'Οταν τον Πολιτισμό εξαφανίζει η ζηλοφθονια, η εμπάθεια και το μίσος

 'Οταν τον Πολιτισμό εξαφανίζει η ζηλοφθονια, η εμπάθεια και το μίσος

Αιολίας λόγος

Με τι καρδιά … ;

                               Του Δρος Τάκη Χαραλ. Ιορδάνη (Ph.D.)

Το πρώτο λογοτεχνικό μου βιβλίο,  το “Ανάμεσα στο Μύθο και στη Θύμηση”, εκδόθηκε αρχές του 2022. Τον Αύγουστο του ιδίου έτους έγινε η βιβλιοπαρουσίασή του στην Κοινοτική Αίθουσα Άντισσας. Την αίθουσα  μου παραχώρησε άμεσα, το τότε Τοπικό Συμβούλιο(Τ.Σ.) Αντίσσης,  το υπό τον Πρόεδρο Κυριάκο Καραμιχαήλ. Ο Πρόεδρος, πλέον της αδείας, είχε επίσης την ευγένεια καλωσορίζοντας μας  να πει και δυο καλά λόγια για μένα.  Τότε, δεν ήμουν  ακόμα μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Λογοτεχνών(Ε.Ε.Λ). Πέρυσι αρχές του έτους, όταν είχα   εκδώσει και  το τρίτο  βιβλίο μου, ευτύχησα,  η Ε.Ε.Λ  να με κάνει μέλος της. Θέλησα, να κάνω νέα   βιβλιοπαρουσίαση στην γενέτειρά μου, αυτή τη φορά, του  απ’την Ε.Ε.Λ. βραβευμένου βιβλίου μου «ΨΑΡΟΣ ΡΑΧΤΗΣ το μονοπάτι μιας ψυχής …».  Αρχές Απριλίου υπέβαλα την απαιτούμενη αίτηση στην Κοινότητα για την παραχώρηση της αιθούσης. Το Τ.Σ. το υπό τον Ιορδάνη Η.Ιορδάνου (συγγενής μου εξ αίματος, ατυχώς) δεν μου  απάντησε. Επανήλθα, τον Μάϊο. Πάλι, ουδεμία απάντηση. Τότε χρησιμοποίησα τα μεγάλα μέσα, προς τον Πρόεδρο Ιορδάνου.  Ω! του θαύματος έλαβα απ’τον Δήμο Δυτικής Λέσβου την αιτηθείσα  έγκριση. Τούτη δόθηκε, κατόπιν  σχετικού Πρακτικού/εισήγησης του Τ.Σ., που υπογράφουν: Ι.Η.Ιορδάνου (Πρόεδρος), Γεώργιος Δουρουδής (Αντιπρόεδρος),   Βασίλης Καμινής (μέλος). Όταν έλαβα  αυτό και το διάβασα, στην κυριολεξία έμεινα άναυδος. Διάβαζα ένα  κείμενο επαίσχυντο, ιταμό, αχαρακτήριστο, άκρως προσβλητικό, αποπνέον εχθρότητα και μίσος προς το πρόσωπό μου. Κατά τα σ’αυτό αναφερόμενα,   είναι γραμμένο από τον Πρόεδρο Ιορδάνου. Τούτο παρουσιάζει δύο βασικά χαρακτηριστικά. Το ολιγογράμματο και το ψέμα.

Ως αναφέρεται σ’αυτό, συζητώντας την αίτηση μου, «…ο Πρόεδρος αντιμετώπισε μία  σύσσωμη άρνηση από τα μέλη του Συμβουλίου με την αιτιολογία ότι ο συγκεκριμένος κύριος με επίσημες επιστολές αλλά και δημοσιεύσεις του σε μέσα μαζικής ενημέρωσης, ευθαρσώς μας έχει αποκαλέσει άτιμους και ταγούς… συπεριλαμβανομένης και όλης της ηγεσίας του Δήμου Δυτικής Λέσβου και παραβλέποντας όλη αυτή την συμπεριφορά του έχει την τόλμη να αιτείται την παραχώρηση της Κοινοτικής Αίθουσας για προσωπική του χρήση». Στο σύνολό του το Πρακτικό αυτό, είναι ένα κείμενο αλλοπρόσαλλο, ανερμάτιστο, αντιφατικό, γραμμένο από  συντάκτη  διακατεχόμενο  από συμπλεγματικό σύνδρομο και μίσος προς εμένα.

