ΟΛΣΑ: Επί ξυρού ακμή: άρθρο μου στην "Αιολίας λογος" /Δημοκράτης σήμερα (27.06.2026)

 

Αιολίας λόγος

ΟΛΣΑ:  Επί ξυρού ακμής

Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Πρώτη προσπάθεια δημιουργίας της ΟΛΣΑ, έγινε μετά την μεταπολίτευση (1975-1977) από ομάδα συμπατριωτών μας στην Αθήνα με επικεφαλής τον στρατιωτικό Τσουπή(;). Η δεύτερη  μεταξύ 1978-1980, με πρωτοστάτες τους Προέδρους των Συλλόγων, Ερεσού, Πλωμαρίου, Πολυχνίτου Μανταμάδου και Αντίσσης (αντιστοίχως, Γαληνός,  Αρμενάκας, Πανσεληνάς, Στυλιανίδης και ο συντάκτης του παρόντος). Πέραν ημών, υπήρξαν και κάποιοι άλλοι που πλαισίωναν την προσπάθειά μας, οι οποίοι όμως  επιδίωκαν  να δημιουργηθεί μία Ομοσπονδία, παράρτημα κάποιου πολιτικού κόμματος. Κάτω απ’ αυτή την ατυχή κατάσταση, δεν είχαμε άλλη επιλογή  παρά να αποτρέψουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.   Τελικά η προσπάθειά μας δεν τελεσφόρησε κι ο στόχος της δημιουργίας ομοσπονδίας,  δεν επιτεύχθηκε. Ό,τι δεν έγινε το 1980, έγινε στην τρίτη προσπάθεια, το 1988.  Δημιουργήθηκε η ΟΛΣΑ από επταμελή  καταστατική επιτροπή,  με πρωτεργάτες τους Αδ.Καρέκο (Πρόεδρος Σκαλοχωριτών), Αντ.Τρέχα  (Γεν. Γραμ. των Αντισσαίων)  και δικηγόρο την Ιωάννα Καραογλάνη (Γεν. Γραμ. Σκαλοχωριτών).

 Η εμπλοκή μου κατά τα προεκτεθέντα,  έκανε να μπολιαστώ με την ιδέα “Ομοσπονδία”.  Τη δεκαετία του ’90, σε δύο περιόδους υπήρξα μέλος του Δ.Σ. ΟΛΣΑ. Τελευταία φορά που συμμετείχα σε διαδικασία Γ.Σ. της Ομοσπονδίας μας  ήταν προ  εικοσαετίας  περίπου. Έκτοτε,  πάντα παρακολουθούσα τα σ’ αυτή τεκταινόμενα και όταν έκρινα ότι έπρεπε,  τοποθετούμουν δημόσια με σχετικά άρθρα μου στον Λεσβιακό τύπο. Μάλιστα όταν προέκυψε το 2019  το γεγονός της απώλειας των βιβλίων της, (Πρακτικών,  Ταμείου), προσέφυγα μαζί με τους π.Προέδρους Αντισσαίων και Σκαλοχωριτών (Θ.Καραγεώργη, Αδ.Καρέκο) στην Ελληνική δικαιοσύνη. (Ατυχώς παρά την παρέλευση επτά ήδη χρόνων, τα βιβλία αυτά δεν έχουν ακόμη ευρεθεί).   Τότε ήταν ήδη  κτισμένος ο πενταόροφος σκελετός, του «κτιρίου Μίλτης Παρασκευαΐδης» στο σπίτι του διαθέτη (Κοτυαίου 5), του από κάποιους υπερφίαλα σκεπτόμενους Διοικούντες τότε, που φιλοδόξησαν να κατασκευάσουν ένα Φαραωνικών για τις δυνατότητες της Ομοσπονδίας διαστάσεων κτίριο. [Κεφάλαιο, οι του αείμνηστου Μιλτη Παρασκευαϊδη 235(;) λίρες, μόνο]. Κατά τη διαθήκη του, θα μπορούσε, να είχε γίνει ανακαίνιση του υπάρχοντος εκεί  σπιτιού του και έτσι το Πνευματικό Κέντρο των Λεσβίων να  είχε δημιουργηθεί εδώ και είκοσι χρόνια. Παράλληλα,  η ΟΛΣΑ θα είχε μόνιμη στέγη, χωρίς να χρειάζεται να γυρίζει  ως πλάνητας, από σύλλογο σε σύλλογο.  Το εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια αυτό καρά γιαπί,  για να  ολοκληρωθεί  ως κτίριο,  κάποιοι στο Δ.Σ. τελευταία προωθούν τη λύση, της κατά τα 2/5 αντιπαροχής του. Ο εκ της οικονομικής αδυναμίας της ΟΛΣΑ ανολοκλήρωτος αυτός σκελετός, μένει σιωπηλός μάρτυρας  της εκ του μη ορθού λόγου των εμπνευσθέντων του, δημιουργίας. Δανείζομαι πρόσφατη σχετική γραφή υπέρμαχου  της αντιπαροχής που επί λέξει αναφέρει:  «Το κτίριο παραμένει καρά γιαπί-κορακοφωλιά με ότι αυτό συνεπάγεται». Τέλος, κατά γραφή τότε  μέλους του Δ.Σ. της  ΟΛΣΑ (προέδρου των Πλωμαριτών Δ.Χαλαυτή), αυτός ο σκελετός, κόστισε 400.000 Ευρώ.  

