Η απαξίωση των Κοινοτήτων. ΄Αρθρο μου στην Αιολίας λόγος/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

 

σελ .6                                 ΔHMOKPAΤΗΣ                                   Σαββατοκύριακο 9 Μαΐου 2026

 

Αιολίας λόγος

Η απαξίωση των Κοινοτήτων.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Η άμεση Δημοκρατία, περίλαμπρο δημιούργημα του σπινθηροβόλου αρχαιοελληνικού πνεύματος υπηρετούσε τον πολίτη δίνοντας άμεσα  λύσεις στα προβλήματα του στην εκκλησία του Δήμου. Την έχουν υμνήσει ανά τους αιώνες τα μεγαλύτερα πνεύματα της διανόησης της υφηλίου. Η Αθήνα υπήρξε η κοιτίδα της άμεσης δημοκρατίας. Η Ρώμη  αυτή, της δι΄ αντιπροσώπων δημοκρατίας.  Η τελευταία, ακολουθείται απ’τους λαούς του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου. Η  άμεση δημοκρατία του Κλεισθένη και του Περικλή,  μπορεί να αναστηθεί σήμερα με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Η σχετική δυνατότητα που παρέχει το internet με συστήματα όπως το ZOOM  κ.άλ., που ήδη εφαρμόζονται σε συνδικαλιστικούς φορείς, πιστεύω ότι στο μέλλον θα δώσει τη δυνατότητα να αποκαταστηθεί η άμεση δημοκρατία. Για το κάθε θέμα, δημοψηφισματικά θα έλεγα, ο καθένας θα έχει τη δυνατότητα  να ψηφίζει και η ψήφος του να μετρά. Έτσι,   όποιο πρόβλημα θα αντιμετωπίζεται άμεσα δια  της προσφυγής στη γνώμη όλων των  πολιτών.

Αν τελικά μέσω της τεχνολογίας αποκατασταθεί στο μέλλον η άμεση δημοκρατία τότε   ο απλός πολίτης θα αποκτήσει ισχύ και η ψήφος του  νόημα και περιεχόμενο. Κατά τους  απ’την κλασική εποχή παρεμβληθέντες αιώνες  με αριστοκρατίες, απολυταρχίες, αυτοκρατορίες κ.λπ.  οι πολίτες βρίσκονταν στην αφάνεια. Δεν είχαν  ψήφο αλλά ακόμα ούτε και φωνή.  Στη Γαλλική επανάσταση το 1789 με την δημιουργία της Εθνικής Συνέλευσης  επιβλήθηκε στην πράξη η δι’ αντιπροσώπων διακυβέρνηση, που ακολουθείται σήμερα σ’όλο τον Δυτικό Κόσμο.       

Τα πρωτόλεια κύτταρα της Κοινωνίας, οι οικογένειες οργανωνόμενες σιγά σιγά μορφοποίησαν τις κοινότητες. Τούτες  έχουν καταγράψει λαμπρές σελίδες στις δέλτους της Ιστορίας ανά τους αιώνες. Η Αθηναϊκή δημοκρατία είναι το κλασικότερο παράδειγμα.  Για τον νεότερο Ελληνισμό  μέσα στη μαύρη περίοδο της υπό τον βάρβαρο Οθωμανό δυνάστη σκλαβιάς, οι κοινότητες αποτέλεσαν τη  βάση στήριξης,  τόνωσης και ελπίδας του υπόδουλου ραγιά. Λαμπρό παράδειγμα,  τα Αμπελάκια του Κισσάβου, που μέσα στο ζόφο της καταπίεσης των Οθωμανών κατόρθωσαν απ’τον 18^ο αιώνα δια  της αυτοδιαχείρισης  να δημιουργήσουν πλούτο, παιδεία και προκοπή για όλους τους Αμπελακιώτες. Αυτά, αποτέλεσαν το παράδειγμα προς μίμηση όλων των   υπόδουλων Ρωμιών.

Από της απελευθέρωσής μας, εδώ και δύο  αιώνες η κεντρική εξουσία αναγνωρίζοντας την αξία των κοινοτήτων,  τους έδωσε  βαθμούς ελευθερίας σε ότι αφορούσε τη διαχείριση των πραγμάτων  του τόπου τους.

Διοικούνταν από  Συμβούλια που  είχαν αυτονομία,  αυτοδιοικητική ανεξαρτησία και το κυριότερο δικό τους ταμείο, ως τη μεταρρύθμιση «Καποδίστριας».  Ο αριθμός των κοινοτήτων της χώρας μας ως τα τέλη του 20^ου αιώνα, ήταν περίπου 5.300. Οι  Κοινότητες αυτές  μαζί με τους 400 περίπου δήμους αποτελούσαν το σύνολο των Οργανισμών Τοπικών Αυτοδιοίκησης(ΟΤΑ). Τούτο κράτησε για ~170 χρόνια, ως  που ήρθε το σχέδιο «Καπποδίστριας», με νόμο για τη μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης το 1997. Τον προαναφερθέντα αριθμό των ΟΤΑ, ο «Καποδίστριας» συμπύκνωσε σε 900 Δήμους και 100 τόσες κοινότητες. Καθένας των  Καποδιστριακών  Δήμων είχε μία έδρα και πέντε έξι  δορυφορούμενες κοινότητες.  Η εν λόγω μεταρρύθμιση, πραγματοποιήθηκε υπό την ισχυρή επιρροή των κατευθυντηρίων γραμμών  της Ε.Ε. Αποσκοπούσε,  πέραν του εκσυγχρονισμού της Δημόσιας Διοίκησης και στην αποκέντρωση, ενώ συνδέθηκε άμεσα με την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων. Από της εφαρμογής του «Καποδίστριας» άρχισε στην πράξη η αποδυνάμωση των κοινοτήτων. 

Τα προαναφερθέντα, φαίνεται δεν ικανοποιούσαν το Διευθυντήριο της Ε.Ε. και σε λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια,  το 2010 εφαρμόστηκε η αναδιάρθρωση της αρχιτεκτονικής των ΟΤΑ. όπως την είπαν, με το σχέδιο «Καλλικράτης».  Έτσι, δημιουργούνταν ευρύτερες γεωγραφικές ενότητες Δήμων προς καλύτερη οργάνωση  και διοίκηση, όπως διατείνονταν  οι σχετικώς επισπεύδοντες. Με την εφαρμογή νέου νόμου το 2010, οι περί τους χίλιους ΟΤΑ  συρρικνώθηκαν κατά τα 2/3,  σε 325 Δήμους. Μεταξύ αυτών και ο Δήμος Τέρας Λέσβου. Για τον νόμο  αυτόν  σκληρά πάλεψα προ  της ψηφίσεως ακόμη,  με την δημιουργία της επιτροπής αγώνα «ΟΧΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΟΛΗ Η ΛΕΣΒΟΣ»  που τα μέλη της έφθασαν στα δεκαπέντε χιλιάδες όταν ο αγώνας μας  κορυφώθηκε το 2019, λίγο προ της νέας νομοθετικής ρύθμισης. Τότε που οι  325 Δήμοι έγιναν 332, μεταξύ αυτών και ο Δήμος Δυτικής Λέσβου.          

Αν ο «Καποδίστριας» αποδυνάμωσε τις Κοινότητες, ο «Καλλικράτης» τις αποτελείωσε. Υπήρξε στην κυριολεξία ένας κοινοτητοκτόνος νόμος. Αποτέλεσμα, η όποια απόφαση αφορά σε ένα πρόβλημα, θέμα, έργο μιας συγκεκριμένης κοινότητας δεν προχωρά, δεν υλοποιείται αν δεν ληφθεί απόφαση στο Δημοτικό Συμβούλιο του σχετικού  Δήμου. Το δεδομένο δε, ότι η κάθε Κοινότητα δεν διαθέτει δικό της ταμείο καθιστά αυτή άμεσα εξαρτώμενη από τη θέληση του Δημάρχου στο να γίνει κάτι σε συγκεκριμένη Κοινότητα. Αν δε τύχει ο Κοινοτάρχης να είναι της αντιπάλου  παρατάξεως, τότε τα όποια έργα στην κοινότητα αυτή … τα βλέπουν με το κιάλι “εις το απώτερο μέλλον”. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της στρεβλότητας είναι ότι ικανά στελέχη της τοπικής κοινωνίας στην κάθε κοινότητα, αποφεύγουν να πλαισιώσουν τα ψηφοδέλτια κατά τις  δημοτικές εκλογές, αφού η παρουσία τους  αν εκλεγούν, έχει  απλά  διακοσμητικό χαρακτήρα.      

