Ηρωικό Επετειακό

 

                  Ηρωικό Επετειακό.                                        

Στο μέτωπο στην Αλβανία, μέσα στον πανελλήνιο ξεσηκωμό,  βρέθηκαν να πολεμούν και συμπατριώτες μας Αντισσαίοι. Το πιο κάτω είναι από αφήγηση του πρωτοξαδέρφου της μητέρας μου, καλού μου  φίλου και συγκατοίκου  μου  στα φοιτητικά μας χρόνια, του αξέχαστου Θόδωρου Ψωμά.  Του τα είχε διηγηθεί ο πατέρας του Στέλιος Ψωμάς που ήταν λοχίας, πολεμώντας κι αυτός μαζί με άλλους συγχωριανούς μας, τους Ιταλούς. Ήταν επικεφαλής  της μονάδας (δεν θυμούμαι τι μου είχε πει, αν ήταν ουλαμός, διμοιρία ή λόχος)  που απαρτιζόταν στο σύνολό της από Αντισσαίους.  Κάποια μέρα στην όλη έξαψη του πολέμου, η μονάδα τους αυτή βρέθηκε ξεκομμένη, στην κυριολεξία σε μία χαράδρα, παγιδευμένη. Ο καιρός παγωνιά και ο ουρανός νεφοσκεπής. Δεν ήξεραν πού βρίσκονταν οι ίδιοι, πού βρίσκονταν οι Ιταλοί, δεν είχαν κανένα προσανατολισμό. Επαφή με ανώτερη μονάδα δεν υπήρχε. Πλήρες αδιέξοδο. Ο ήχος των πολυβόλων, τουφεκιών και κάθε λογής  ομοβροντιών, ακούγονταν μακριά. Κατάκοποι απ’ την πεζοπορία αλλά κυρίως με το ηθικό τους πεσμένο απ’ την όλη αυτή κατάσταση, βρέθηκαν δίπλα σ’ ένα βράχο  που από μακριά  έδινε την εικόνα ότι εκεί υπήρχε μια σπηλιά. Με στόχο να μπουν μέσα, να προφυλαχθούν όσο ήταν δυνατό απ’ το ψύχος, επιτάχυναν το βήμα τους. Απογοητεύτηκαν ότι δεν ήταν  σπηλιά όταν έφθασαν εκεί. Μη έχοντας άλλη εναλλακτική λύση   ο λοχίας διέταξε να  αποθέσουν μόνο τα γυλιό τους, αλλά να κρατούν το όπλο τους στο χέρι για παν ενδεχόμενο, να καθίσουν να ξεκουραστούν και να σκεφτούν τι θα μπορούσαν να κάνουν για να βγουν απ’ το αδιέξοδο που βρίσκονταν, χωρίς να σκοτωθούν. Αφού είχαν κουρνιάσει στην  κυριολεξία μέσα στην μικροεσοχή του μεγάλου βράχου, συζητούσαν μεταξύ τους το τι θα έπρεπε να γίνει για να μάθουν το πρώτο και κύριο που βρίσκονται οι Ιταλοί, ώστε  να μη πέσουν πάνω σε καμιά υπέρτερη μονάδα τους καθώς θα  προχωρούσαν προς το άγνωστο και σκοτωθούν όλοι τους. Αυτό που προέκυψε, ήταν ότι θα έπρεπε να βρεθεί τρόπος να πιάσουν αιχμάλωτο κάποιο Ιταλό για  να τους δώσει τις πληροφορίες που χρειάζονταν. Όμως ποιος ήταν εκείνος που εθελοντικά θα πήγαινε, πού  και πώς θα έπιανε ένα αιχμάλωτο. Τότε στο μυαλό του λοχία ήρθε η σκέψη. Απ’ τα δυο μπουκάλια κονιάκ που κουβαλούσε στο γυλιό του και μοίραζε ως θεία κοινωνία στους φαντάρους του για την καταπολέμηση του ψύχους, το ένα να είναι το βραβείο αυτού που θα το καταφέρει. Το είπε. Τότε βρέθηκαν τρεις εθελοντές. Αφού τους έδωσε εντολή να έχουν γυρίσει πίσω σε τακτό χρονικό διάστημα, είτε χωρίς, είτε με αιχμάλωτο, έφυγαν ο καθένα σε διαφορετική κατεύθυνση. Η αγωνία τους είχε φάει όλους, απ’ το χειρότερο να μη γυρίσει ζωντανός κανένας τους απ’ τους τρεις, ή να ελπίζουν να γυρίσουν έχοντας ο ένας τουλάχιστο επιτύχει στην αποστολή του. Πράγματι στον καθορισμένο χρόνο είχαν γυρίσει οι δύο, αλλά άπραγοι.  Ο τρίτος αργούσε και εκεί  είχαν αρχίσει όλοι τους να σκέφτονται το χειρότερο γι’ αυτόν. Όμως σε λίγο ακούστηκε από μακριά αγκομαχητό καθώς ανέβαινε την ανηφόρα προς το βράχο, κουβαλώντας ένα φορτίο στην πλάτη του. Αμέσως έτρεξαν άλλοι να τον βοηθήσουν και με έκπληξη διαπίστωσαν ότι το φορτίο  ήταν  ένας άνθρωπος, τυλιγμένος μέσα σε μια κουβέρτα. Ακούμπησε την κουβέρτα κάτω, την ξετύλιξε και φανερώθηκε ένας δύσμοιρος  όχι καλά ντυμένος Ιταλός, δεμένος δυνατά στα χέρια, με τη ζώνη του παντελονιού του. Όλοι ξέσπασαν προς στιγμή σε χειροκροτήματα. Τότε ο λοχίας αμέσως  διέταξε  να  σταματήσουν  μη και ακουστούν απ’  τους Ιταλούς. Όταν έγινε πάλι  ησυχία,  γυρίζει και του  λέει:

-       Μπράβο Κωστή, μπράβο σου. Αλλά, αφού τον είχες καλά δεμένο, γιατί δεν τον έβαλες να περπατά, παρά τον κουβαλάς στον ώμο  τυλιγμένο μέσα στην κουβέρτα;

-       Το έκανα έτσι μη πάει και μου παγώσει στο δρόμο. Έσκασα να τον πετύχω! Αν μου πάγωνε, μετά άντε πάλι να έβρισκα  άλλον Ιταλό για να τον πιάσω;

 Ο γενναίος αυτός στρατιώτης, που με τον ηρωισμό του έσωσε όλους τους συγχωριανούς του, συστρατιώτες της μονάδας του, ήταν ο αξέχαστος λεβεντάνθρωπος  Κωστής Τσαβδάρης, ο με το προσωνύμιο «Τσολιάς», που του είχε κολλήσει  απ’ το ότι την θητεία του ως στρατιώτης υπηρέτησε  ως τσολιάς στην τότε ανακτορική φρουρά.

Τιμή και δόξα του ανήκει.

                                                      28η Οκτωβρίου 2026