Για πρώτη φορά μετά τόσα χρόνια συμμετείχα  ως αντιπρόσωπος, στη θεσμικά ορισμένη απολογιστική Γ.Σ. της Κυριακής  14 του μηνός, που έλαβε χώρα στην εξαιρετική αίθουσα των Αντισσαίων. Ομολογώ  ότι αυτά τα οποία βίωσα, τέσσερις ώρες κατ’ αυτή, ήταν τραυματική εμπειρία.

Αφού εξελέγη το τριμελές Προεδρείο της Γ.Σ. με επικεφαλής  τον Χρ. Μιχαλακέλλη (αντιπρόσωπο της Βατούσας), στην ερώτηση αναφορικά  με την απαρτία, η αντιπρόεδρος του Δ.Σ. Μαριόρα Βακαλούμη-Τσιώτου απάντησε ότι υπάρχει η κατά το καταστατικό προβλεπόμενη, (ατυχώς, τούτο δεν ήταν αληθές), κι έτσι άρχισε η διαδικασία.

 Άρχισε, να συζητιούνται ένα προς ένα  τα οκτώ θέματα, της ημερήσιας διάταξης. Από τα δύο πρώτα (Διοικητικός, Οικονομικός Απολογισμός)  φάνηκε το κλίμα να είναι φορτισμένο. Άμεσα  κι απ’ την πρώτη στιγμή καταφάνηκε ότι δεν υπήρχε πνεύμα σύμπνοιας και ομόνοιας μεταξύ των μελών του Δ.Σ. Το χειρότερο, ότι ο Πρόεδρος του Δ.Σ., Γιάννης Φράγκος, δεν υποστηριζόταν από μέλη του Δ.Σ. Είναι πάγιο δεδομένο, σε Γενικές Συνελεύσεις φορέων, τα υπό του Προέδρου στην τοποθέτηση του λεγόμενα να τυγχάνουν της αποδοχής των μελών του Δ.Σ. του (ως αποτέλεσμα, συζητήσεως και εγκρίσεως τους, σε προηγουμένη επί τούτου σύσκεψη του Δ.Σ.). Στην περίπτωσή μας δεν ήταν έτσι. Με τις όποιες διαφωνίες, γκρίνιες, φωνές και αντεγκλήσεις, η διαδικασία για τα  έξι πρώτα συζητηθέντα θέματα είχε ολοκληρωθεί και η Συνέλευση τα είχε εγκρίνει. Τότε, ύστερα από δυόμισι περίπου ώρες άρχισε να συζητιέται το 7^ο θέμα  το οποίο μάλιστα ήταν το θέμα αιχμής. Το με το όνομα «κτίριο Μίλτη Παρασκευαΐδη». Αυτό, εκ του δεδομένου ότι θα έπρεπε η Γ.Σ. να  εγκρίνει ή μη τα υπό του Δ.Σ. πραχθέντα, τα κατά την εντολή της  έκτακτης Γ.Σ. του περασμένου Δεκεμβρίου, σε σχέση προς την εξεύρεση πόρων (εκ του Δημοσίου, ή ιδιωτών) για την ολοκλήρωση του κτιρίου. Μία ολοκλήρωση που θα έδινε τη δυνατότητα,  η ΟΛΣΑ να διαθέτει περιουσία 550 τ.