Η γύμνια των Κοινοτήτων δυστυχώς κατεφάνει στο νησί μας κατά τον πιο εναργή τρόπο,  τούτο τον καιρό με τον όλεθρο του αφθώδους πυρετού. Ευτυχώς που υπάρχουν οι Συνεταιρισμοί που έχουν υποκαταστήσει τις Κοινότητες στην κινητοποίηση, στις διεκδικήσεις και στην εν γένει  δράση των κτηνοτρόφων μας. Τελείως αδύναμες, ισχνές και ανίκανες οι διοικήσεις των κοινοτήτων των χωριών μας δεν έχουν το κύρος, τη δύναμη και την έξωθεν καλή μαρτυρία στο να δημιουργήσουν πανστρατιά κινητοποίησης για τα δίκαια των κτηνοτρόφων μας. 

 Οι προ «Καποδίστρια» πανίσχυρες κοινότητες  (~70 τον αριθμό) με το συνδικαλιστικό τους όργανο την  Ένωση  Δήμων και Κοινοτήτων Λέσβου, είχαν την δύναμη  η θέλησή τους να γίνεται  σεβαστή απ’ όλους τους κρατούντες. Σήμερα, με την τραγωδία του αφθώδους πυρετού, σεισμό θα είχαν κάνει για την προβολή του δράματος που αντιμετωπίζει η Λεσβιακή κοινωνία λόγω της αλλοπρόσαλλης αντιμετώπισής του  απ’το Κράτος. Αυτή, που  πάει να εξαφανίσει το 70% της Λεσβιακής οικονομίας πράγμα που θα επιφέρει τον παντελή αφανισμό  ανθρώπων απ’την ύπαιθρο και την ερήμωση αυτής.   

Στη γενική αυτή απαξίωση των κοινοτήτων, η κάθε κοινότητα μέσα στη δίνη  των καιρών, μοιάζει μ’ένα καράβι σε τρικυμισμένη θάλασσα χωρίς καπετάνιο.  Χαρακτηριστική περίπτωση αυτή της γενέτειράς   μου, Άντισσας,  που το  Τ.Σ. της, ελλείψει μάλιστα  αντιπολίτευσης, είναι ισχνό, ανίσχυρο, αναρμόδιο,  έχοντα  ρόλο και μόνο διακοσμητικής παρουσίας.    

Η Κορύφωση του δράματος του Ελληνικού Λαού. Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ 18.04.2026

 σελ. 6                             ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                             Σαββατοκύριακο 18 Απριλίου 2026

 Αιολίας λόγος

Η Κορύφωση του δράματος του Ελληνικού Λαού.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Άνοιξη πια και ζήσαμε την κορύφωση του δράματος με την σταυρική Του θυσία. Κι αν μεν η κορύφωση των παθών του Θεανθρώπου έφερε με την ανάστασή Του την λύτρωση του  ανθρώπου απ’τις αμαρτίες  του, τέτοια  λύτρωση  απ’τα πάθη του, του Ελληνικού λαού δεν φαίνεται να υπάρξει  ετούτη δω την Άνοιξη. . Αντίθετα, η κορύφωση των παθών του ατυχώς βρίσκεται στο απόγειό της.

Τούτο σηματοδοτείται με τις πολλές  αμαρτίες της Κυβέρνησης των αρίστων. Η πιο πρόσφατη, η για πολλοστή φορά εκδηλούμενη, που την έφερε στην επιφάνεια την τελευταία εβδομάδα  η νέα παραγγελία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας η σχετική με  το περιβόητο πια σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Του σκανδάλου,  λόγω των  όποιων σχετικών  παρεμβάσεων Βουλευτών της Ν.Δ., αυτή τη φορά ένδεκα (11)!! Αυτό είναι συνέχεια προηγουμένων, με κορυφαίους του δράματος, τους πρώην Υπουργούς και κομπάρσους τους “φραπέδες”, τους “χασάπηδες” και τους άλλους με τις Lamporgini και Ferrari.  Και βρισκόμαστε ακόμη στη διερεύνηση των ετών 2021 και 2022. Προφανώς θα ακολουθήσουν αντίστοιχες και για τα υπόλοιπα χρόνια, πράγμα που έκανε τον Αντιπρόεδρο της Ν.Δ., Άδωνη Γεωργιάδη, να ομιλεί περί στόχευσης της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας κατά της Ελληνικής Κυβέρνησης. Όπως και να ‘χουν τα πράγματα αυτό που είναι δεδομένο είναι ότι τα λεφτά που θα έπρεπε να πάνε στους δικαιούχους αγρότες, κατέληξαν στα θυλάκια των της Ν.Δ., “δικών μας παιδιών”.

Άλλο δράμα που βρίσκεται  στο αποκορύφωμά του  είναι αυτό της τραγωδίας των Τεμπών, της θυσίας των 57 αδικοχαμένων νέων μας, λόγω της ανεπάρκειας της όλης κρατικής δομής. Ύστερα από απερίγραπτες δαιδαλώδεις πορείες και διαδρομές που κράτησαν τρία ολόκληρα χρόνια η υπόθεση φθάνει επί τέλους στο ακροατήριο. Σε αίθουσα στην Λάρισα, που η ανακαίνισή της κόστισε ~1.500.000 Ευρώ. Όπως πολύκροτη υπήρξε η τρίχρονη πορεία απ’την ημέρα του δράματος(28/2/2023) ως σήμερα, αντίστοιχα πολύκροτη υπήρξε και η διαδικασία της έναρξης της δίκης στην αίθουσα αυτή, για το  είδος, το μέγεθος, τη διαρρύθμιση της, και την κάθε είδους λόγω αυτής φόρτιση,  την άκρως προβληματική κατά τους γονείς, συγγενείς και δικηγόρους των τραγικών θυμάτων. Με κομμένη την ανάσα ο Ελληνικός Λαός παρακολουθεί την δίκη, που διακόπηκε για μετά το Πάσχα.  .

Η εξ ίσου περιβόητη υπόθεση των παρακολουθήσεων  που ξέσπασε  την Άνοιξη του 2022 με το διαβόητο λογισμικό Pretador, επαναπαρουσιάσθηκε. Αρχικά αυτοί που είχαν παρακολουθηθεί ήταν ο τότε Ευρωβουλευτής και νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ν.Ανδρουλάκης και ένας δημοσιογράφος. Το θέμα κάτω απ’το σφυροκόπημα σύσσωμης της αντιπολίτευσης,  είχε το αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε παραίτηση ο  Διευθυντής του πολιτικού του γραφείο  του Πρωθυπουργού Ν.Δημητριάδης (ανιψός του)  και ο επικεφαλής της ΕΥΠ (υπηρεσιακά  ανήκει στον Πρωθυπουργό) και    τελικά έφθασε  στο Κοινοβούλιο όπου ο Κυρ.Μητσοτάκης αναγκάστηκε να δεχθεί τη δημιουργία  εξεταστικής επιτροπής. Μια καθαρά προσχηματική επιτροπή, αφού δεν εκλήθη κανείς άμεσα εμπλεκόμενος, ούτε  ο επί τούτου αποπεμφθείς ανιψιός του Πρωθυπουργού και φυσικά ούτε ο ίδιος και τελικά η Κυβερνητική πλειοψηφία  «ξέπλυνε» την υπόθεση.  Τα «παπαγαλάκια» του γκουβέρνου, αυτό που διαλαλούσαν ήταν  ότι τούτο δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμα απ’τα τοξικά τερτίπια της αντιπολίτευσης για να βλάψει την Κυβέρνηση. Εκ των υστέρων  αποδείχθηκε ότι η παρακολούθηση με το Pretador   είχε επεκταθεί σ’ένα ευρύ φάσμα της πολιτικοκοινωνικής μας ζωής, ως, σε δημοσιογράφους, πολιτικούς ακόμη και υπουργούς της Κυβέρνησης, στρατιωτικούς, και απλούς πολίτες. Μετά την παρέλευση τεσσάρων χρόνων, τέλη Φεβρουαρίου δικαστήριο “ομίλησε”  καταδικάζοντας  τέσσερις επιχειρηματίες  σε 126 χρόνια φυλάκιση για  παράνομες  παρακολουθήσεις με το Pretador. Έτσι κατέρρευσε το σχετικό αφήγημα της Κυβέρνησης. Και τώρα έχουμε τα απόνερα της καταδίκης αυτής αφού  ο ένας εξ αυτών, ο Ταλ Ντίλιαν, (ιδρυτής της Intellexa), «αρνείται να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος» όπως είπε, απειλώντας  να αποκαλύψει τις σχέσεις του Μαξίμου με το σκάνδαλο των υποκλοπών. Η φράση του «δεν θα πέσω μόνος μου» αφήνει να εννοηθεί άμεση εμπλοκή της Κυβέρνησης, στρέφοντας τις βολές του κατά του Κυρ.Μητσοτάκη, και ετοιμάζεται να καταθέσει έφεση. Οψόμεθα!

