάθε τόσο  ο Πρόεδρος περί γρήγορης λήξης του πολέμου, μια ένδειξη ότι η κρίση θα είναι μακρά, είναι το ότι  ο Παγκόσμιος Οργανισμός Ενέργειας τη δωδεκάτη ημέρα από της ενάρξεως του,  προέβη στην απελευθέρωση εκ των στρατηγικών αποθεματικών  πετρελαίου 400 εκατομ. βαρέλια (προς σύγκριση, στην έναρξη του πολέμου  Ρωσίας-Ουκρανίας το 2022 είχε απελευθερώσει 200 εκατομ. βαρέλια). Όπως λέγεται, τούτο  δίδει περιθώριο ενός μηνός για εξισορρόπηση των πραγμάτων, αν ο πόλεμος λήξει σήμερα.

Πέραν αυτού, οι προβλέψεις του Προέδρου διαψεύδονται και από τα γεγονότα, τα απ’την πλευρά των Ιρανών. Αν και δεν διαθέτουν πια αεροπορία και ναυτικό, αυτό που φαίνεται ότι διαθέτουν σε αφθονία μάλιστα, είναι  drowns και  βαλιστικούς πυραύλους. Τα εξ αυτών πολλαπλά κτυπήματα δεν στρέφονται μόνο  κατά του Ισραήλ αλλά και σ’όλες τις χώρες του Κόλπου (Κουβέϊτ, Μπαχρέϊν, ΗΑΕ, Κατάρ, κ.αλ.) εναντίον των εκεί βάσεων των ΗΠΑ, ως και των υποδομών τους, παραγωγής, φορτώσεως και διακινήσεως πετρελαίου. Κυρίως των μεγάλων εγκαταστάσεων κατεργασίας πετρελαίου και LNG. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι κτυπήματα  του Ιράν έχουν πλήξει  καίρια τις εγκαταστάσεις LNG του Κατάρ και η παραγωγή του σταμάτησε, με αποτέλεσμα η παγκόσμια αγορά  LNG έχει στερηθεί  το ~20 %   της  δυναμικότητάς της.   Η διακίνηση του πετρελαίου κατά 20-25% παγκοσμίως γίνεται απ’τον Περσικό Κόλπο, δια των στενών του Ορμούζ. Η επί σκοπό παρεμπόδισης της δια των στενών αυτών διακίνησης πετρελαίου  μέσω τάνκερς προκαλεί ασφυξία στο παγκόσμιο εμπόριο. Με δεδομένο δε ότι κατά την πρώτη διακήρυξη του νεοεκλεγέντος ηγέτη  του Ιράν, Μοτζτάμπα  Χαμενεΐ,  ο από μέρους του Ιράν  έλεγχος των στενών  αυτών, αποτελεί πια στρατηγικό τους όπλο και στόχο, που συνεπάγεται ότι η παγκόσμια αγορά πετρελαίου αποστερείται το 20-25 % εφοδιασμού αυτής. Απ’όλη αυτή την τραγωδία, υπάρχει και κάποιος που είναι κερδισμένος. Τούτος είναι ο Πούτιν, βλέποντας την τιμή του εξαγόμενου πετρελαίου της χώρας του να διπλασιάζεται (από ~35  στα ~70 $/βαρέλι). Χαμένοι, πέραν των δύστυχων και κατεστραμμένων Ιρανών αλλά και των άλλων λαών των κρατών του Κόλπου ως και αυτού του Ισραήλ, είναι  οι απλοί και φτωχοί όλου του Κόσμου. Αυτοί που αισθάνονται βαριά την ανάσα της ανέχειας, απόλυτης φτώχειας ακόμα  και πείνας απ’την εκτόξευση των τιμών των ειδών διαβίωσης, παγκοσμίως.      

 Λέγεται: «Όταν τα βουβάλια χτυπιούνται μεταξύ τους στο έλος, τότε κάτω απ’ τα ποδάρια τους συνθλίβονται τα βατράχια». Βατράχια στην περίπτωσή μας  είμαστε οι απλοί, φτωχοί άνθρωποι  της Υφηλίου.  Το μόνο που ελπίζει πια η ανθρωπότητα είναι να υπάρξει καταλλαγή στα μυαλά των τρανών που ξεκίνησαν τον πόλεμο, με πρώτο τον «ειρηνοποιό» Τράμπ και να σταματήσουν αυτόν. Άμποτε! 

Ιορδανία και … Ο “οδικός άξονας Καλλονής- Σιγρίου”

 

Ιορδανία και … Ο “οδικός άξονας Καλλονής- Σιγρίου”

Μου το είπανε, μου άρεσε και το καταγράφω :

Από το 2019 αντιδήμαρχος του Δήμου Δυτικής Λέσβου έχει εκλεγεί και επανεκλέχθηκε  το 2023  ο Ιορδάνης Ιορδάνου του Ευαγγέλου (δευτεροξάδερφός μου). Από το το 2023 εξελέγη Πρόεδρος της Κοινότητας Αντίσσης   ο Ιορδάνης Ιορδάνου του Ηλία  (δευτερο-ξάδερφός μου κι’ αυτός). Προ έτους,  Πρόεδρος του πολιτιστικού Συλλόγου της Άντισσας «ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ» εκλέχθηκε ο Προκόπης Ιορδάνου του Παναγιώτη (μικροανιψιός μου).                                       . Έτσι ο πνευματώδης του χωριού, παρατηρώντας ότι όλα τα αξιώματα στην γενέτειρά μου τα έχουν καταλάβει απ’ το σόϊ των Γιορντάνηδων έγραψε, στο fb  του :

«Τούτο το χωριό δεν πρέπει πια να το λένε Άντισσα, αλλά … Ιορδανία».

Και ο κακεντρεχής και ζηλόφθων, έκανε από κάτω, σχόλιο:

«Είναι κι ο άλλος τους στην Αθήνα, που λέει ότι έκανε τον “οδικό άξονα Καλλονής- Σιγρίου”. Χα χα χα χα!!»