μ. στο ακέραιο, αξίας μεγαλύτερης των τριών  εκατομμυρίων Ευρώ. Εκεί, φάνηκε ότι το αρχικά φορτισμένο κλίμα, στην πραγματικότητα ήταν δυναμιτισμένο. Η συγχορδία των υπέρ της αντιπαροχής, ενώ ο Πρόεδρος   εξηγούσε τις σχετικές ενέργειες του Δ.Σ., αντιδρούσε κατά τρόπο μη συνάδοντα προ την σοβαρότητα του προβλήματος. Τέτοια ήταν η όλη κατάσταση, που ο Πρόεδρος Γιάν. Φράγκος κάποια στιγμή αγανακτισμένος   έκανε την καταγγελία, ότι ενώ η πρώτη άδεια από την πολεοδομία για το “κτίριο Μίλτη Παρασκευαϊδη” ήταν σύμφωνα με τη θέληση του διαθέτη για Πολιτιστικό Κέντρο Λεσβίων, υπήρξε δεύτερη άδεια που αλλάζει τη χρήση του κτιρίου από Πολιτιστικό Κέντρο κατά τα 2/5, ( ~220 τ.μ.), σε οικίες. Κεραυνός εν αιθρία! Ποιο Δ.Σ. και πότε πήρε την απόφαση αυτή για αλλαγή χρήσης; Ποια είναι η απόφαση αυτή; Ποιος υπέγραψε την απαιτούμενη αίτηση στην Πολεοδομία; Ουδείς είπε κάτι σχετικό.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν όταν  κατετέθη στο Προεδρείο της Γ.Σ., έγγραφο του Συλλόγου Αντισσαίων με θέμα την αποπεράτωση του κτιρίου με αυτεπιστασία. Το έγγραφο αυτό συνυπογραφόταν κι από  άλλους έξι συλλόγους και συγκεκριμένα, τους: «Βρισαγωτών»,  «Παφλιωτών», «Σκαλοχωριτών», «Βατουσαίων», «Παγγεραγωτικός», «Ένωση Αγριτών».  Κατ’ αυτό,  θα πρέπει να εκλείψει για πάντα το θέμα αντιπαροχή. Κι ενώ ο Θεοφ.Καραγιώργης (αντιπρόσωπος των Αντισσαίων) από του βήματος διάβαζε το εν λόγω κείμενο, κατετέθη από εκπρόσωπο των υπέρ  της αντιπαροχής,   ένσταση απαρτίας. Πράγματι απαρτία δεν υπήρχε και έτσι η Γ.Σ., τινάχθηκε στον αέρα.

Άραγε το ότι  το “κτίριο Mίλτη Παρασκευαΐδη” και συναφώς, όλη η ΟΛΣΑ βρίσκεται «επί ξυρού ακμής», δεν νοιάζει τους   μεθοδεύσαντες την  διάλυση της Γ.Σ.;                                                  .  Μπορεί κάποιος απ’ αυτούς, να μας πει μετά απ’αυτό, τι «μέλλει γενέσθαι»;