Άλλες θεσμικές ατασθαλίες της χώρας μας, της καταμαρτυρούνται ατυχώς σε διεθνές επίπεδο, κάθε τόσο. Μία εξ αυτών, χαρακτηριστική, αφορά στην «ελευθερία του τύπου». Αναφέρεται ότι η σχετική θέση της χώρας μας  παγκοσμίως είναι η 89^η  (μία πιο κάτω από πέρυσι) επί συνόλου 180 χωρών.

Και αν μεν όλα αυτά δεν αγγίζουν άμεσα  την τσέπη του απλού  πολίτη, αυτό που του την αδειάζει στην κυριολεξία,   είναι η χρόνια ακρίβεια.  Η αγοραστική δυνατότητα του είναι τέτοια που ο μισθός ή η σύνταξή του φθάνουν δεν φθάνουν, ως τις 20 του κάθε μήνα. Ας ληφθεί υπ’ όψη ότι το 2025  ο ετήσιος πληθωρισμό ήταν 2,6% όταν λ.χ. στην Γερμανία ήταν 2%. Ακόμη  ο κατώτατος μισθός στη Γερμανία ξεπερνά τα 2.200 Ευρώ, έναντι των 920 Ευρώ μόνο στη χώρα μας. Έτσι  η αγοραστική δύναμη του Έλληνα είναι πρόδηλο είναι πολύ πολύ χαμηλότερη  εκείνης του Γερμανού. Συγκριτικά πάντως,  βρίσκεται σε αρνητική απόκλιση μεγάλη έναντι αυτής που είχε προ 20ετιας. Μία παράμετρος του επιβαρύνει πολύ την τσέπη του είναι η τιμή της βενζίνης, που ατυχώς βρισκόμαστε  μεταξύ 3^ης-5^ης  ακριβότερης θέσης στην Ε.Ε. Άλλα που επιβαρύνουν τον Έλληνα είναι ο ηλεκτρισμός, τα νωπά λαχανικά, το λάδι, τα ψάρια, το κρέας κ.άλ. Για το τελευταίο, μεταξύ 2024 και σήμερα, οι τιμές του αυξήθηκαν κατά 40-50 %.   Γενικά  αναφέρεται ότι η  αγοραστική ικανότητα του Έλληνα δυστυχώς βρίσκεται στην τελευταία θέση μεταξύ των 27 χωρών της Ε.Ε.!

Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι η Κορύφωση του δράματος του Ελληνικού Λαού βρίσκεται στο ζενίθ. Δυστυχώς σημάδι ανάστασης δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ειδικότερα τούτο είναι ακόμη χειρότερο  για τον Λεσβιακό λαό μετά την οργή του «αφθώδους πυρετού» που τον έχει χτυπήσει.

Σ’αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η τραγωδία που περνά ο Κόσμος όλος με την κήρυξη του πολέμου απ’τον «ειρηνοποιό» πλανητάρχη Τραμπ και τον συνέταιρό του Νετανιαχου κατά του Ιράν μ’όλες τις απερίγραπτες δυσμενείς συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία.   

 Θεός να βάλει  το χέρι του!    

Τρίτωσε το κακό; Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος¨/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ 28.03.2026

 

σελ. 11                              ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                                  Σαββατοκυριακο 28 Μαρτίου 2026

  

Αιολίας λόγος

Τρίτωσε το κακό;

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια  οι μεγάλοι φίλοι, σύμμαχοι και εταίροι μας στην Ε.Ε.  ανάγκασαν τη χώρα μας να «πτωχεύσει», καταφέρνοντας να ρίξουν το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα, σ’αυτό των άλλων Βαλκάνιων. Έτσι  την επιδιωκόμενη  εξίσωση μας στο βιοτικό επίπεδο με τους άλλους λαούς της Ε.Ε.  τη βλέπουμε πια με το κιάλι. Δυστυχώς, πλέον αυτής της τραγωδίας, το νησί μας την ίδια περίοδο χτυπήθηκε από  τρεις απανωτές οργές.   

 Πρώτη, η «εισβολή» των παράνομων μεταναστών. Πάνω από ένα εκατομμύριο δύσμοιρων ανθρώπων από κάθε μεριά της Υφηλίου πέρασαν απ’το νησί μας, συνωστιζώμενοι κατά χιλιάδες και επί μακρόν γύρω από την Μυτιλήνη. Τα διεθνή μέσα,  τύπος, ραδιόφωνα και τηλεόραση καθημερινά σχεδόν αναφερόντουσαν στο νησί μας. Η προβολή του, παγκόσμια. Όμως από αρνητική πλευρά. Διεθνείς προσωπικότητες ήρθαν στο νησί, μέχρι και Πάπας ήρθε (πρώτη φορά στα 2.000 χρόνια της παπικής έδρας),  στο να δείξει την συμπαράστασή του  στους δυστυχείς παράνομους μετανάστες αλλά και να ευλογήσει τους Λέσβιους που δείχνοντας όλο το μεγαλείο της φιλαλληλίας  τους, έδωσαν το περίσσευμα ψυχής,  φιλοξενώντας τους. Το τελικό αποτέλεσμα ο τουρισμός μας εκ της αρνητικής αυτής διαφήμισης καταβαραθρώθηκε. Έγραφα  σε σχετικό άρθρο μου το 2018: «Σήμερα τέλος, με τη χαίνουσα πληγή την εκ της ασταμάτητης προσφυγικής πλημμυρίδας, το νησί μας καταδικάζεται  στο διηνεκές να είναι  μίζερο, υπανάπτυκτο και ερημούμενο από Έλληνες κατοίκους. Μήπως  τελικά αυτός είναι στόχος κάποιων ;;» Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, ατυχώς ο τουρισμός  στο νησί μας καρκινοβατεί ακόμα.

Δεύτερη, η παραγωγική καθίζηση του άλλοτε κραταιού ελαιώνα της Λέσβου. Τούτος, με τα 10.000.000 και πλέον  ελαιόδενδρα  κάποτε παρήγαγε  ~30.000 τόνους λάδι το χρόνο (~10% της πανελλήνιας παραγωγής). Ατυχώς τελευταία, μαστίζεται   από  ακαρπία. Την περίοδο 2023-2024 το λάδι που παρήγαγε ήταν μόνο 3.000 τόνοι! Αυτό, ως αποτέλεσμα της κλιματικής κρίσης, που  η Λέσβος τη βίωσε με παρατεταμένη ανομβρία.  Η ακαρπία, έχει ατυχώς οδηγήσει σε εγκατάλειψη του άλλοτε χρυσοφόρου αυτού πόρου.