Το ολιγογράμματο  του Προέδρου, φαίνεται απ’την  στην παράγραφο αυτή αδόκιμη  χρήση της Ελληνικής γλώσσας (συντακτικά, εννοιολογικά). Η άγνοια εννοιών, καταφαίνεται ειδικότερα στη λέξη “ταγός”,  που ενώ είναι λέξη επαίνου, εκείνος την θεωρεί λέξη προσβολής. Προσβολής, που   έκανα  σ’όλους (ηγεσία του Δήμου, το Τ.Σ. Αντίσσης, τον ίδιο).  Τούτα από μόνα τους,  καθιστούν την  όλη υπόθεση άκρως γελοία. Η γραφή αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί μόνο στην εξ άκρατου εκνευρισμού  σύγχυση και εχθρότητα του Προέδρου προς εμένα. Αναφέρεται στο Πρακτικό αυτό,  ότι τους είχα  «αποκαλέσει ταγούς». Όντως τη λέξη «ταγός» την έχω  χρησιμοποιήσει στο άρθρο μου   «Περί  γηροκομείου Αντίσσης… .» (ΔHMOKPATHΣ/25.12.2024). Μ’ αυτό τον χαρακτηρισμό ασφαλώς, όχι μόνο δεν  πρόσβαλα κανένα, αλλά αντίθετα τους προσέδωσα τίτλο. Τίτλο αξίας, τέτοιον που οι Αρχαίοι πρόγονοί μας απέδιδαν σε αρχηγούς τους, στρατιωτικούς και πολιτικούς. Ασφαλώς δε, τούτος  χρησιμοποιείται και σήμερα (π.χ. ταγοί της εξουσίας).

Ακόμη, στο Πρακτικό αυτό, αναφέρεται ότι  τους έχω «αποκαλέσει άτιμους». Τούτο  είναι απολύτως, ψέμα. Ποτέ δεν έχω κάνει αυτό. Δεν είναι ίδιον μου, να προσβάλλω. Εξ άλλου, χρήση τέτοιων φράσεων εναντίον κάποιου, συνεπάγεται πλέον των άλλων, δικαστικές περιπέτειες. Το ολιγογράμματο του Προέδρου,  ασφαλώς κάνει να μη γνωρίζει τα στην γραμματική διδασκόμενα. Ως  λ.χ. σχήματα λόγου, υποθετικές προτάσεις και ρητορικές ερωτήσεις. Έτσι μη γνωρίζοντας όλα αυτά, απομόνωσε τη λέξη «άτιμος», στην τελευταία παράγραφο του άρθρου μου  «Όταν οι κοινωνικές ευαισθησίες αμβλύνονται»,  (ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ/16.11.2024) και έτσι τάχα βρήκε την αφορμή που χρειαζόταν για να γράψει εναντίον μου το απερίγραπτο, αισχρό  αυτό κείμενο. Συγκεκριμένα, στο άρθρο αυτό έγραφα, ότι κατά τον μεγάλο Ερέσιο φιλόσοφο Θεόφραστο,  στην Αθηναϊκή Δημοκρατία τον 5ο – 4ο αιώνα π.Χ., τα παιδιά  έπρεπε, βάσει σχετικού νόμου, να φροντίζουν από κάθε άποψη τους  γέροντες γονείς τους. Στους παραβάτες, επιβάλλονταν αυστηρές ποινές. κηρύσσοντάς τους άτιμους,  και ακόμη  αποστερώντας τους  τα πολιτικά  δικαιώματα. Με δεδομένο ότι το Γηροκομείο του χωριού εκχωρήθηκε  για αλλότρια, οι γέροντες μας έχασαν το «σπίτι» τους  και άρα τη φροντίδα, περίθαλψη τους, κ.λπ.. Συσχετίζοντας, ερωτούσα.  Άραγε, αν η περίπτωση μας αυτή συνέβαινε  τότε στην κλασική αρχαιότητα, κατά τον Λέσβιο ιστορικό Απόστολο Γονιδέλλη και μελετητή του Θεοφράστου, «όλοι αυτοί που αποφάσισαν την εκχώρηση του Γηροκομείου, θα είχαν κηρυχθεί άτιμοι και θα είχαν χάσει τα πολιτικά τους δικαιώματα;»