Αποτέλεσμα των αρνητικών επιδόσεων των δύο προαναφερθέντων βασικών  πυλώνων της  οικονομίας του νησιού, υπήρξε η περαιτέρω μείωση του πληθυσμού του. Από 86.496 (εξ αυτών ~10.000 Αλβανοί) κατοίκους το 2011 στους 83.755  το 2021. Ήτοι μείωση του γηγενή πληθυσμού κατά 3,60 %  (όταν πανελλαδικά ήταν 3,10 %). Διαχρονικά στα τελευταία εβδομήντα χρόνια το νησί μας συνεχώς αιμορραγεί πληθυσμιακά. Σε άρθρο μου σχετικά με τον αγροτικό τομέα του νησιού μας, το 2016, έγραφα: «Η εξέλιξη του πληθυσμού μας στα τελευταία 60 χρόνια είχε ατυχώς τάση συνεχούς μειώσεως: 126.924 το 1951, 86.496 το 2011 ( εξ ών ~10.000 ξένοι, κυρίως Αλβανοί). Έτσι  καταγράφεται  η αλήθεια. Δηλ. στην περίοδο αυτή χάθηκε το ~40% του γηγενούς πληθυσμού μας. Επειδή δε κατ’αυτή, ο πληθυσμός της πρωτευούσης (Μυτιλήνης) έμεινε σταθερός (~30.000), συνεπάγεται ότι η απώλεια  αυτή (40%) έλαβε χώρα στη Λεσβιακή ύπαιθρο. Δηλ. περίπου 50.000 άνθρωποι χάθηκαν απ’τα χωριά μας. Τούτος ο «χαμένος» πληθυσμός ήταν οι νέοι Λέσβιοι, που μη έχοντας προοπτικές μέλλοντος πήραν των οματιών τους και μετανάστευσαν στην Αυστραλία, Καναδά , Γερμανία, κ.λπ., ή στην Αθήνα και αλλού στην Ελλάδα». Την δεκαετία που πέρασε η μείωση του πληθυσμού   έπληξε  πάλι τα χωριά μας που ατυχώς κινδυνεύουν  πια από ερήμωση.  

Αυτά καταδεικνύονται απ’ένα δυσμενέστατο δείκτη για τη Λέσβο, την αγοραστική δύναμη των κατοίκων της, που είναι μόλις 42,10% του μέσου όρου της Ε.Ε. Τούτο, ως πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, κατατάσσουν την Περιφέρειά Βορ. Αιγαίου στην ουρά, μεταξύ όλων των ευρωπαϊκών περιφερειών και συγκεκριμένα  στην τέταρτη θέση απ’το τέλος.

Τρίτη, η«οργή του Θεού» θα’λεγα, η προ δεκαημέρου εκδήλωση, του αφθώδους πυρετού, των αιγοπροβάτων και βοοειδών στην περιοχή της Πελόπης. Η Κυβέρνηση έχοντας την τραγική εμπειρία της ευλογιάς στη Μακεδονία και Θεσσαλία προ έτους, έστειλε τον καθ’ύλη αρμόδιο υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Χρήστο Κέλλα για να κάνει ότι θα έπρεπε ώστε να προληφθεί η  εξάπλωση της νόσου αλλά και να δώσει λύση στο εξ αυτής οικονομικό-κοινωνικό πρόβλημα των κτηνοτρόφων μας. Σε σύσκεψη στην Περιφέρεια με τον Περιφερειάρχη, βουλευτές και άλλους αρμόδιους του τόπου, η λύση που έδωσε ήταν κατά το «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Έδωσε εντολή να πάψουν άμεσα τα τυροκομεία να παραλαμβάνουν  γάλα. Επίσης να μη εξάγονται  απ’τη Λέσβο ούτε  τα ώριμα  τυριά. Κι αυτό, για μια παρατεταμένη περίοδο. Φυσικά, σφάγια αμνοεριφίων εν όψει του Πάσχα  να μη διακινηθούν εκτός Λέσβου. Πλέον αυτών να θανατωθούν και ταφούν υγειονομικά όλα τα ζώα στις μολυσμένες μονάδες. Ακόμη, μετακινήσεις  ζώων  εκτός αλλά και εντός νησιού να μη επιτρέπεται. Αποτέλεσμα; Ο κακός χαμός. Άμεσες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες των κτηνοτρόφων  λόγω των τρομακτικών οικονομικών συνεπειών, με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στην καρδιά της γαλακτοκομικής περιόδου.

Σ’αυτή τη λογική, εκείνο που σκέφτεται κανείς είναι ότι μόνο απ’το γάλα που θα αχρηστεύονταν, ~250 τόνοι κάθε μέρα, η Λεσβιακή αγορά θα αποστερούταν  ~400.000 Ευρώ. Έτσι, μέχρι τη λήξη της γαλακτοκομικής περιόδου η απώλεια αυτή θα ήταν ~30.000.000 Ευρώ! Τούτα θα  εισέπρατταν οι  κτηνοτρόφοι των 1.700 κοπαδιών, των 350.000 προβάτων του νησιού. Αυτά τα ποσά που θα ανακυκλώνονταν στην αγορά, είναι αντιληπτό ότι θα έλλειπαν και οι συνέπειες για όλο το οικονομικό κύκλωμα του νησιού θα ήταν καταστροφικές. Σ’αυτό θα πρέπει να προστεθεί και η πολλών εκατομμυρίων απώλεια από την μη πώληση των αμνοεριφίων εκτός νησιού. Δεν θα πρέπει να αγνοηθεί και το τρομακτικό κόστος από τη θανάτωση των ζώων των μολυσμένων μονάδων, συνέπεια της οποίας θα είναι η απώλεια της σιρμαγιάς των δυστυχών αυτών κτηνοτρόφων, στους οποίους έλαχε αυτή η οργή.

Στις διαμαρτυρίες, συλλαλητήρια και λοιπές δυναμικές ενέργειες των κτηνοτρόφων μας που ακολούθησαν για  τα τραγικά που θα επακολουθούσαν αν εφαρμόζονταν  τα απ’τον Χρήσ.Κέλλα ορισθέντα, ευτυχώς κάπως διορθώθηκαν με τη σύσκεψη στην Αθήνα του Υπουργού Κώστα Τσιάρα με τους κτηνοτρόφους και τους τυροκόμους του νησιού  μας,  που κατ’ αυτή αποφασίσθηκε το γάλα να παραλαμβάνεται απ’τα τυροκομεία και το σχετικό τίμημα ανά παραγωγό να καταβάλλεται απ’το Κράτος, δεύτερο τα ώριμα τυριά των τυροκομείων να διατεθούν κατά το δυνατό άμεσα εκτός νησιού.  Τούτα τα μέτρα κάπως μετρίασαν το κακό.  

Αυτό που ο θυμόσοφος λαός μας λέει «ήταν καλό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάϊδαρος»  ταιριάζει απόλυτα ατυχώς, στο νησί μας, με τη  τρίτη αυτή οργή που μας χτύπησε. Ας ευχηθούμε,  το εκ τρίτου αυτό  κακό, να είναι το τελευταίο που μας βρήκε.

"Βουβάλια και … βατράχια" Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ.

σελ. 16                                 ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                                 Σαββατοκυριακό 14 Μαρτίου 2026  

 Αιολίας λόγος

Βουβάλια και … βατράχια.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Εδώ και δεκαπέντε  μέρες η γειτονιά μας φλέγεται με τον  αδυσώπητο πόλεμο που έχει αρχίσει στη Μέση Ανατολή.  Ο πόλεμος των ΗΠΑ και Ισραήλ  κατά του Ιράν.  Ο λόγος ένας. Το Ιράν δεν πρέπει με κανένα τρόπο να αποκτήσει ατομική βόμβα. Χρόνια κρατά η υπόθεση  αυτή, αποτελώντας  διελκυστίνδα διαπραγματεύσεων σε μια σειρά Προέδρων των ΗΠΑ, με την ηγεσία του Ιράν  που εδώ και σαράντα τόσα χρόνια το διοικούν οι μουλάδες  Θεοκρατικού καθεστώτος. Ό,τι κατάφεραν οι  προηγούμενοι Πρόεδροι, το ακύρωσε ο Πρόεδρος Τραμπ.   Σε άμεση συνεργασία  με τον Ισραηλινό  Πρωθυπουργό Νετανιάχου, το περασμένο καλοκαίρι  κήρυξαν τον πόλεμο κατά του Ιράν. Αφορμή ήταν το  ότι, κατά τον επί μακρόν πόλεμο στη Γαζα,  η Χαμάς που δρούσε εναντίον του Ισραήλ,  καθοδηγούταν και ενισχυόταν οικονομικά απ’το Ιράν. Ο πόλεμος αυτός κράτησε  δώδεκα μέρες.  Κατ΄αυτόν  οι δυνάμεις τους κατά συνδυασμένο τρόπο  χτύπησαν τα  κέντρα εμπλουτισμού ουρανίου (προς παραγωγή ατομικής βόμβας) ώστε να  τα εξαφανίσουν. Αρχικά εξουδετερώνοντας  την αεροπορία και  αεράμυνά του Ιραν, τελικά κατάφεραν αυτό, ως τότε οι δύο σύμμαχοι, διακήρυξαν. Μάλιστα ο Πρόεδρος Τραμπ καυχιόταν ότι είχαν εξαφανίσει ακόμα και τις βάσεις εκτοξεύσεως των βαλιστικών του πυραύλων. Ως προέκυψε όμως με τον παρόντα  πόλεμο, προφανώς δεν είχαν  καταφέρει να εξαλείψουν  τον κίνδυνο,  να αποκτήσει ατομική βόμβα το Ιράν, στο μέλλον. Απ’το καλοκαίρι,  οι ΗΠΑ  διαπραγματεύονταν με το Ιράν για μήνες προς τον  σκοπό  της εξαλείψεως της δυνατότητας αυτής,  προσχηματικά απ’ότι αποδείχθηκε.   Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τραμπ δήλωσε σχετικά: «Έπρεπε να χτυπήσουμε εμείς πρώτοι»,  αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι Ιρανοί σχεδίαζαν κάτι τέτοιο.  Το προ δεκαπενθημέρου χτύπημα από κοινού ΗΠΑ και Ισραήλ, είχε ως αποτέλεσμα το Ιράν να  μη διαθέτει πια ούτε αεροπορία και αεράμυνα αλλά και ούτε Ναυτικό. Τούτο  δήλωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος, λέγοντας: «Το Ιράν δεν διαθέτει πια ούτε Ναυτικό, αφού τους έχουμε βουλιάξει 46 πλοία». Βάσει όλων αυτών, ο Πρόεδρος Τραμπ διατείνονταν με έμφαση  πως ο πόλεμος τελειώνει. Τούτο μάλιστα στην πράξη σηματοδοτούσε η στοχευμένη ενέργεια  που επέτυχε να σκοτώσουν τον αρχηγό της επανάστασης και θρησκευτικό ηγέτη Αχιοτολάχ Αλί Χαμενεΐ. Εκ του πλήγματος αυτού, που πλέον του αφανισμού πολλών μελών της οικογένειας  του, τραγικά, είχε ως παράπλευρη τραγωδία τον φρικτό  θάνατο  εκατοεβδομήντα μαθητριών  από βλήμα τόμαχοκ των ΗΠΑ χτυπώντας  το γυμνάσιό τους, που ήταν δυστυχώς δίπλα στο ισοπεδωθέν κτίριο/καταφύγιο του Χαμενεΐ.

Και ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ απ’τη μια λέγει ότι ο πόλεμος τελειώνει, κάποιες άλλες διφορούμενες  δηλώσεις του περί της εις μάκρος διάρκειας του, οδηγούν  την τιμή του πετρελαίου -πολλοί  λένε ότι αυτό είναι ο τελικός στόχος του εν λόγω πολέμου, κατ’ αντίστοιχο τρόπο προς τα σχετικά προ μηνών γεγονότα στη Βενεζουέλα-  να ανεβοκατεβαίνει απ’τα ~80 (προ της ενάρξεως του πολέμου) στα ~150 $/βαρέλι. Αυτές τις μέρες βρίσκεται γύρω στα  100 $/βαρέλι. Αυτό το ράλι των τιμών του πετρελαίου έχει αρχίσει να έχει πλείστες όσες  παράπλευρες συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία. Άμεση και εμφανώς πρόδηλη υπήρξε η τιμή της βενζίνης στα πρατήρια που λ.χ. εδώ στη χώρα μας από την μέση τιμή του 1,75, έφθασε ήδη στα 2,00 Ευρώ/λίτρο.  Έμμεση, είναι οι τιμές των λιπασμάτων (που πρώτη ύλη τους αλλά και ενέργεια παραγωγής τους  είναι το πετρέλαιο)  που παγκοσμίως σχεδόν διπλασιάστηκαν. Αυτή η τρομακτική αύξηση των λιπασμάτων πλήττει άμεσα την γεωργική παραγωγή, παγκοσμίως. Τελική συνέπεια είναι οι τιμές των γεωργικών προϊόντων στα ράφια των σούπερ μάρκετς να έχουν πάρει την ανηφόρα, πράγμα που  μετακυλύεται  στις τσέπες του  καταναλωτή. Κατ’αντίστοιχο τρόπο επιβαρύνεται η παραγωγή: ηλεκτρισμού, μεταφορών,  βιομηχανίας κ.λπ. Όλα αυτά σηματοδοτούν  το γεγονός ότι η παγκόσμιος οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση μεταστάθειας, με απρόβλεπτα τελικά αποτελέσματα εάν ο πόλεμος  συνεχιστεί.    

Παρά την αισιόδοξη προσέγγιση που επαναλαμβάνει κάθε τόσο  ο Πρόεδρος περί γρήγορης λήξης του πολέμου, μια ένδειξη ότι η κρίση θα είναι μακρά, είναι το ότι  ο Παγκόσμιος Οργανισμός Ενέργειας τη δωδεκάτη ημέρα από της ενάρξεως του,  προέβη στην απελευθέρωση εκ των στρατηγικών αποθεματικών  πετρελαίου 400 εκατομ. βαρέλια (προς σύγκριση, στην έναρξη του πολέμου  Ρωσίας-Ουκρανίας το 2022 είχε απελευθερώσει 200 εκατομ. βαρέλια). Όπως λέγεται, τούτο  δίδει περιθώριο ενός μηνός για εξισορρόπηση των πραγμάτων, αν ο πόλεμος λήξει σήμερα.

Πέραν αυτού, οι προβλέψεις του Προέδρου διαψεύδονται και από τα γεγονότα, τα απ’την πλευρά των Ιρανών. Αν και δεν διαθέτουν πια αεροπορία και ναυτικό, αυτό που φαίνεται ότι διαθέτουν σε αφθονία μάλιστα, είναι  drowns και  βαλιστικούς πυραύλους. Τα εξ αυτών πολλαπλά κτυπήματα δεν στρέφονται μόνο  κατά του Ισραήλ αλλά και σ’όλες τις χώρες του Κόλπου (Κουβέϊτ, Μπαχρέϊν, ΗΑΕ, Κατάρ, κ.αλ.) εναντίον των εκεί βάσεων των ΗΠΑ, ως και των υποδομών τους, παραγωγής, φορτώσεως και διακινήσεως πετρελαίου. Κυρίως των μεγάλων εγκαταστάσεων κατεργασίας πετρελαίου και LNG. Αξιοπρόσεκτο είναι ότι κτυπήματα  του Ιράν έχουν πλήξει  καίρια τις εγκαταστάσεις LNG του Κατάρ και η παραγωγή του σταμάτησε, με αποτέλεσμα η παγκόσμια αγορά  LNG έχει στερηθεί  το ~20 %   της  δυναμικότητάς της.   Η διακίνηση του πετρελαίου κατά 20-25% παγκοσμίως γίνεται απ’τον Περσικό Κόλπο, δια των στενών του Ορμούζ. Η επί σκοπό παρεμπόδισης της δια των στενών αυτών διακίνησης πετρελαίου  μέσω τάνκερς προκαλεί ασφυξία στο παγκόσμιο εμπόριο. Με δεδομένο δε ότι κατά την πρώτη διακήρυξη του νεοεκλεγέντος ηγέτη  του Ιράν, Μοτζτάμπα  Χαμενεΐ,  ο από μέρους του Ιράν  έλεγχος των στενών  αυτών, αποτελεί πια στρατηγικό τους όπλο και στόχο, που συνεπάγεται ότι η παγκόσμια αγορά πετρελαίου αποστερείται το 20-25 % εφοδιασμού αυτής. Απ’όλη αυτή την τραγωδία, υπάρχει και κάποιος που είναι κερδισμένος. Τούτος είναι ο Πούτιν, βλέποντας την τιμή του εξαγόμενου πετρελαίου της χώρας του να διπλασιάζεται (από ~35  στα ~70 $/βαρέλι). Χαμένοι, πέραν των δύστυχων και κατεστραμμένων Ιρανών αλλά και των άλλων λαών των κρατών του Κόλπου ως και αυτού του Ισραήλ, είναι  οι απλοί και φτωχοί όλου του Κόσμου. Αυτοί που αισθάνονται βαριά την ανάσα της ανέχειας, απόλυτης φτώχειας ακόμα  και πείνας απ’την εκτόξευση των τιμών των ειδών διαβίωσης, παγκοσμίως.      