Εκ των  πλείστων όσων εγγράφων και δημοσιευμάτων μου, που προφανώς έψαξε εναγωνίως, ο Πρόεδρος Ιορδάνου, απομόνωσε  τις λέξεις “ταγοί”, “άτιμοι”,  που τις αντιλήφθηκε όπως τις αντιλήφθηκε,   και τάχα του έδωσαν το δικαίωμα να γράψει το προαναφερόμενο  επαίσχυντο αυτό Πρακτικό/εισήγηση. 

Προσβλέποντας στην  ανασκευή του Πρακτικού σε πνεύμα  διεπόμενο από ανθρωπιά, ευπρέπεια  και βέβαια όχι εχθρότητα, απαλείφοντας  τις σ΄αυτό γραμμένες  απάνθρωπες σε βάρος μου προσβολές, απευθύνθηκα στην Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Ζαχ.Ιωακείμ. Το ίδιο έκανα και στον Δήμαρχο Ταξ.Βέρρο, στο να παρέμβει για να ανασκευασθεί,   ακυρωθεί, ή  εξαλειφθεί  το αποπνέον κόμπλεξ, μικρόνοια και εμπάθεια  ως και μίσος προς το πρόσωπό μου. Ατυχώς ουδέν αποτέλεσμα.

Έτσι το έγγραφο αυτό που φέρει τη σφραγίδα της Ελληνικής Δημοκρατίας, εκδοθέν από το Τ.Σ. της γενέτειράς μου, θα αποτελεί  αναπόσπαστο τμήμα της ιστορίας μου,  αμαυρώνον  “ες αεί” την όποια φήμη μου. Ευελπιστώ  το παρόν, (το έγραψα και γι’αυτό τον λόγο)  να μπορέσει να αμβλύνει τούτο, σ’οποιονδήποτε από τους επιγενόμενους εμβριθήσει στην υπόθεση.

Το ότι έρχεται ένας 80χρονος συγχωριανός τους, που μάλιστα τυγχάνει να είναι ο  μόνος Αντισσαίος που έχει γίνει μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, των (Ξενόπουλου, Καζαντζάκη,  Καββαδία  κ.λπ.) να προβάλλει  ένα έργο του, που εξελίσσεται στην γενέτειρά του, βραβευμένο απ’την Ε.Ε.Λ., όχι μόνο δεν το αξιολογούν ως πολιτιστική ενέργεια  που τιμά την ίδια την Κοινότητα, αλλά ως αναφέρουν στο Πρακτικό «προσωπική του χρήση».    

Ύστερα απ’τα προαναφερθέντα, το “δια ταύτα”: «… Το Συμβούλιο προτάσσοντας τον ανθρωπιστικό και κοινωνικό του ρόλο ΓΝΩΜΟΔΟΤΕΙ  ΟΜΟΦΩΝΑ θετικά προς το…Δήμο». Οποία αντιφατικότητα!

Έγραψα  το παρόν, ύστερα από παρότρυνση κάποιων  να κάνω εφέτος τον Αύγουστο τη βιβλιοπαρουσίαση που ακύρωσα πέρυσι, για  να τιμήσω τη μνήμη ενός  νέου παλικαριού,  γιου συγχωριανών μου φίλων,  που  ενταφιάζονταν την ίδια μέρα. Ύστερα από τον προαναφερθέντα «φιλιππικό», άραγε με “τι καρδιά …;”  να θελήσω κάτι τέτοιο;