 Λέγεται: «Όταν τα βουβάλια χτυπιούνται μεταξύ τους στο έλος, τότε κάτω απ’ τα ποδάρια τους συνθλίβονται τα βατράχια». Βατράχια στην περίπτωσή μας  είμαστε οι απλοί, φτωχοί άνθρωποι  της Υφηλίου.  Το μόνο που ελπίζει πια η ανθρωπότητα είναι να υπάρξει καταλλαγή στα μυαλά των τρανών που ξεκίνησαν τον πόλεμο, με πρώτο τον «ειρηνοποιό» Τράμπ και να σταματήσουν αυτόν. Άμποτε! 

Ιορδανία και … Ο “οδικός άξονας Καλλονής- Σιγρίου”

 

Ιορδανία και … Ο “οδικός άξονας Καλλονής- Σιγρίου”

Μου το είπανε, μου άρεσε και το καταγράφω :

Από το 2019 αντιδήμαρχος του Δήμου Δυτικής Λέσβου έχει εκλεγεί και επανεκλέχθηκε  το 2023  ο Ιορδάνης Ιορδάνου του Ευαγγέλου (δευτεροξάδερφός μου). Από το το 2023 εξελέγη Πρόεδρος της Κοινότητας Αντίσσης   ο Ιορδάνης Ιορδάνου του Ηλία  (δευτερο-ξάδερφός μου κι’ αυτός). Προ έτους,  Πρόεδρος του πολιτιστικού Συλλόγου της Άντισσας «ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ» εκλέχθηκε ο Προκόπης Ιορδάνου του Παναγιώτη (μικροανιψιός μου).                                       . Έτσι ο πνευματώδης του χωριού, παρατηρώντας ότι όλα τα αξιώματα στην γενέτειρά μου τα έχουν καταλάβει απ’ το σόϊ των Γιορντάνηδων έγραψε, στο fb  του :

«Τούτο το χωριό δεν πρέπει πια να το λένε Άντισσα, αλλά … Ιορδανία».

Και ο κακεντρεχής και ζηλόφθων, έκανε από κάτω, σχόλιο:

«Είναι κι ο άλλος τους στην Αθήνα, που λέει ότι έκανε τον “οδικό άξονα Καλλονής- Σιγρίου”. Χα χα χα χα!!»

Η αποπομπή του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη απ’την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ. Άρθρο μου στην Αιολίδας λόγος/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

 

σελ. 11              ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                  ΣαββατοΚύριακο 28 Φεβρουαρίου 2026

Αιολίας λόγος

Η αποπομπή του  Παναγιώτη  Παρασκευαΐδη απ’την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ.

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Το άλλοτε κραταιό ΠΑΣΟΚ, εξέλεξε ακόμη και τρεις βουλευτές στο νομό μας, τη δεκαετία του ’90. Μεταξύ 2015 και 2023 δεν μπορούσε να εκλέξει ούτε ένα. Ήταν τότε που οι ταγοί του, αφού είχαν απεμπολήσει τις καταστατικές του αρχές, “Εθνική Ανεξαρτησία”,  “Λαϊκή Κυριαρχία” και “Κοινωνική Απελευθέρωση”, το χειρότερο συμπόρευσαν το Κίνημα με τον ταξικό του αντίπαλο, τη Ν.Δ., καταφέρνοντας το ~44%, της  του 2009 μεγάλης  νίκης του ΠΑΣΟΚ  (τελευταία φορά Κυβέρνηση), να συρρικνωθεί στο μόνο 4,5% το 2015! Δηλ. σ’ένα  καχεκτικό κομματίδιο. Έτσι  κατόρθωσαν, να έχουν διώξει ~90% των ψηφοφόρων του.

 Όταν η Κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστεράς» αποδείχθηκε τελικά αφερέγγυα στα μάτια του Ελληνικού  Λαού και διαφαινόταν ότι πολλοί ψηφοφόροι της και στο νομό μας την εγκατέλειπαν και πως το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να βγάλει πάλι βουλευτή, τότε απευθύνθηκαν στον λαϊκό αγωνιστή του νησιού, τον προστάτη των αδυνάμων  και ασθενών τον γιατρό Παναγιώτη Παρασκευαϊδη.  Βεβαίως τούτο δεν έγινε τυχαία αλλά μετά από γκάλοπ μεταξύ των πιθανών υποψηφίων, παλιών βουλευτών και μη, όπου η θέληση των Λεσβίων είχε προκρίνει τον Παναγιώτη. Στο πρόσωπό του  το ΠΑΣΟΚ είχε κάνει τη σωστή επιλογή, ως επιβεβαίωσε η κάλπη.  Στο να εκλεγεί  βουλευτής, ασφαλώς προσμετρήθηκαν οι πολιτικοί του αγώνες ως Δήμαρχος Πολυχνίτου (δύο φορές), ως αγωνιστής στο πλευρό  του  Δημ.Τσοβόλα, τότε που  του ΠΑΣΟΚ αλώθηκε  απ’τους   εκσυγχρονιστές του Σημίτη, ως Νομαρχιακός  Σύμβουλος, όπου είχε σαρώσει με χιλιάδες σταυρούς. Ακόμη, οι κοινωνικοί του αγώνες προς οποιονδήποτε τον είχε ανάγκη ως γιατρό, στο ιατρείο του ή εκτός αυτού,  στον Συνοικισμό, στη Λαγκάδα, ή αλλού.      

Ο Παναγιώτης άνθρωπος ευθύς, αυθεντικός, αυθόρμητος, μια ζωή χωρίς πολιτικάντικες φιοριτούρες,  πάντα σε άμεση επικοινωνία με κάθε   Λέσβιο,  επέτυχε  να  έχει μπει στην καρδιά όλων τους. Τούτο το έζησα όταν σε κάποιες Νομαρχιακές εκλογές   υπήρξαμε συνυποψήφιοι, που όπου  πηγαίναμε ο Παναγιώτης γινόταν δεκτός με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, αγάπη θα έλεγα, απ’αυτούς  που ήταν στο ακροατήριο των ομιλιών μας.

Ο λόγος του   μεστός, χωρίς ρητορικές εξάρσεις, με απλές έννοιες, κατανοητός απ’όλους, πάντα είχε γνώμονα την αλήθεια, ένα χαρακτηριστικό που τον συνοδεύει μια ζωή.Πυξίδα της πολιτικής του ρότας ήταν και είναι ο ανθρωποκεντρισμός, η  κοινωνική δικαιοσύνη και η φιλοπατρία.  

Στη Βουλή δεν ακολούθησε τη συνταγή πολλών που τηρούν σιγήν ιχθύος, είναι απλοί χειροκροτητές, δεν ανεβαίνουν ποτέ στο βήμα,  ακολουθούν με το «ναι σε όλα» τον αρχηγό τους,  ώστε να του είναι αρεστοί,  επιτυγχάνοντας έτσι τη διαιώνιση τους ως  βουλευτές. Στην κοινοβουλευτική του πορεία, ο Παναγιώτης Παρασκευαΐδης  δεν στεκόταν πάνω απ’τα πράγματα. Δεν τα έβλεπε ως απλός παρατηρητής. «Έμπαινε»  μέσα σ’αυτά με ομιλίες,  που στα αυτιά πολλών, ακούγονταν ως μη συνάδουσες με τον κοινοβουλευτικό καθωσπρεπισμό. Ως εκπρόσωπος ακριτών νησιωτών δίπλα σ’ένα επιβουλέα γείτονα που απ’το 1995 μάς έχει κηρύξει το casus belli,  επί χρόνια αμφισβητεί την εθνική κυριαρχία στα παραμεθόρια νησιά μας, συνεχώς απαιτεί  τον αφοπλισμό τους (όταν  αυτός διαθέτει  Στρατιά, αυτή του Αιγαίου), με τελευταία πρόκληση τα περί τη “γαλάζια πατρίδα” που εξαφανίζει τα νησιά μας απ’τον χάρτη της Ελληνικής επικράτειας, ο Παναγιώτης  εξέφραζε λόγο πατριωτικό, λόγο φιλόπατρι, λόγο διεκδικητικό προς αμυντική θωράκιση των νησιών μας.  Όταν  ακόμα δια στόματος του ΝεοΣουλτάνου ακούγετε το «θα έρθουμε ξαφνικά βράδυ» που σ’όλους εμάς τους νησιώτες προκαλεί δυσφορία, ανησυχία και ανασφάλεια, ο Παναγιώτης ως εκλεγμένος εκπρόσωπός μας, σηματοδοτεί με το λόγο του  στους κρατούντες στο δοβλέτι των Αθηνών, την απόλυτη υποχρέωσή τους, να καταστήσουν αυτά απόρθητα. Σ’αυτό αποβλέπει  και η κατά της «Βάστριας» θέση του, εκτιμώντας ότι η  κατοίκησή της από 5.000 κατά τεκμήριο μουσουλμάνους, θα υπάρξει  «κερκόπορτα» σε περίπτωση πολεμικής περιπέτειας.      

 Στον τομέα της κοινωνικοπολιτικής δραστηριότητας του οργώνει όλες της επαρχίες και γωνιές του νομού και προβάλλει με αναφορές στη Βουλή και ερωτήσεις στους κατά περίπτωση Υπουργούς προβλήματα των Λεσβίων,  Λημνιών και Αη-Στρατητών, προς επίλυση τους. Όλα αυτά προκάλεσαν σύνδρομα αντιπαλότητας που δυστυχώς οδηγούν σε συντροφικά  μαχαιρώματα (τούτο ενδημεί παλαιόθεν στο ΠΑΣΟΚ, προσωπικό μου βίωμα). Έτσι έφτασαν στο σημείο η Νομαρχιακή του ΠΑΣΟΚ Λέσβου, πιστή  στο κατ΄αυτούς κομματικώς πρέπον, να πουν εγγράφως τη γνώμη τους για το ότι  δηλώσεις του βουλευτή τους δεν μπορούσαν να συμβαδίζουν  με τις κομματικές “νόρμες”. Έτσι,   τον περασμένο Δεκέμβριο με  επιστολή τους, στους Πρόεδρο Νικ.Ανδρουλάκη και  Γραμματέα του κόμματος, ζητούσαν να πάρουν αποφασιστικά κατά του Π.Παρασκευαΐδη μέτρα. Μετά τη διαγραφή του βουλευτή,  επιβεβαιώθηκε απ’τη Ν.Ε. ότι όντως είχαν στείλει την επιστολή αυτή. Όπως σημείωναν, αυτή περιείχε πολιτική διαφωνία σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις του Π.Παρασκευαΐδη, που κατά την άποψή τους, κινούνταν στο όριο της παρερμηνείας ή της γραφικότητας! Αν για όποιο λόγο ο Πρόεδρος δεν ήθελε να έχει στην Κ.Ο. τον Π.Παρασκευαΐδη, η επιστολή αυτή  αποτέλεσε τον καταλύτη της αποπομπής του απ’αυτή. «Τα κάστρα, πέφτουν από μέσα».

 Του ΠΑΣΟΚ η σχετική  ανακοίνωση: «Οι συνεχείς απαράδεκτες δηλώσεις του βουλευτή Λέσβου, κ.Παρασκευαΐδη θολώνουν το πολιτικό και ιδεολογικό μήνυμα του ΠΑΣΟΚ και δεν μπορούν να είναι ανεκτές.Με επιστολή του στον Πρόεδρο της Βουλής, ο Νίκος Ανδρουλάκης γνωστοποιεί ότι ο κ.Παρασκευαΐδης τίθεται εκτός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής.».

Βέβαια μετά απ’αυτό, ο εκτός πια της Κ.Ο. βουλευτής, απήντησε. Αφού ξεκαθάρισε ότι  η βουλευτική ιδιότητα ουδέποτε υπήρξε γι’αυτόν αυτοσκοπός και πολύ περισσότερο βιοποριστικό επάγγελμα, συνέχισε γράφοντας. << ...Μεγάλωσα και γαλουχήθηκα με αξίες και αρχές που μου επέβαλαν και επιβάλουν την διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς μου ως κόρην οφθαλμού και την πορεία μου στην κοινωνία με σημαία την προσφορά, την αλληλεγγύη αλλά πάνω από όλα την αλήθεια. Μια αλήθεια που έχει πάρει διαζύγιο με την πολιτική και που δυστυχώς στις σύγχρονες κοινωνίες μπορεί κανείς και να ζει χωρίς αυτήν, χωρίς το ψέμα όμως όπως φαίνεται ,ποτέ….>>

Αφορμή της διαγραφής του,  ήταν  συνέντευξη του, όταν απαντούσε σε ερώτηση παγίδα, για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τη Ν.Δ. για να μην μείνει η χώρα ακυβέρνητη.  Χαρακτήρισε αυτό «ως έσχατη λύση», ωστόσο, για να αποφευχθεί ακυβερνησία είπε, «θα συνεργαζόταν ακόμα και με τον διάβολο», προσθέτοντας εν τη ρύμη του λόγου και καθ’υπερβολή «και με δικτατορικά καθεστώτα». Άραγε δικτατορικά καθεστώτα υπάρχουν σε δημοκρατική διακυβέρνηση; Αυτό υπήρξε το μη συγγνωστό αμάρτημα του Π.Παρασκευαϊδη, και γι’αυτό απεπέμφθη απ’την Κ.Ο.

Άραγε τι σημαίνει αυτό για το ΠΑΣΟΚ στη Λέσβο, στις επικείμενες εκλογές; Οψόμεθα!  

 

Μετά το ναυάγιο στα νερά της Χίου, που πνίγηκαν δεκαπέντε. Άρθρο μου στην "Αιολίας λόγος"/ΔΗΟΚΡΑΤΗΣ : Στο κυνήγι της ελπίδας…

Αιολίας λόγος/ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ                                            14  Φεβρουαρίου 2026

Στο κυνήγι της ελπίδας… 

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Το 2014 τότε που το φαινόμενο της αγοράς ελπίδας δυστυχών ανθρώπων,  έκανε  να πρωτοεμφανίζεται η κατά μαζικό τρόπο θυσία τους στα νερά του Αιγαίου, της Σικελικής Θάλασσας και γενικά της Μεσογείου, είχα γράψει  τον Φεβρουάριο 2014 το άρθρο: “Του «Δουβλίνο ΙΙ» συνέπειες, οι «Λαπεντόζες» και τα «Φαρμακονήσια»”. Ήταν το Φθινόπωρο 2013, που συνέβη  ένα μεγάλο ναυάγιο, στα νερά του Ιταλικού νησιού Λαπεντόζα  με τραγικό αποτέλεσμα 360 ψυχές  να χαθούν στα νερά της. Την Άνοιξη του 2014 ήταν επίσης το  ναυάγιο  στο Φαρμακονήσι, με ευτυχώς μικρότερο αριθμό χαμένων ψυχών. Σήμερα, ύστερα από δώδεκα χρόνια, η προ ημερών τραγωδία στη Χίο, ενάμισι μίλι έξω απ’ τις ακτές της, με τους 15  πνιγμένους και είκοσι τόσους τραυματίες, κατέδειξε  δυστυχώς  ότι τα πράγματα εξακολουθούν τα ίδια απαράλλαχτα, κατά ένα παγιωμένο modus operanti. Απέλπιδες υπάρξεις, πώληση ελπίδας, ανάλγητος έμπορος της ο διακινητής, στραβά μάτια των αρχών του ΝεοΣουλτάνου, αδυναμία των καθ’ ημών να σώσουν τον οποιονδήποτε στις θάλασσες μας,  τραγωδίες πνιγμού αθώων απέλπιδων ανθρώπων.                                                                                                                            Έγραφα τότε: .               

<<Εδώ και χρόνια γινόμαστε μάρτυρες «ανθρωποθυσιών», στο κυνήγι της ελπίδας. Ελπίδα για επιβίωση, ανθρώπων απ’ τα πέρατα της οικουμένης που ως «οι μύριοι κατέρχονται» στα γαλανά νερά της Μεσογείου. Η αποτίμηση του κυνηγιού αυτού, τραγική. Ατυχώς. Παράπλευρες απώλειες.  Χιλιάδες ψυχές!!! Μόνο στο νησί μας, χάθηκαν πάνω από 100 άνθρωποι, το 2013, που πνίγηκαν οι δυστυχείς στα για αιώνες φιλόξενα νερά του Αιγαίου, προσπαθώντας  να περάσουν στη Γη της επαγγελίας τους!!                                                                                              Η «κάθοδος των μυρίων» προς τη χώρα μας αλλά και άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου άρχισε, αφ’ ότου το φαινόμενο της παγκοσμιοποιήσεως οδήγησε χώρες παραγωγής προϊόντων στην Ασία, Αφρική, Λατινική Αμερική να μετατραπούν σε τέτοιες εισαγωγής. Αποτέλεσμα, έτσι χάνονταν θέσεις εργασίας και δημιουργούταν μεγάλη, παρατεταμένη ανεργία. Τελικό επακόλουθο, η ανεξέλεγκτη μετακίνηση ολόκληρων πληθυσμών προς όπου υπάρχουν ακόμη θέσεις εργασίας και ανάγκη εργατικών χεριών. Κατά βάση στις χώρες της Ευρώπης, και δη της βορειοδυτικής. Ένας άλλος λόγος είναι οι πολιτικοκοινωνικές καταστάσεις, όπως δικτατορικά καθεστώτα, βία, (Αφγανιστάν, Πακιστάν, κ.α.), πόλεμος (Συρία, κ.α.), κ.λπ.>>

Κορύφωση των προς το νησί μας ροών παράνομων μεταναστών υπήρξε στην περίοδο 2013-2016, όπου εκτιμάται ότι πέρασαν πάνω από ένα εκατομμύριο άτομα.  Η συνεχής διόγκωση των ροών από Τουρκία προς τα νησιά μας, από κει στην ηπειρωτική Ελλάδα και τελικά στην Ευρώπη, την ταρακούνησε  συθέμελα με αποτέλεσμα να υπογραφεί σχετική συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, το 2016. Πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ προς την Τουρκία, εδόθησαν με αντάλλαγμα, της απ’την Τουρκία ανάσχεσης των μεταναστευτικών ροών. Με τις όποιες παρεκκλίσεις απ’αυτή, αλλά και τη φύλαξη των θαλασσίων συνόρων μας απ’το Λιμενικό  και τη Frontex τα τελευταία χρόνια οι εξ ανατολών  ροές προς τα νησιά μας έχουν μειωθεί σημαντικά. Πάντως δεν έχουν εκλείψει.

Τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια ατυχώς έχουν αρχίσει απ’τον νότο, τη Λιβύη, τέτοιες ροές. Το θέρος του 2013  ανοικτά της Πύλου είχαμε το ναυάγιο εκατόμβη, απέλπιδων παράνομων μεταναστών που συγκλόνισε όλη την Υφήλιο. Τότε  ένα σαπιοκάραβο που μετέφερε για Ιταλία πάνω από 700 ψυχές βυθίστηκε, με τραγικότατο απολογισμό  80 νεκρούς και πάνω από 600 αγνοούμενους. Τούτο σηματοδότησε την αρχή αυτής της νέας επιλογής των διακινητών/ δουλεμπόρων. Έκτοτε,  από λιμάνια της Λιβύης «παστώνονται» στην κυριολεξία σε σαπιοκάραβα δύσμοιροι άνθρωποι με προορισμό την Κρήτη. Μεγιστοποίηση της κίνησης αυτής υπήρξε  το περασμένο καλοκαίρι, με  συνεχείς αφίξεις πλεούμενων που  εκτιμάται ότι καθ’όλο το 2025  έφεραν στη  Γαύδο και στα νότια  της Κρήτης πάνω από 20.000.  Εξ όλων αυτών και αφού δεν φαίνεται στον ορίζοντα λύση του προβλήματος σε μόνιμη βάση, η Κυβέρνηση προγραμμάτισε και πρόσφατα ανακοίνωσε τη δημιουργία δύο νέων δομών υποδοχής παράνομων μεταναστών (Ηράκλειο, Χανιά).

Εκ των προαναφερθέντων προκύπτει ότι παρά την παρέλευση τόσων χρόνων και των όποιων μέτρων ανάσχεσης έχουν ληφθεί απ’την Ευρώπη, οι ανθρωποθυσίες στο κυνήγι της ελπίδας εξακολουθούν αμέτρητες, με τραγικά,  αμέτρητες δεκάδες χιλιάδες πια «ενοίκους» στα υποθαλάσσια παλάτια του Νηρέα

 

Η Ευρώπη και κυρίως οι χώρες του βορρά  που για όλους αυτούς τους δυστυχείς είναι «η Γη της επαγγελίας», για τη χώρα μας αλλά και τις άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού νότου, εφαρμόζουν   τη συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ». Κατ’αυτή επιστρέφονται στις χώρες της πρώτης  εισόδου τους, όποιοι δεν λαβαίνουν  Άδεια Ασύλου στις χώρες του βορρά. Έτσι μεταμορφώνουν την Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία σε αποθήκες ψυχών. Για το νησί μας η δημιουργηθείσα μεγάλη δομή με μεγάλη χρηματοδότηση της Ε.Ε., στη Βάστρια, προς αυτό αποσκοπεί.   

Η λέξη  αλληλεγγύη, ακρογωνιαίος λίθος της ιδρυτικής διακήρυξης του οικοδομήματος Ε.Ε., στο μεταναστευτικό πρόβλημα, έχει στην κυριολεξία απαλειφθεί. Υπάρχουν χώρες της, π.χ. Ουγγαρία  που δεν δέχονται ούτε ένα παράνομο μετανάστη. Έτσι οι χώρες του νότου και κυρίως η χώρα μας υποχρεώνονται να  μετατραπούν στα υποζύγια που καλούνται να επωμισθούν το ασήκωτο αυτό  πανευρωπαϊκό φορτίο.     

Εν αναφορά προς το τρέχον οικτρό περιστατικό στη Χίο, τα τραγικά δεδομένα  έχουν ως  εξής:

Το πλεούμενο ήταν μια φουσκωτή βάρκα χωρητικότητας κατά μέγιστο δέκα ατόμων και σ’αυτή είχαν στοιβαχθεί τετραπλάσιοι. Διακινητής, ήταν ένας Μαροκινός, ο οποίος αναγνωρίσθηκε, συνελήφθη, του αποδόθηκαν οι πρέπουσες κατηγορίες και προφυλακίστηκε.  

Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, είναι πάντα  κατά την ίδια  μεθόδευση που μετέρχονται τα αφεντικά των διακινητών. Οι «πελάτες» που πληρώνουν ~5.000 Ευρώ, στοιβάζονται σ’ένα αναλώσιμο πλεούμενο, συνήθως φουσκωτό. Με δεδομένο δε ότι ο νόμος για τους διακινητές είναι ιδιαίτερα βαρύς, τιμονιέρης  του πλεούμενού δεν είναι κάποιος  δικός  τους, αλλά  βάζουν, έναν εκ των προς διακίνηση δυστυχών ατόμων. Αυτό με αμοιβή του, την μη καταβολή του «κομίστρου» που καταβάλουν όλοι οι άλλοι. Εν σχέσει προς τη βαρύτητα του σχετικού νόμου, τονίζεται ότι  προ ημερών ψηφίσθηκε στη Βουλή πιο αυστηρός νόμος, που προβλέπει μέχρι και ισόβια στους καθ’οιονδήποτε τρόπο διενεργούντες διακίνηση παράνομων μεταναστών.

Το πώς έγινε και ποιος φταίει στην τραγωδία αυτή, το λιμενικό σκάφος ή το φουσκωτό, που τόσο μελάνι  και τηλεοπτικός χρόνος  έχουν αναλωθεί, δεν είναι της παρούσης γραφής. Ατυχώς, το αποτέλεσμα μετρά. Τα  αίτια αυτού, ανάγονται όπως σ’όλα τα παρόμοια ναυάγια, στα στην εισαγωγή αναφερόμενα. Το να πούμε, είθε κάποτε αυτά να εκλείψουν, φοβούμαι ότι ως  παντελώς ανεκπλήρωτη ευχή θα πρέπει να εκλαμβάνεται.